Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

ΙΙ'.

Προς τον τελευτήσανθ' έκαστος, κάν σφόδρα
ών? εχθρος ή τις, γίγνεται φίλος τότε.

Apud StoB. T. 125. 8.

1

Dionysio hoc Fragmentum tribuit Gaisfordius, ex auctoritate MS. A.

2 «ζωντ' εχθρος Valckener. Eurip. Phen. 1455.” GAISFORD. Sed dativi singularis vocalem finalem non libenter elidunt Attici. Vide Porson. ad Orest. 584. 1427. et Suppl. Præf. ad Hec. p. XXIV. ζων legit Dobreus Advers. Τ. ΙΙ. p. 142. Ceterum ώι, pro ών, impressum legitur in Stob. Gesner. editione altera, quod in ως temere mutavit Neander p. 308. Hertelius, nescio unde, πρωί edidit. Fortasse legendum : καν το πρίν | σφόδρ' εχθρος ή τις, licet admodum inimicus antea fuerit, prout locum vertit Gesnerus. Quod saltem αντιθετικώτερον esset. . Plato Sympos. p. 196. D. πας γουν ποιητής γίγνεται, κάν άμουσος ή το πρίν, ου άν "Έρως άψηται. Respexit Eurip. Sthenobææ Fragm. III. p. 108. Dindorf. MOVOIKOV 0° άρα | "Έρως διδάσκει, κάν άμουσος ή το πρίν. Vide Bentl. Epist. ad Mill.

.
p.

18. Valcken. Diatr. p. 205. seq. et Epist. ad Rover. p. 12. Si quis autem in Diodori loco úv (cum MS. B.) malit, non multum repugnem, dummodo vei, pro kův, scribat. Vide Porson. ad Aristoph. Νub. 1494. ubi, pro vulgato καν σφόδρ' είσ', κεί σφόδρ' είσ' reposuit ex Schol. ad ejusdem fabulæ 1454. Nempe alterum solecum est. .

EPICRATES,

ΤΟ Πλάτων
και Σπεύσιππυς και Μενέδημος ;
προς τίσι νυνι διατρίβουσιν ;
ποία φροντίς, ποιος δε λόγος
διερευνάται παρά τοισιν ;
τάδε μοι πινυτως, εί τι κατειδώς
ήκεις, λέξoν, προς γας

5

10

ΤΕ

15

20

Β. άλλ' οίδα λέγειν περί τωνδε σαφώς.
Παναθηναίοις γαρ ιδων αγέλης
μειρακίων
εν γυμνασίοις 'Ακαδημείας
ήκουσα λόγων αφάτων ατόπων.
περί γαρ φύσεως αφοριζόμενοι
διεχώριζον ζώων τε βίον
δένδρων φύσιν λαχάνων τε γένη.
κατ' εν τούτοις την κολοκύντην
εξήταζον τίνος έστι γένους.
Α. και τί ποτ' άρ' ωρίσαντο και τίνος γένους
είναι το φυτόν και δήλωσον, ει κάτοισθά τι8.
Β. πρώτιστα μεν ουν πάντες άναυδείς
τότ' επέστησαν, και κύψαντες
χρόνον ουκ ολίγον διεφρόντιζον.
κατ' εξαίφνης 10 έτι κυπτόντων
και ζητούντων των μειρακίων
λάχανόν τις έφη στρογγύλον είναι,
ποίαν δ' άλλος, δένδρον δ' έτερος.
ταύτα δ' ακούων ιατρός τις
Σικελάς από γας
κατέπαρσ αυτών ως ληρούντων.
Α. ή που 1 δεινώς ωργίσθησαν
χλευάζεσθαι τ' έβόησαν
το γαρ εν λέσχαις ταισδε 12 τοιαυτί
ποιείν απρεπές 13.
Β. ουδ' εμέλησεν τοις μειρακίοις.
ο Πλάτων δε παρών, και μάλα πράως 15,
ουδέν όρινθείς, επέταξ' αυτοις
πάλιν
αφορίζεσθαι τίνος έστι γένους"
οι δε διήρουν 17.
Αpud ATHEN. ΙΙ. p. 59. D.-F.

25

30

35

ή:

*

* 16

1 “Comicos Atticos nihil fecisse libentius quam ut philosophorum disciplinas et institutionem in scena traducerent, et populo ridendam propinarent, ex Aristophanis dramatibus, Diogenis Laertii historia, et hisce commentariis nemo ignorat. Athenæus hoc loco Epicratis plusculos versus descripsit, quibus Platonis schola ridetur salsissime. Inducebatur medicus quidam Siculus discipulis Platonis oppedens, subtilibus atque, ut existimabat, inanibus illorum disputationibus et divisionibus offensus. Frendunt juvenes dentibus, et tantam contumeliam parant ulcisci : fecissentque adeo, nisi eorum motus auctoritas præsentis magistri compescuisset.” CASAUBON. Immo nihil curabant juvenes, ut neque eorum magister, sed disputationes suas, nulla facta remora, placide repetebant. Vide nn. 11. 14. 16.

2 “vuvi diatpißovow Erfurdtius p. 438. Libri vür òratpißovou.” DINDORF. Ita dudum correxerat Porsonus apud Walpolium, cujus recensionem, quod mirum est, prorsus prætermisit Dindorfius. a po's ríoi vuvi diatpißovom; vertendum Anglice: upon what subjects are they at present employed ? vel with what discussions are they now engaged ? Usitatius autem diceretur διατρίβειν έν, vel επί, τινι, vel etiam nepi tí. Vulgatum defendit Plutarch. Vit. Numæ p. 69. E. όταν "Αρχων προς όρνισιν ή θυσίαις διατρίβη.

3 - Fort. Toútoiow." DINDORF. Nihil opus est mutatione. Plat. Theæt. p. 489. Heindorf. Tautóv äpa čv ye tois öra αριθμού έστι, τό τε παν προσαγορεύομεν και τα άπαντα ; ubi plura exempla attulit Heindorfius. Vide Hermann. ad Viger. p. 700. Matthiæi Gr. Gr. 286. Buttmann. Gr. Gr. p. 282.

Grotius: TOTừ Tâs yâs. Sed nimis Doricum est istud motí. Porsonus omnino: λέξoν φέρε προς γας.

5 “TWV Meipakiw Erfurdtius. Recte, nisi plura omisit epitome." DINDORF. Ita etiam Porsonus. Cf. vv. 24. 34.

6 “Scribebatur ’Akaðnuías.” DINDORF. “Formam in eia, quæ in Theocr. Chii Epigr. 4. reperitur, damnat Schneider. Lex. parum accurate ; nam est e paragogico ’Akaðñuelos, unde hypocoristicum 'Ακαδήμιος, Ακαδημία.” PAssow. In Alexidis, vel potius Sotionis Alexandrini, 'Aowtodidackárov Fragmento apud Walpolium p. 8. (Athen. VIII. p. 336. E.) 'Akadnućav impressum est: sed in Erratis 'Akaðnueíay correxit Editor, monente, uti suspicor, Porsono. Vide Meinek. ad Menand. p. 169. “In 'Akaðnuías penultima anceps, hic longa est: quod si opus esset, potuerat ’Akaðnueías scribi.” SCHWEIGHÆUSER. Male: nam pænultima hujus vocabuli semper

TI

longa est. Eadem, apud probæ notæ scriptores, est mensuræ ratio in Latina voce. Vetus poeta apud Cic. de Divin. I. 13. Inque Academia umbrifera nitidoque Lyceo. Pænultimam corripit Claudianus, sequionis ævi poeta, De Consul. Mall. Theod. 94. In Latium spretis Academia migrat Athenis. Schweighæusero fraudi fuisse videtur Nolten. Lex. Lat. Ling. Antibarb. p. 202. cujus verba sunt hæc: "ACADEMTA ut plurimum corripitur, et extra metrum semper corripi debet: ceteroquin anceps est, tum auctoritate Poetarum, tum etiam præsertim ex eo, quod Græci quoque per Syncopen 'Ακαδημία dicunt non minus, quam Ακαδήμεια, quorum prius in pænultima corripitur.” Quæ sane satis infeliciter sunt dicta.

* Ita plane impressus est hic senarius, cum sequenti, in editione Aldina. Et sic Porsonus. Nusquam se in re metrica minus invenit Schweighæuserus, quam hoc in loco ; in quo, quod hodie vix credibile est, iambicos versus in anapæsticos ad hunc modum concidit: και τί ποτ' άρ' εορίσαντο, | και τίνος είναι γένεος το φυτόν; | δήλωσόν ,

ei κάτοισθα. . Cf. Walpol. p. 99. Porson. ad Toup. Emend. in Suid. p. 435, 6. quorum hic H. Stephanum, itemque Toupium nostratem, ex bonis trochæis et anapæstis pessimos senarios facientem notavit, ille autem senarium Schweighæuserianum εις αύριον δε μη φροντίζειν εί τι και, sic turpiter claudicantem, indicavit. Sed metricæ artis tironem se (totidem verbis) professus est Schweighæuserus, Vir non minus modestus, quam doctus et acutus, in arte explanandi vix cuiquam inferior, in re lexicographica nulli. Nempe Grotium secutus est, qui legit: kai hot' αρ' ωρίσαντο, | και τίνος είναι γένεος το φυτόν; | δήλωσαν δ' εί τι kátorola. Locum vel deterius tractavit Casaubonus, sic dispescens: υυ-υυ- και τί ποτ' άρ' ωρίσαντο; | και τίνος γένους είναι το φυτόν και δήλωσαν | ει κάτοισθά τι.

Neque hoc tantum: nam et totius Fragmenti metrum ab ovo usque ad malum jugulavit Vir egregius, distribuitque (ut cum Schweighäusero loquar) per anapæsticos trimetros, non modo mire inter se confusos, promiscue mixtis aliis integris, aliis brachycatalectis, aliis catalectis in syllabam, verum etiam intercurrentibus passim iambicis aut trochaicis pedibus, quibus in eo systemate non erat locus, misere subinde claudicantes. Exordium, quo utitur ille, hoc est: Ti Πλάτων και Σπεύσιππος και Μενέδημος, | προς τίσι νυν διατρίβουσι; ποία φροντίς ; | ποιος δε λόγος διερευνάται παρα τοϊσι; | τα δέ μοι K. 7. 1. Vide supra ad Alexidis Fragm. X. n. 4. et ad Fragm. XVII, nn. 2. 4. Tatium Greek Tragic and Comic Metres Præf.

p.

ix. Vide autem annon legendum sit: και τί ποτ' άφωρίσαντο και τίνος γένους !

10 6

είναι το φυτόν; Infra dictum ν. 38. αφορίζεσθαι τίνος εστί γένους. Galen. (citante H. Stephano) 9 Meth. de Hippocr. Ioquens: ούτε την αξίαν εκάστου των σκοπών ακριβώς αφωρίσατο. definivit.

8 Εsch. Prom. V. 628. δείξον, είπερ οίσθα.

9 «Percommodum verbum κύψαντες. Valet enim κυπτειν, (sicut κυπτάζειν apud Schol. Αristoph. in Lysistr. 17.) περί τι πονείν και dlatpißew: scilicet, pronum incumbere in aliquid quærendum vel elaborandum. Inde ανακύπτειν Ι. 6. Α. et labore se erigere recipereque.SCHWEIGHÆUSER. Idem ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. p. 5467. respectu ad hunc locum habito: «κύπτω i. 9. κυπτάζω, corpore inclinato sedeo et in rem quandam perquirendam incumbo."

κατ' εξαίφνης Erfurdtius p. 439. Libri κάξαίφνης.” DINDORP. Ita etiam Ρorsonus. Similiter κατ' εξαιρων, pro κάξαίρων, in Aristophanis Tagenistis legit Bentleius in Epistola secunda ad Hemsterhusium, notante Walpolio.

1 Aristoph. Ran. 899. ή που δεινον εριβρεμέτας χόλον ένδοθεν έξει. Cf. et Ρlut. 832. Vesp. 725. Thesm. 63. infra Theophili Fragm. 2. Ceterum qui vv. 30. 34. personis primus instruxit, fuit Corayus, collato Aristoph. Ρlut. 697. μετα τούτο δ' ήδη και γελοίον δητά

| επόησα. προσιόντος γαρ αυτου μέγα πάνυ | απέπαρδον: η γαστηρ γαρ υπεφύσητό μου. ΓΥ. ή που σε δια τούτ' ευθυς έβδελύττετο. Quem locum præ oculis plane habuit Epicrates. Ante Corayum omnia B. personæ tributa sunt; unde exorta est difficultas ob juvenes iratos, vel dentibus frendentes, quod ait Casaubonus, v. 30. qui protinus v. 34. importunum medicum nil curasse dicuntur, et της κολοκύντης, quod cum ουδ' εμέλησεν cohereret, perperam insertum. Vide n. 14.

Legebatur totaiode. Recte taioèe C, nisi quis hæc in unum versum conjungi velit, τοιαϊσδε τοιαύτα ποιείν απρεπές. τοιαυτί Meinekius ad Menand. p. 34. Libri Tolaūta.” DINDORF. Tolaiode τοιαύτα ποιείν, απρεπές Porsonus, verbis in unum versum conjunctis.

13 «απρεπές Casaubonus. Libri ευπρεπές. Vide tamen ne scripserit ποιείν ουκ ευπρεπές εστιν vel ποιείν πως ευπρεπές εστιν;" DINDORF.

14 « Notabis, in illo ουδ' εμέλησεν non absolute positam esse ovde particulam, ut latine ne quidem sonet; sed referri ad istud dè, quod vs. seq. post látwv est: quo fit, ut, sicut ovde nec valet, sic δε dein et valeat.” SCHWEIGH EUSER. Quod, post τοις μειρα, κίοις, apud Walpolium additur της κολοκύντης, Schweighouseri, vel potius Grotii, adsumentum fuit. Quippe aqua utrique hæsit ab

τι

[ocr errors]
« ZurückWeiter »