Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

ay

434, Kai dózy icering ô Bgorois xaquistas. Ita M. cum MSS. 4. rejecto xopeiletaci

, quod habet Lasc. Ald. Stob. et X. Ti. Atqui vouitetai est unice verum : nam xagziletat non nisi apud Thucydidem et Theopompum reperias; Tragici usurpant vel καρπούσθαι vel κομίζεσBest. Cf. Prometh. 876. et êd. T. 580. Habet quidem Æschylus

excenileta in S.C. Th. 601. sed versum pro spurio lineis uncinatis circumdedit Porsonus; rectius inter 589 et 590. interposuisset leviter correctum "Aτης άρoυραν θάνατος εν καρπιζέτω. Nam Kαρπίζουσι Hesychius exponit cörcenie novos et Euripides Bacch. 406. confirmat. Unde legi quoque debet in Pers. 823. "TBqıs yaç izardová trágrice τεχύν "Ατης, όθεν παγκλαυτόν εξαμα θέρος.

443. OŲ zd õigue nós.. Ita M. conjectura Valckenaerii leviter mu. tata. Vulgo dix áque o' ou dúi

. Monet quidem M. crases illas räge (i. e. qet äęce) räv (i. e. et toi dv) sæpe librarios

çorrumpere.

Hoc

perspecto corrige, ut id obiter notemus, S. C. Th. 580. 'H väg? den igyon my sciou προσφιλές vice H Tožev fågayoy xocí. quæ jure Porsonus obelo damnavit. '459. κου φεύγουσιν εκποδών θεούς. Feliciter Markl. θεοί.

461. xeño o Što fotóīs: Hanc occasionem nactus M. impugnare Welt Dawesii regulam, quæ statuit brevem vocalem ad finem præeuntis vocis' a litera > sequentem inchoante semper esse productam.' Et motus locis, quæ Gaisfordus ad Hephæst. p. 219. congessit, veriorem esse regulam censet M. quam Censor Anglus (Quarterly Rev. Vol. V. p. 225.) post Jacobum Tate ad Collectanea Græca Majora ed. Dalzel. promulgavit, quod syllaba finalis scilicet in iis tantum locis producatur, in quibus ictus metricus vim suam & EXT&TIXIO habeat. . At nullibi apud Tragicos ictus metricus syllabam brevem longam efficit, et omnia loca quæ Gaisfordus aliique congesserunt, at dudum emendantur, aut emendatu sunt facillima. Verum de his alio fortasse tempore disceptabitur,

470. Ουδε στέγης- -exgißácetcr. Haud male M. edidit oid my sed majus adhuc latet vitium quod facile medebimur, si Codices Itali hic nullam lucem præbeant.

473. 'Aans ei έχεις rúgta ay sú ngáčevas žv. Ita M. cum MSS. contra VV. DD. quorum auctoritas in hac re potior est, izous propter ngácias scribentium. Citat quidem M. ex Hecub. 782 ει μεν όσια σοι παθείν δοκώ Στέργοιμ' άν, et infr. 483. άνδρες εξεύροιεν άν, Ε: Reinfügúcouer. Sed non iptelligere videtur M. quid sit in v. Extig incommodi. Nimirum objicitur, non quia in altero sententiæ membro și cum indicativo conjunctum in altero aut sequitur ä сum opta, tivo junctum aut præcedit, sed quia čreis tempus non incertum æque ac tqúčelas åv significat. In Hecuba tutely suam vim vere indefinitam habet: nam reddi debet ci dox W Tube (quasi scriptum si doxnow Tabero) Anglice If I shall appear to have justly suffered, I will submit : similiter in v. 482,3. tempus aliquod incertum significatur in äidges itxugove dv et si peisuguropeey : quæ voces sonant Anglice Men shall discover whether we will not find. Horum uterque locus distat ab oratione Nutricis si --- muus. --BÙ Frçobtences å, if you enjoy you will

ů have done well : nam sensus manifesto postulat if you have enjoyedyou will have done well : i. e. Græce si-lyos---s spožacces dy.

πράξειας άν. 493. 'as tégos diürtéov. Ita MSS. omnes : quos sequitur M. conjectura tamen Porsoni, quam ab amico ejus accepit, commemorată,

.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

.

scilicet διοπτέον. Nobis quidem Αldinum διοιστέον vere lectionis vestigia videtur conservare.

505. Και μή σε προς θεών. Ιta M. ex emendatione Porsoni, cujus notula MSta in Addendis sic exhibetur.“ Aristoph. Vesp. 1441.

. . « (1450.) pro gye lege os ut recte Schol. et Suid. v. Znaã: ge et ore sæpe permutantur, ut Med. 870. ubi pro sixós q' recte ex MSS. edidit Brunck. εικός σ'. Εmenda obiter Hippol. 508. Και μή ΣΕ προς θεών : cf. Valck. ad Phæn. 1659. Markl. ad Suppl. 277 et ad Iph. A. 1233. Brunek. ad Med. 326. et Apoll. Rhod. 11. 985. (adde Alcest. 1119.) o pro ' in eadem fabula 118. ex MS, reposuit Musgr."

515. Δεί δ' εξ εκείνου δή τι του πόθουμένου Σημείον ή λόγον τιν' η πέπλων από Λαβεϊν ξυνάψαι τ' εκ δνούν μίαν χάριν. Ιta M. edidit, et Reiskii conjecțuram, si quæ alia, certissimam, nullo cum judicio rejecit. Corri. gebat quidem Reiskius Σημείον ή πλόκον τιν' η πέπλων λάκος, et partim feliciter corrigebat, partim secus : feliciter, quod λόγoν 1η πλόκον, perperam, quod από in λάκος mutaverit. Ηoc sensit et Βrunckius, qui, πλόκον adsumto, από non deturbavit. Et profecto πλόκον quam vocem Hesychius exponit per anóxceplov, voluit quoque Marklandus citans Luciani locum δεήσει δέ τι αυτού του ανδρος είναι οιον ιμάτια ή κρηπίδας και ΟΛΙΓΑΣ ΤΩΝ ΤΡΙΧΩΝ : quorum postrema verba ad πλόκων τι" alludere fortasse videntur : verum utcunque de hoc statuas, noli tamen dubitare quin ιμάτια ή κρηπίδας mutari debeant in εμεατίου κράσπεδα propter

verba Theocriti similia in simili re Τούτ’ από τας χλαίνας το κράσπεδον. Αtqui Euripidis Iocus, ne sic quidem perpurgatus, aliam medicinam efflagitat. Quid velim mox indicabo. Interim verba Scholiastæ apponere libet, a quibus maxime corruptis licet editor noster vulgatam tueri conatus sit, ex iis tamen Euripideam scripturam ipse M. uti spero, revocatam confitebitur. En locum. Δεί, φησίν, αυτή φαρμάξει σημείον εκ του Ιππολύτου τι λαβείν ή λόγου μνημόνευμα ή κράσπεδον απόσπασμα και των μεν λόγω αυτού τον λόγον της Φαίδρας συνάψαντας επάδειν» το δε απόσπασμα κ. τ. λ. Verum ipse nihil video quomodo Phedra potuerit λόγον τινά Hippolyti λαβείν και συνάψαι τα λόγω αυτής. Nec facile quis dixerit unde Scholiastes suum μνηνόμευμα hauserit, nisi prius viderit anpector in pernecio esse mutandum ; eodem errore quo legitur σημεία vice μνημεία a Stobao Tit. VΙΙ. p. 86. citante Eschylum in S. C. Τh. 49. Μνημείον igitur et πλόκον in textum admissis, lege in Scholiis Δεί, φησίν, εν τη φαρμάξει μνημείον εκ του Ιππολύτου τι λαβείν και πλόκου ή κράσπεδου απόσπασμα και τα μεν πλόκων αυτού τον πλόκον της Φαίδρας συνάψασαν επάδεϊν κ.τ.λ. Quod ad μνημείων (Anglice a remem

'. (. brance) hic usurpatum, confer ob vocem Iph. Α. 1240. Τούτ' έχω σέθεν μνημείον et ob sententiam Aristoph. Ρlut. 992. "Ινα, τουμιών ιμάτιον φορών, μεμνητό μου. 527. "Έρως και κατ' όμμάτων : Negat Valck. o pro δς esse Atticorum:

os : affirmat Mónk. in eo tamen leviter errans, quod Euripideis senariis hunc morem intrudere voluit. E duobus locis, quæ protulit M.

fabulæ, judice Porsono, corruptissimæ, scilicet Baccharum 712.-468. prior in MSto. emendate legitur, posteriorem ipse M. sua emenda. tione corrunmpit. Αld. exhibet Ουκ αλλ' ες Σεμέλην ενθάδ' έζευξεν γάμοις. Τα lege Σεμέλην δς έζευξ' ενθάδ' ου καλούς γάμους. De usu loquendi oύ καλούς pro κακούς adi Monkium ad v. 196. et cf. Hom, Ιλ. Ζ. 326. Ού μεν καλά χόλον τόνδ' ένθεο θυμώ. Εadem formula Sophocli restituta locum quendam egregie potest emendare.

[ocr errors]
[ocr errors]

537. "Ερως ο Διός παίς. « Negat Valckenaerius alibi apud veteres Græcos Jovem dictum esse patrem Çupidinis: sed "Eqws ó Asòs reis in suo Hippolyti exemplari certe legerat Eumathius de İsmen. Amor. ix. p. 342. et X. p. 393. Nec minori jure tais Anos vocatur Amor quam mais Asons in fragmento Antigonæ Euripideæ (vid. Valck. Diatr. p. 154. c.) quippe Dione mater fuisse Veneris

, perhibetur." Hæc M. Atqui Eumathii auctoritas vix tanti habenda est, ut contra receptum Euripidi usum quidquam definiat. Etenim scriptor iste, quem et Eustathium vocant, codices habere potuit non antiquos nec diligenter exaratos. Et quod ad alteram Monki objectionem spectat, ea pro levi haberi debet, quippe Venus, æque ac mater ejus, Auám sæpe nominatur. Hoc monuit et Valck. cujus conjecturam óságos vice o dios bene M., rejecit, non quia vulgata lectio est sana, sed quia ipsa conjectura talo nititur infirmo. Non Euripideo mori convenit érigos παίς pro παιδάριον usurpatum: nec sensui hujus loci vox ολίγος maxime accommodatur. Chorus etenim hic loquitur de Cupidinis potentia, non statu corporeo. Pro ΟΔΙΟΣ igitur dudum emendatur OΛΟΟΣ : nisi quis pretulerit ΔΟΛΙΟΣ ut αίμύλος "Έρως in Sophocle et Platone teste Lex. MS. Sangerm. apud Brunck. Lex. Soph. v. Cyrill. Lex. ΜS. Αίμύλος, δόλιος. 549. Οίκων Ζεύξασ' άπειρεσίαν δρομάδα ταν. Ηec corruptissima ' ?

Hæc emendare voluit M. legendo απ’ Ευρυτίων vel Ευρυτιδάν δρομάδα : ut Eyguria esset scriptum pro Eúgutelo (vid. Soph. Trach. 260 et 1221.) eodem modo ac Bóóry uos pro Baxxeños. “ Sed verisimilior est Blomfieldi emendatio sevžas ár' siessige hoc est remigio. Hercules enim vastatą Echalia Iolam ad Trachina deportandam navibus commisit.” Hæc M. At in Sophoclea fabula nihil reperias quod huic suspicioni faveat.

558. Συνείπoιτ αν & Κύπρις οίον έρπει.. Ιta M. Vulgo Συνείπoιτ' άν οίον á Kúrgis fenten: Hoc metrum non patitur, nec lingua scripturam Monki. Ne Græcum quidem est olovégre. Id sensit, opinor, et Valck. ideoque ipdor Scaligeri conjecturam comprobavit: sed cui non displicet é? lege hic diy cóc Kóngis egtei, et in antistropho xãvupepor.

567., Avding Tūv čowley expecédw. Ita M. perperam Valckenaerii judicium secutus, qui as pictw e MS. E. edere debuit. Nihil ad rem facit locus quem adhibuit M. In 868. idw subjunctivi modi pendet de pige. Hic fupébw per se ponitur, contra linguæ Græcæ usum.

571. et sqq. Versus, quos Chorus in hac scena cecinit, melius disponi possunt, Heathio facem præferente. Verum ea res non hujus temporis est.

604. Μηδαμώς μ' έξεργάσει. - “ Hesychius, nostrum versum fortasse spectans, exponit egegyéori per dice@begaīs, ubi notandum est servasse eum Atticam terminationem si." Hæc M. Sed proculdubio conniventibus oculis Hesychium inspexit: ibi manifesto legitur 'Efegyécsi, dice@deięcia at Kusterus vult διαφθερείς, sed prestat 'Εξεργάση, διαφθείρη, cum Alberto : quomodo et in Euripide olim lectum perperam mutavit M. qui rectius mutasset w in vis ad versus initium. Cf. Philoct. 1337. agès bewy pain pendapews peeons Béros. Teste quidem Valck. habet x. 11. in v. præcedenti pide peis noccions zełęce : cum duplici negandi particula : verum ibi præstat oó- reine FrigoroICELS.

His tandem scriptis, video nunc Hesychium non esse inspectum a M., Valckenaerium, cæco cæcum sequente, et ejus verba, pro more suo, exscribente, in gratiam scilicet lectorum, quibus copia libri Valckenaeri non conceditur.

[ocr errors]

e

[ocr errors]

618. et sqq. Hic locus a Codicibus, quorum ope plurimum indiget, fortasse sanabitur : quod si non evenerit, ad conjecturas confugiendum erit. Interim silere præstat.

622. 6xBoy dwudtwv ix@vouer. Ita M. edidit conjecturam speciosam quidem, utpote ductam e verbis Scholiastæ tiny ovocar itil zaxou didoHev, sed revera falsam, utpote de, mendosa scriptura Ovviav pendentem. Etenim. scripsit Schol. The ovviav, ut ab eâ voce exponeretur öxßor δωμάτων.

638. Το γας πανούργον μάλλον έντίκτει Κύπρις. Cum MSS. 4. edere debuit M. xaxožeyov. Ipsa etenim Venus probe dici potest, ut dicitur in v. 1398. Favoweros, utpote Dea, sed mulieres non eandem potestatem sortiuntur, utpote mortales, quibus to raxowęyon Dea in Wanügyos concedit.

643. Ad h. v. disputat M. de syntaxi (rc, ais, özews, öpça cum indicativi temporibus præteritis conjungendi : et, inter alia hujus constructionis exempla citata, Hippolyti prioris fragment. IX. emendatum exhibet a Porsono in Notula MSta. qui 'voluit Nõv & surgóxoiáo própeceri ταληθέστατα Κλέπτουσιν : conferri jubens γλώσσαν ευτροχον, in Βacch. 268. et Plutarch. Vit. Pericl. 1. p. 155. C Verum hæc Porsoni conjectura cedat necesse est nostræ ab Hesychio haustæ. In Lexico optimo legitur Evapoolely, sinxols, quæ gl. apprime cum tónece 1 convenit, nec Ionge distat ΕΥΘΡΟΟΙΣΙ ab ΕΥΡΟΟΙΣΙ quod prebet Clemens propius ad veram lectionem quam Stobeus ευρύθμοισι.

668. ή λόγον Σφαλείσαι κάθαμμα λύειν λόγου. Ιta M. non male λύειν eruit e λύσιν et λύειν, nec male vocem λόγος repetitam defendit. Quoniam autem MSS. 2. dant ý nóryous, legere possumus ģ, 'n doyous Σφαλείσαι, κάθαμμα λύειν λόγου.

678,9. Hos duo versus perite admodum Nutrici tribuit Reiskius : ut manifesto patet ex initio orationis Phædræ ad Nutricem conversæ.

682. Πρόρριζον εκτρίψεις, ούτάσας πυρί. At locutio ουτάσας πυρί, licet apud' scriptores probatos reperiretur, (quod non puto) hic frigida foret, præeunte. phrasi fortissima Mgóppesor extrertele : lege igitur εκτρίψει' άίστώσας πυρί. et cf. Prometh. 240. αϊστώ ας γένος, 689. Κεραυνός ος σαν εξαίστώσει γένος. Ηesych. Αίστώσας, διαχέας και τήξας" Σοφοκλής Ριζοτόμοις. Κόρον ιστώσας πυρί. Ιta MS. An legendum Κηρον οι

721. Ebonyos los. Exemplum hujusce formulæ apud Ammon. p. 76. Sophoclis Palamedi vindicat Ms. Regius teste Kiddio, Critical Review.

725. Ad h. y. notam MStam Porsoni dedit M. « In Danae 16. vulgo “ος τήσδε γ άρξει θατέρας πολλής χθονός χατέρας recte Heathius probante Valckenaerio ad Hipp. 728. Sed neuter vidit q' in i mutandum. Vid. Hec. 365. Tay ExTogos το χατέρων πολλών κάσιν. Εurip. Electr. 434. “ο πλούσιος τε χώ πένης ίσον φέρει.”

Hactenus de locis extra Choricos disceptatur. In commentariis, alio tempore vulgandis, de versibus Melicis anquiretur : ubi, nisi multum fallamur, nova et vera proferemus.

VOL. VI. No. XI.

е

αιστώσας πυρί.

[ocr errors]

INQUIRY into the Causes of the Diversity of Human Character in various

Ages, Nations, and Individuals.
By the Late PROFESSOR Scott, of King's College, Aberdeen.'

NO. I.

“ The science of man,” says Helvetius, “ taken in its utmost *

HE extent, is immense: its study is long and painful. Man is a model exposed to the view of various artists: each has contemplated him under certain aspects; none comprehended him as a whole.” 2 To develope the various hidden springs of human conduct, to unfold the laws of human thought, and to trace to their source those errors, prejudices, or peculiar bents of mind, which fix a particular stamp upon the human character, is indeed an undertaking of much difficulty, as it will likewise be allowed to be of very great importance. Man has been a subject of inquiry to the speculative, from the remotest periods of antiquity to the present day. The sages of Babylonia, of Persia, and of India, entertained a variety of opinions concerning the human soul, its original production, its peculiar substance, and the changes of condition to which it may be liable. The same subject engaged much of the attention of the various philosophical schools of Greece. Pythagoras, Plato, Aristotle, Zeno, had each their peculiar doctrines concerning the essence of the human soul, its various attributes, origin, and future destination. · The philosophers of modern times have not been less eager in their inquiries into this subject, perhaps the most interesting of all to man. Metaphysical speculations were the favorite employment of the dark ages. On the revival of letters, divested of their scholastic absurdity, they continued to engage the attention of the most enlightened philosophers; and in these later ages they have many ardent votaries among the learned and ingenious; notwithstanding the numerous attractions which physical science, in its present highly improved state, can boast.

It is, however, humbling to reflect, that notwithstanding the succes. sion of ages, during which man has been an object of study; notwithstanding the eagerness with which his faculties and energies have been explored, and the ingenuity which has been employed in scrutinising his nature-man remains yet little better than a riddle!

If we consult that school of philosophy which derives itself from Aristippus and Epicurus among the ancients, and which has been so strenuously supported by Hobbes, Mandeville, Hume, Helvetius, and a host of his countrymen among the moderns, we shall be told that

a

p. 191.

· For a Biographical sketch of the Professor, See No. V. p. 79. also No. VII.

2 La science de l'homme, prise dans toute son étendue, est immense : son étude longue et pénible. L'homme est un modèle exposé à la vue des différens artistes : chacun en considère quelques faces, aucun n'en a fait le tour. (De L'homme, ch. 1.)

« ZurückWeiter »