Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

ΧΙΙ. 2.

Διόδωρος ουπίτριπτος εν έτεσιν δύο
σφαιραν απέδειξε την πατρώαν ουσίαν
ούτως ιταμως άπαντα κατεμασήσατο.

ΚΝΙΔΙΑι.

Apud ATHEN. IV. p. 165. D. ? Vide Fragm. XIII. et ad sententiam utriusque cf. Æschin. c. Timarch. 19. ενταύθα ήδη έτράπετο επί το καταφαγείν την πατρώαν ουσίαν, και ου μόνον κατέφαγεν, αλλ' εί οίόν τ' ειπείν, και κατέπιεν· και γαρ ουδε της αξίας έκαστον των κτημάτων απεδίδοτο, ουδ' εδύνατ' αναμένειν το πλέον, ουδε το λυσιτελούν, αλλά του ήδη ευρισκομένου απεδίδοτο. ούτως ήπείγετο σφόδρα προς τας ηδονάς.

σφαίραν αποδεικνύναι, sive ποιείν, est globulum vel pilulam facere: que dictiones, earumque synonymum συστρογγύλλειν, jocoso sensu usurpantur, ubi homo, qui bona sua abligurit, dicitur opaipav αποδεικνύναι (vel ποιεϊν) την ουσίαν, et συστρογγύλλειν την ουσίαν, bona sua veluti in pilulam conglobata devorare, prout reddidit H. Steph. Thes. Gr. Ling. p. 8921. Vide Schweighæuser. ad Athen. II. p. 42. F. Atque huc allusisse Horat. Sat. I. 2. 7. censet Stephanus l. l. Avi cur atque parentis præclaram ingrata stringat malus ingluvie rem, omnia conductis coemens opsonia nummis. Eodem sensu, judice Stephano, ubi omne | verterat in fumum et cinerem idem dixit Epist. Ι. 15. 38.

2

ΧΙΙΙ. 3.

Σχολη γε νη τον ήλιον, σχολή λέγεις.
'Επιχαρίδης ο μικρος έν πένθ' ημέραις
σφαιραν εποίησε την πατρώαν ουσίανό:
ούτω συνεστρόγγυλεν° ίταμώς και ταχύ.

ΦΑΙΔΡΩι.
Apud Athen. IV. p. 165. E.

1 Vide Fragm. XII.
? Vide n. 2. ad Fragm. XII.

2 Ιta Dindorfus. Libri, συνεστρόγγυλλεν. Cum unico λ etiam duo MSS. Eustathius, et ex Eustathio, ut videtur, Hertelius. Cf.

Blomfield. ad Æsch. Pers. 310. Nicomachus Athen. II. p. 58. A. ουσίδιον γαρ καταλιπόντος μοι πατρος | ούτω συνεστρογγύλικα κάξεκόκκισα | εν μησιν ολίγοις, ώσπερ ωόν τις ροφών. Vide Porson. ad Αristoph. Thesm. 61. qui γογγύλλει jam ante Buttmannum ibi correxerat. De στρογγύλλω consulendus est Bast. Append. ad Epist. Crit. p. 18. monente Dobraeo ad Ρorsoni Aristophan. 1. c.

XIV. 4.

Εί του μεθύσκεσθαι πρότερον το κραιπαλαν
παρεγίγνεθ' ημίν, ουδ' αν είς οίνον ποτε
πρoσίετο πλείον του μετρίου. νυνί δε την
τιμωρίαν ου προσδοκώντες της μέθης
ήξειν προχείρως τους ακράτους πίνομεν.

Τη του ΦΡΥΓΙΟΥ διασκευή.

Αpud ATHEN. Χ. p. 409. Ε.

5

1 Vide Matthiaei Gr. Gr. 508. 4. C.

2 Clearchus Αthen. ΧΙV. p. 613. Β. εί τους μεθυσκομένοις εκάστης ημέρας | αλγείν συνέβαινε την κεφαλήν προ του πιείν | τον άκρατον, ημων ουδε εις έπινεν άν. | νυνί δε πρότερον του πόνου την ηδονήν | προλαμβάνοντες υστερούμεν ταγαθού.

XV. 5.

1

"Εχθες υπέπινες, είτα νυνί κραιπαλάς.
κατανύστασον" παύσει γάρ. είτα σοι δότω
ράφανόν τις εφθήν'.

Apud ATHEN. I. p. 34. C. D. Amphis Athen. 1. 1. E. corrigente Dobræo Advers. T. II. p. 295. ουκ έστιν, ως έoικε, φάρμακον μέθης | ουδεν τοιούτον ως το προσπεσείν άφνω λύπην τιν. ούτως έξελαύνει γαρ ταχύ | σφόδρα, λήρον ώστε τας ραφάνους όντως δοκεϊν. ubi νulgo legitur, εξελαύνει γαρ σφόδρα | ληρον ώστε τας ραφάνους ούτω δοκεϊν, et όντως, ex conjectura Casauboni, jam dederat Grotius. Ultima verte Anglice: that a cabbage, it would appear, is a mere nothing to it.

XVI. 6.

1

Είτ' ουχ απάντων εστί το μεθύειν κακόν
μέγιστον ανθρώποισι και βλαβερώτατον';

ΔΑΚΤΥΛΙΩι.

Αpud ATHEN. Χ. p. 443. Ε. F. The Living Librarie V. 14. Saint Augustin writing to the Virgins, defineth Drunkennesse as followeth; It is the mother of all mischiefe, the matter of offence, the roote of crimes, the spring of vices, the whirl-wind of the braine, the overthrowing of the sense, the tempest of the tongue, the haile of the bodie, the wrack of chastitie, the losse of time, a voluntarie rage, a shamefull languishment, the filthinesse of manners, the shame of life, the staine of honestie, the plague and corruption of the soule.

XVII. 7.

5

Μάθοις δ' αν οίον ανθρώποις κακόν έστιν η γαστηρ, διδάσκει δ' οί', αναγκάζει δ' όσα'. εί τις αφέλοι τουτ'2 αφ' ημών το μέρος από του σώματος, ουκ άν άδικοϊτ' ουδέν ουδείς ούθ' υβρίζοιτ' άν εκών. νύν δε δια ταύτην άπαντα γίγνεται τα δυσχερή.

ΣΥΝΑΠΟΘΝΗΣΚΟΥΣΙΝ.

Αpud ATHEN. Χ. p. 422. Α. Β. 1 Ηom. Οd. H. 216. ου γάρ τι στυγερή επί γαστέρι κύντερον άλλο έπλετο, ήτ' εκέλευσε Fέο μνήσασθαι ανάγκη, | και μάλα τειρόμενον, και ένα φρεσέ πένθος έχοντα. Εt Ρ. 286. γαστέρα δ' ούπως έστιν αποκρύψαι (αποπλήσαι Clerm. Αlex.) μεμανίαν, | ουλομένην, ή πολλα κάκ' ανθρώποισι δίδωσιν. Εurip. Fragm. inc. CVΙΙ. p. 125. Dindorf. νικά δε χρεία μ' ή κακώς τ' ολουμένη | γαστηρ, αφ' ής δή πάντα γίγνεται κακά. Diphilus Αthen. Χ. p. 422. Β. ευ γ ο κατάχρυσος είπε πόλλ’ Ευριπίδης: | Nικά δε χρεία μ' η ταλαίπωρός τε μου | γαστηρ. ταλαιπωρότερον ουδέν έστι γαρ | της γαστρος, εις ην πρωτον αν πάντ' εμβάλους, (Dobreus, sed frustra, ut postea putavit, εις ήν πάντ' αν εμβάλοις άμα) | αλλ' ουχ έτερον αγγείον. έν πήρα φέρους | άρτους άν, αλλ' ου ζωμόν ή διαφθερείς. | είς σπυρίδα μάζας εμβαλείς, αλλ' ού φακην· !

oινάριον εις λάγυνον, αλλ' ου κάραβον. | εις την θεοίς έχθραν δε ταύτην εισφορεϊ | τα πάνθ' εαυτοίς (Dobreus απανθ' άμ', αυτοίς) μηδεν ομολογούμενα. | κου προστίθημι τάλλα, διότι πανταχού | δια την τάλαιναν πάντα ταύτην (ταυτα Αld. τα κακα Casaub. ταύτην probat Schweigh.) γίγνεται. Pseudo-Linus Stob. Τ. 5. 22. ex preclara Grotii emendatione: νηδων μεν πρώτισταισχρών δώτειραν απάντων, | ην επιθυμία ηνιoχει μάργοισι χαλινοίς. ubi antea corrupte legebatur: ήδη μεν πρώτισται αισχρών.

2 τουτ' tacite Dindorfius. Vulgo ταυτ'. Sed et τουτ' olim scribi jusserant Scaliger et Casaubonus, habetque Epitomes MS. probante Schweighæusero. Ita etiam correxit Porsonus ex Eustathio. TOÛTO το μέρος Morelius et Ηertelius, deletis αφ' ημων et απο, ut versus sit senarius. Vide n. 4.

«In υβρίζοιτ' άν si quid est mutandum, aliorum conjecturis prestat υβρίζοιτ' έτ' αν” DINDORF. Εquidem malim: ούτ' αν ενυβρίζοιθ' (vel έφυβρίζοιθ') εκών. Νοtum est, prepositiones verborum compositorum librariorum incuria sæpius excidisse. Vide supra n. 6. ad Fragm. III. Porson. ad Eurip. Med. 1095. Cf. et Schæfer. ad Gregor. p. 501. Menand. apud Stob. Τ. 97. 18. νυνί δε διαφέροντα τους καθ' ημέραν | δαπανήμασιν δη τον βίον ορω μόνον. ubi γ' ορω ΜS. B. apud Gaisfordium; οράω Grotius, quod Ionicum esset; δαπανήμασιν, νη τον Δία, διορω Βentleius ; ενορω autem conjicit Meinekius. Malim είσoρω, collato Eurip. Med. 1.1. quod oρω sepius valet, et nihil amplius, velut in illo Menandri, vel potius Euripidis in Danae, apud Stob. T. 97. 14. εγω δε πολλάκις σοφωτέρους | πένητας άνδρας εισορώ των πλου

Sed nec dissimulandum, τον βίοτον ορω jam olim correxisse Porsonum juvenem in margine exemplaris Menandri ed. Cleric. quod hodie in Museo Britannico asservatur. Cf. Porson. ad Eurip. Ηec. 1020.

* Conferri potest Timocreontis Rhodii Scolii Fragmentum apud Schol. in Αristoph. Acharn. 506. δια σε γαρ πάντ' εν ανθρώποις κακά. Totum autem Alexidis Fragmentum ex senariis constare putavit Scaliger, notante Grotio, ideoque in primo versu scriptum voluit, μάθοις δ' άν οιόν έστιν ανθρώποις κακόν. In senarios όμως γε πως dispescuit Morelius, sequente Hertelio. Ceterum vide Porson. Addend. in Notis ad Ηec. 1149. (1141.) p. 100. ed. Lips. 1807. ubi γίνεται scribit, quemadmodum γινώσκει supra Fragm. VΙΙΙ. 2. Αdvers.

p. 136.

[ocr errors]

ANTIPHANES.

Ι. 1.

Μη όμμασιν' το σώμα λαμπρύνειν θέλε,
έργοις δε καθαρούς και τρόπους την καρδίαν.

Αpud STOB. Τ. 74. 3.

1 Grotius: χρώμασιν, ex conjectura Gesneri. χρόμμασιν (sic) Morelius. Putaram: Μήδ' είμασιν κ. τ.λ. ut aliquid antecesserit. Sic στολη λαμπρύνεται habet Εurip. Elect. 966. Dixit sane Eschylus Eumen. 104. όμμασιν λαμπρύνεται, et Αristoph. Ρlut. 635. λελάμπρυνται κόρας: sed nihil inde relucet, quod ad rem nostram sit. Notat praeterea T. Magister p. 4. αγάλλω sensu ornandi magis Atticum esse quam λαμπρύνω. Repone omnino: Μη χρώμασιν το σωμα φαιδρύνειν θέλε. Ρhintys apud Stob. Τ. 74. 61. χρώματι δε φαιδρύνεσθαι ταν ποτωπαν μη έπακτο και αλλοτρίω, τω δ' οίκήω τω σώματος δι' αυτω τω ύδατος απολουομένων, κοσμεν δε μάλλον αυταν αισχύνα. ubi τα ποτωπα frustra conjicit Gaisfordius. Eustath. ad ΙΙ. Ρ. 264. p. 1142. 41. Βas. ποτωπαν, ήτοι πρόσωπον, κατα Δωριείς. Εurip. Ηel. 675. ώμοι έμων δεινών, λουτρων και κρηνων, | να θεαι μορφαν εφαίδρυναν. Esch. Agam. 1078. τον ομοδέμνιον πόσιν | λούτρoισι φαιδρύνασα. Cf. et Ρlat. Phaedr. p. 228. Heindorf. αλλοτρίοις τε χρώμασι και κόσμοις χήτει οικείων κοσμούμενον. Αd loci sententiam conveniunt sequentia. . Gnome μονόστιχος apud H. Steph. Com. Gr. Sent. p. 204. (Grot. Exc. p. 929.) γυναικί κόσμος ο τρόπος, κου χρυσία. ubi vel ουχί legendum, cum Brunckio ad Gnom. Poet. Gr. p. 226. vel où ta, cum Meinekio ad Menand. p. 315. Pseud-Epicharm. apud Clem. Alex. Strom. VΙΙ. p. 344. (Grot. Exc. p. 477.) καθαρον αν τον νούν έχης, άπαν το σωμα καθαρος εί. Alexis, alias Antiphanes, alias Menander, apud Stob. Τ. 93. 1. ψυχην έχεις δει πλουσίαν» τα δε χρήματα | ταυτ' έστιν όψις, παραπέτασμα του βίου. Quem locum sic vertit, et quasi exponit, Cumberlandius: Enrich your mind! Riches are no better than an actor's wardrobe, the paltry tinsel, that enables him to glitter for a few minutes in a counterfeited character-To fret and strut his hour

ироп the stage, And then be heard no more. Socratis dicterium apud Stob. Τ. 1. 37. ούτε ίππος ευγενής κρίνοιτ' άν ο πολυτελή σκευης έχων, αλλ' ο τη φύσει λαμπρός· ούτε ανηρ σπουδαίος και πολύτιμον ουσίαν κεκτημένος, αλλ' και την ψυχήν γενναίος. Plaut. Pen. I. 2. 88. Bono med ingenio esse ornatam quam auro, multo mavolo. | Aurum fortuna

« ZurückWeiter »