Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

OVID'S METAMORPHOSES.

BOOK I.

INTRODUCTION.

In nova fert animus mutatas dicere formas
Corpora. Dî, cæptis (nam vos mutâstis et illas)
Adspirate meis, primâque ab origine mundi
Ad mea perpetuụm deducite tempora carmen.

CHAOS.

V. 5.

5

Ante mare et terras et, quod tegit omnia, cælum
Unus erat toto Naturæ vultus in orbe,
Quem dixêre Chaos, rudis indigestaque moles,
Nec quicquam, nisi pondus iners, congestaque eòdem
Non bene junctarum discordia semina rerum.
Nullus adhuc mundo præbebat lumina Titan,
Nec nova crescendo reparabat cornua Phæbe,
Nec circumfuso pendebat in aëre Tellus
Ponderibus librata suis ; nec brachia longo
Margine terrarum porrexerat Amphitrite ;
Quàque fuit tellus, illic et pontús et aër.

10

15

Sic erat instabilis tellus, innabilis unda,
Lucis egens aër: nulli sua forma manebat,
Obstabatque aliis aliud, quia corpore in uno
Frigida pugnabant calidis, humentia siccis,
Mollia cum duris, sine pondere habentia pondus.

20

CREATION.

25

30

Hanc Deus et melior litem Natura diremit:
Nam cælo terras et terris abscidit undas,
Et liquidum spisso secrevit ab aëre cælum.
Quæ postquam evolvit, cæcoque exemit acervo,
Dissociata locis concordi pace ligavit.
Ignea convexi vis et sine pondere celi
Emicuit, summâque locum sibi legit in arce.
Proximus est aër illi levitate locoque ;
Densior his tellus, elementaque grandia traxit,
Et pressa est gravitate sui; circumfluus humor
Ultima possedit, solidumque coërcuit orbem.

Sic ubi dispositam, quisquis fuit iile deorum,
Congeriem secuit, sectamque in membra redegit;
Principio terram, ne non æqualis ab omni
Parte foret, magni speciem glomeravit in orbis.
Tum freta diffudit, rapidisque tumescere ventis
Jussit, et ambitæ circumdare littora terræ.
Addidit et fontes et stagna immensa lacusque,
Fluminaque obliquis cinxit declivia ripis,
Quæ, diversa locis, partim sorbentur ab ipsâ,
In mare perveniunt partim, campoque recepta
Liberioris aquæ pro ripis littora pulsant.
Jussit et extendi campos, subsidere valles,
Fronde tegi silvas, lapidosos surgere montes.

35

40

Utque duæ dextrâ cælum totidemque sinistra

45 Parte secant zonæ, quinta est ardentior illis ; Sic onus inclusum numero distinxit eodem Cura dei, totidemque plagæ tellure premuntur : Quarum quæ media est, non est habitabilis æstu ; Nix tegit alta duas; totidem inter utramque locavit, 50 Temperiemque dedit mixtâ cum frigore flammâ. Imminet his aër, qui, quanto est pondere terræ Pondus aquæ levius, tanto est onerosior igne. Illic et nebulas, illic consistere nubes Jussit, et humanas motura tonitrua mentes,

55 Et cum fulminibus facientes frigora ventos. His quòque non passim mundi fabricator habendum Aëra permisit; vix nunc obsistitur illis, Cùm sua quisque regat diverso flamina tractu, Quin lanient mundum: tanta est discordia fratrum ! 60 Eurus ad Auroram Nabatæaque regna recessit Persidaque et radiis juga subdita matutinis; Vesper et occiduo quæ littora sole tepescunt, Proxima sunt Zephyro; Scythiam Septemque triones Horrifer invasit Boreas; contraria tellus

65 Nubibus assiduis pluvioque madescit ab Austro. Hæc super imposuit liquidum et gravitate carentem Æthera, nec quicquam terrenæ fæcis habentem.

Vix ita limitibus dissepserat omnia certis, Cùm, quæ pressa diu massâ latuêre sub illa,

70 Sidera ceperunt toto effervescere cælo. Neu regio foret ulla suis animalibus orba : Astra tenent cæleste solum formæque deorum; Cesserunt nitidis habitandæ piscibus undæ; Terra feras cepit, volucres agitabilis aër.

75 Sanctius his animal mentisque capacius alta

80

Deerat adhuc, et quod dominari in cetera posset.
Natus homo est : sive hunc divino semine fecit
Ille opifex rerum, mundi melioris origo ;
Sive recens tellus seductaque nuper ab alto
Æthere cognati retinebat semina cæli,
Quam satus Iapeto mixtam fluvialibus undis
Finxit in effigiem moderantûm cuncta deorum.
Pronaque cùm spectent animalia cetera terram,
Os homini sublime dedit, cælunique videre
Jussit, et erectos ad sidera tollere vultus.
Sic, modò quæ fuerat rudis et sine imagine, tellus
Induit ignotas hominum conversa figuras.

85

THE FOUR AGES OF THE WORLD.

V. 89.

90

95

Aurea prima sata est ætas, quæ, vindice nullo,
Sponte suâ, sine lege, fidem rectumque colebat.
Pena metusque aberant ; nec verba minantia fixo
Ære legebantur, nec supplex turba timebat
Judicis ora sui, sed erant sine judice tuti.
Nondum cæsa suis, peregrinum ut viseret orbem,
Montibus in liquidas pinus descenderat undas;
Nullaque mortales præter sua littora nôrant.
Nondum præcipites cingebant oppida fossæ ;
Non tuba directi, non æris cornua flexi,
Non galeæ, non ensis erat. Sine militis usu
Mollia securæ peragebant otia gentes.
Ipsa quoque immunis rastroque intacta, nec ullis
Saucia vomeribus, per se dabat omnia tellus;
Contentique cibis, nullo cogente creatis,
Arbuteos fætus montanaque fraga legebant,

100

105

110

115

120

Cornaque et in duris hærentia mora rubetis
Et, quæ deciderant patula Jovis arbore, glandes.
Ver erat æternum, placidique tepentibus auris
Mulcebant Zephyri natos sine semine flores.
Mox etiam fruges tellus inarata ferebat,
Nec renovatus ager gravidis canebat aristis.
Flumina jam lactis, jam flumina nectaris ibant,
Flavaque de viridi stillabant ilice mella.

Postquam, Saturno tenebrosa in Tartara misso,
Sub Jove mundus erat ; subiit argentea proles,
Auro deterior, fulvo pretiosior ære.
Jupiter antiqui contraxit tempora veris,
Perque hiemes æstusque et inæquales autumnos
Et breve ver spatiis exegit quatuor annum.
Tum primùm siccis aër fervoribus ustus
Canduit, et ventis glacies adstricta pependit.
Tum primùm subiêre domos: domus antra fuerunt
Et densi frutices et vinctæ cortice virgæ.
Semina tum primùm longis Cerealia sulcis
Obruta sunt, pressique jugo gemuêre juvenci.

Tertia post illas successit aënea proles,
Sævior ingeniis et ad horrida promptior arma,
Nec scelerata tamen. De duro est ultima ferro.
Protinus irrupit venæ pejoris in ævum
Omne nefas : fugêre pudor verumque fidesque ;
In quorum subiêre locum fraudesque dolique
Insidiæque et vis et amor sceleratus habendi.
Vela dabat ventis, nec adhuc bene noverat illos
Navita ; quæque diu steterant in montibus altis,
Fluctibus ignotis insultavêre carinæ :
Communemque priùs, ceu lumina solis et auræ,
Cautus humum longo signavit limite mensor.

125

130

135

« ZurückWeiter »