Abbildungen der Seite



George Constantine has published a four-tongued lexicon.
George Ventote, a lexicon in French, Italian, and Romaic.

There exist several other dictionaries in Latin and Romaic, French, &c. besides grammars in every modern language, except English.

Amongst the living authors the following are most celebrated :* Athanasius Parios has written a treatise on rhetoric in Hellenic.

Christodoulos, an Acarnanian, has published, in Vienna, some physical treatises in Hellenic.

Panagiotes Kodrikas, an Athenian, the Romaic translator of Fontenelle's “ Plurality of Worlds,” (a favorite work amongst the Greeks) is stated to be a teacher of the Hellenic and Arabic languages in Paris ; in both of which he is an adept.

Athanasius, the Parian, author of a treatise on rhetoric.

Vicenzo Damodos, of Cephalonia, has written “sis ueroßágBrgov," on logic and physics.

John Kamarases, a Byzantine, has translated into French Ocellus on the Universe. He is said to be an excellent Hellenist, and Latin scholar.

Gregorio Demetrius published, in Vienna, a geographical work: he has also translated several Italian authors, and printed his versions at Venice.

Of Coray and Psalida some account has been already given.

[ocr errors]


To The Editor Of The CLASSICAL Journal.

Great divisions prevail in the learned world with regard to the quantity of the penultima of Academia; and it is with considerable surprise that I hear some persons, who affect to be scholars, persist in pronouncing it Academia, in defiance of authority and analogy. Their argument is, that it is contrary to custom, and pedantic, and ungenteel, to call it Academia; that an attention to prosody and the musty rules of school-books is beneath an elegant scholar, as the term is. “Sic Britto ob vitium pedis in versu reprehensus, ita se defendebat, Quod Brittones non curarent Syllabarum quantitatem:

[ocr errors]

* These names are not taken from any publication.
? Salmas Funus Ling. Hellenist, p. 254. ed. Lugd. Batav.

[ocr errors]
[ocr errors]

For the benefit of the younger part of your readers, I will lay before them the state of the question, and then leave them to choose for theniselves, whether to follow the Attic or the Gothic mode of pronunciation.

I. It was pronounced ’Axaonuia in the time of Aristophanes, who, in v. 1005. of the Clouds, says,

'Αλλ' εις 'Ακαδημίαν κατιών, υπό ταϊς μορίαις αποθρέξεις. II. And this not only in Attica, but generally. Theocritus the Chian in Brunck's Analecta Tom. I. p. 184.

ος δια την ακρατή γαστρος φύσιν, είλετο ναίειν

'Αντ' Ακαδημίας Βορβόρου εν προχιαϊς. III. It was pronounced so in the 103d Olympiad. Epicrates the comic poet in Athenæus 11. p. 59. D.

Παναθηναίοις γαρ έδων αγέλης
μειρακιδίων εν γυμνασίοις

'Ακαδημίας, ήκουσα λόγων. IV. It was pronounced so in the 112th Olympiad. Alexis in Athenæus viii. p. 336. E.

Λύκειον, Ακαδημίαν, Ωδείου πύλας. V. The penultima' bore the same quantity in the 130th Olympiad. Diogenes Laertius iv. 27. favors us with a scrap of his own poetry, which, with the other specimens left by him, make us reflect with composure upon the loss of his longer effusions. The following line was intended by the worthy biographer for an lambic tetrameter; and a very delightful one it is.

Χήρη | έστη | κεν 'Aκα | δήμι | α και | Σόλοι | πατρις | σου or"Εστη | κε χη Γρή 'Aκα δήμια

VI. Lastly, the Romans in Cicero's time called it Academia. Laurea Tullius, one of Cicero's freedmen, in an Epigram preserys ed by Pliny N. H. xxxi. 2.

Atque Academiæ celebrałam nomine villam. Opposed to this host of avthorities what names have we? why Claudian, a semibarbarous, though in some respects elegant, poet, who lived in the 5th century, and who writes siss

In 'Lafium spretis Academia migrat Athenis and Sidonius, a little later,

ej. !!


ini qit's 111:13 misal Bulan,

Olriet et quanquam totis Academia sectis, Surely there can be no doubt which mode of pronunciation we should adopt. * I have no doubt, however, that the proper orthography, of this word is 'Ακαδήμεια. As from 'Αλέξανδρος Comes 'Αλεξάν'.



[ocr errors]

و 11 و 11 و44 ور

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Speica, so from Ardinuos, 'Axadýuendo Horace. Portis Alexan- drea suppler. Suidas. 'Ακαδημία, εκλήθη, από του καθιερώσαντος αυτην Ακαδήμου. και ουδετέρας 'Ακαδήμειον. Εtymol. Μ. p. 44. 7. 'Ακαδήμιον. γυμνάσιον.




The conjectural emendation of the crux criticorum Juv. 1. v. 155-7, in your last Number, is ingenious, and creditable to the proposer. But in my opin

my opinion there is no occasion for any alteration.

Deducis' is put for deduces, and naturally follows lucebis. We have an instance of the same word, used in the same future sense, in Horace's Art of Poetry, v. 129.

Rectiùs Iliacum carmen deducis in actus,
Quàm si proferres ignota indictaque primus.
Publica materies privati juris erit, &c.

[ocr errors]
[ocr errors]




Wisss 1973 RECTORE.


NO. I.

[ocr errors]
[ocr errors]

prix !igen zor

the MIRUM tibi videri possit, amice lector, me, post viginti celebria ,

UUSI! doctorum virorum nomina, recognoscendis Luciani scriptis manum admovisse, inquit Benedictus. Si veritus est Benedictus ne consilium suum, temporibus istis, mirum videretur, quomodo rationem meam, cùm post bomim illum virum Faber, Grævius, Jensius, HOUCIONunoi 1o sbon bon diob olid 062 919. vlteriores

qcbs mois, vokations. many o real, Rup, SS. of the west authority, and received in

KA' 2,600) 201..


P. 17,

Gronovii, Solanus, Hemsterhusius, Gesnerus, Reitzius, ut alios taceam, in Luciani scripta corrigenda studium operamque contulerint, lectori vel amico probabo? Hoc solum equidem dicam, non quod de Cicerone dixit Gruterus, nullo auctore hodiernam in diem uti nos vitiosiore, verum in omnibus Luciani editionibus restare etiam nunc plurima emendationis, multa explanationis, egentia. Si vel in paucis e talibus locis constituendis, interpretandis, aliquid effecisse Græce doctis visus fuero, suscepti laboris minime penitebit.

Sciendum est, paginarum numeros, unicuique emendationi præfixos, ex editione Reitzii, anno 1743 excusa, (nisi ubi nominatim appellatur editio) desumtos esse.

PROMETHEUS ES IN VERBIS. p. 16. Α. edit. Salmur. : εκείνος (Προμηθεύς) ουκ όντων ανθρώπων, τέως εννοήσας αυτούς ανέπλασε. Jac.

Gronovius τέως εννοήσας reddit Hactenus commentus. MELIUS NON TANGERE quam ita interpretari. Téwç, cum præcedentibus jungendum, eodem sensu usurpatur quo in Timone, (p. 73. ed. Salmur.) αντί του ΤΕΩΣ Πυρρίου, η Δρόμωνος, ή Τιβίου, Μεγακλής, Μεγάβυζος, ή Πρώταρχος μετονομασθείς. in Prometheo, (φ. 113. ed. Salmur.) έκ πηλού ζωα πεποίηκα, και το ΤΕΩΣ ακίνητον είς κίνησιν ήγαγον. in Dial. Marin. IX. (p. 203. ed. Salmur.) ακρατης εγένετο των κεράτων του

. . (p. . .), κριού, ών ΤΕΩΣ απείληπτο, και κατέπεσεν ες το πέλαγος. in libello De Sacrifciis (p. 350. ed. Salm.) ώ βέλτιστε "Απολλον, εγώ μέν σου τον νεων, ΤΕΩΣ αστεφάνωτον όντα, πολλάκις έστεφάνωσα. Ρravam distinctionem, quæ planissimæ sententiæ nitorem obfuscabat, mutavi, ait Hemsterhusius : quid sibi velit, nescio ; nisi suspicor virum illum egregium subdistinctionem post Téws posuisse, operas vero neglexisse.

Paulo post, in eadem pag. pro άξιος άν μοι δοκώ υπό εκκαίδεκα γυπών κείρεσθαι, Βrunck. ad Αristoph. Αν. ν. 355. legit άξιος άν μοι δοκoίην

Prometh. es in verb. p. 16. E. ed. Salm. Πτολεμαίος ουν ο ΛάγουMelius puto Πτολεμαίος ΓΟΥΝ ο Λάγου-κ. τ. λ. Νectit haec particula exemplum quod fidem faciat πολύ αμορφότερα είναι τα μετα του ξένου το άμορφον πεπονθότα.

Prom, es in v. p. 31. Legendum τί ούν; ουχί και έμπαλιν γένοιτ' αν εύμορφον τι έκ δυοϊν τοϊν αρίστοιν ξυντεθέν, ώσπερ εξ οίνου και μέλιτος το ξυναμφότερον ήδιστον; Quod sensisse videtur interpres.

NIGRINUS. p. 43. Luciano, Nigrinum, philosophum nobilissimum, quem Romæ audierat, sermonesque ejus, maximis efferenti laudibus, respondet amicus quidam, έγω δε βουλοίμην αν, εί οίον τε, αυτών ακούσαι των λόγων. ουδε γαρ ουδε καταφρονείν αυτών οίμαι θέμις: άλλως τε ει και φίλος, και περί τα όμοια έσπoυδακώς, ο βουλόμενος ακούειν είη. Lectionem hanc, multo ineptissimam, tentat Hemsterhusius legendo ovdè yde ουδε καταφρονείν αν του οίμαι θέμις. Μiror criticum illum, εκατόν σταδίοισιν άριστον, non vidisse qua voce, vel potius litera, menda lateret ;

κ. τ. λ.

αυτών sanmum esse, καταφρονείν corruptum. In locum hujusce verbi

, . substituo ΚΑΤΑΦΘΟΝΕΙΝ. ουδε γαρ ουδε καταφθονεϊν αυτών, οιμαι, θέμις: άλλως τε ει και φίλος, και περί τα όμοια εσπουδακώς, ο βουλόμενος ακούειν είη. καταφθονείν αυτων est los sermones maligne denegare. Compositum hoc utrum in lexicis reperiatur, an non, nihil magnopere laboro; expertus quam multa lexicographi omittere soleant.

Porro, (p. 49.) cuum Lucianus, θρυπτόμενος, onoras nectat, familiarisque voluntati morem gerere cunctetur, in ironiam istam incurrit, ως ευ γε, νη τον Ερμήν, και κατά τον των ρητόρων νόμον, πεπροοιμίασται σοι. έoικας γούν κακείνα προσθήσειν, ως δι' ολίγον τε υμίν η συνουσία εγένετο, και ως ουδ' αυτός ήκεις προς τον λόγον παρεσκευασμένος, και ως άμεινον είχεν αυτού ταύτα λέγοντος ακούειν, συ γαρ ολίγα, και όσα οίόν τε ην, τυγχάνεις τη μνήμη συγκεκομισμένος. Rectius firsitan legatur, ως

, δι' ολίγον τε ΗΜΙΝ η συνουσία εγένετο, κ. τ. λ.-δι' ολίγου est εξαίφνης. Nos subito convenisse ; ita ut tibi, deprehenso, sine meditatione sit dicendum.

Nigrinus. p. 58. ένεστι δε και φιλοσοφίαν θαυμάσαι, παραθεωρούντα την τοσαύτην άνοιαν και των της τύχης αγαθών καταφρονείν, δρώντα, ώσπερ εν σκηνή και πολυπροσώπω δράματι, τον μεν εξ οίκέτου δεσπότην προϊόντα, τον δ' αντί πλουσίου πένητα, τον δε σατράπην έκ πένητος, η βασιλέα τον δε φίλον τούτου, τον δε εχθρον, τον δε φυγάδα. Quoniam non simpliciter de personis in hoc theatro vitæ humanæ agitur, sed de crebra illarum personarum mutatione, of chance and CHANGE in human life, vitiosa esse ista τον δε φίλον τούτου, τον δε εχθρών, τον δε φυγάδα, mihi videtur, legendumque ΤΩΝ δε ΦΙΛΩΝ τούτου (βασιλέως scilicet) τον ΜΕΝ εχθρών, τον δε φυγάδα.

Nigrinus. pag. 60. πολυ δε τούτων οι προσιόντες αυτοί, και θεραπεύοντες, γελοιότεροι,-Mallem οι προσιόντες ΑΥΤΟΙΣ.

Nigrinus. p. 6ι. εγω μέν τοι γε πολύ των κολακευομένων εξωλεστέφους τους κόλακας υπείλησα, και σχεδόν αύτοϊς εκείνους καθίστασθαι της υπερηφανίας αιτίους.

Emendandum και σχεδόν αυτοϊς 'ΕΚΕΙΝΟΙΣ καθίστασθαι της υπερησανίας αιτίους.

Nigrinus. p. 76. προϊόντας γαρ (των πλουσίων scilicet) τινας των οικετών δεί βοάν, και παραγγέλλειν προοράσθαι τοϊν ποδοϊν, ήν υψηλόν τι ή κοίλον μέλλωσιν υποβαίνειν. και υπομιμνήσκειν αυτούς, το καινότατον, ότι βαδίζουσι. Νon dubito, quin substituendum sit “ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙΝ.

, ‘. Nigrinus. p. 78. ου γαρ έξεπιπολής, ουδ' ώς έτυχες, ημών ο λόγος (Νιγρίνου videlicet) καθίκετο βαθεία δε και καίριος ή πληγή εγένετο. και μάλα ευστόχως ενεχθείς ο λόγος αυτήν, εί οίόν τε ειπείν, διέκοψε την ψυχήν. ει γάρ τι δεί καμε ήδη φιλοσόφων προσάψασθαι λόγων, ώδε περί τούτων υπείλησα. δοκεί μοι ανδρός ευφυούς ψυχή μάλα σκοπώ τινι απαλό έoικέναι τοξόται δε πολλοί μεν ανα τον βίον, και μεστοί τας φαρέτρας ποικίλων τε και παντοδαπών λόγων, ου μην πάντες εύστοχα τοξεύουσιν. αλλ' οι μεν αυτων, σφόδρα τας, νευρας επιτείναντες, ευτoνώτερον του δέοντος αφιάσι και άπτονται μεν και ούτοι της οδού, τα δε βέλη αυτων ου μένει εν τω σκοπώ, αλλ', υπό της σφοδρότητος διελθόντα και παροδεύσαντα, κεχηνυίαν μόνον τα τραύματι την ψυχήν απέλιπεν. άλλοι δε πάλιν τούτοις απεναντίας υπό γαρ ασθενείας τε και ατονίας ουδε αφικνείται

[ocr errors]
« ZurückWeiter »