Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Illa cantat : nos tacemus. Quando ver venit meum ?
Quando faciam ut chelidon, ut tacere desinam ?

90
Perdidi Musam tacendo : nec me Phoebus respicit.
Sic Amyclas, cum tacerent, perdidit silentium.
CRAS AMET, QUI NUNQUAM AMAVIT; QUIQUE AMAVIT,

CRAS AMET.

gueri sororis, vel Et neges queri sorori Riv. negat Long. Post hunc versum intercalarem posuit Riv.-89 Illa cantat, nos tacemus Pith. Illa cantat : nos tacemus Salm. Illa cantat, nec tacemus; Meque Phæbus respicit Sapad. 90 Quando faciam ut celidon, ut taceret desinam in cod. Pith. unde ille, Quando fiet muta chelidon ; in cod. Salm. Quando fiam ut celidon ; ex quo fecit, Quando ego fiam ut chelidon; hinc Long. Quando ego faciam ut Chelidon ; Weitz. Quan. do fiet muta chelidon, et tacere desinam? Riv. Quando faciam par, aëdon, ut; vel, Quando fiet muta aëdon ; vel, Quando fies muta, dëdon: ut tacente te canam? vel deniqne, Quando facio mutum, Aëdon : ut tacente te canam? Sanad. Quando feci quod Chelidon. Ni tacere desinam, Perderem Musam tacendo, Quando ver venit novum.-91 Riv. malit, nec me Apollo respicit.-92 Erasmus hunc versum citat ita, Sic Amyclas dum tacebant, probante Riv. qui ultimum versum sic legi jussit, Caste amet, qui nondum amavit ; quique amavit, caste amet.

NOTÆ 91 Amyclas perdidit silentium] Amy- Amyclas tacendo periisse,' quia cum clæ civitas dicitur fuisse in Italia in- sæpius aliquando hostium adventus ter Caietam ac Terracinam, a Laco- falso nuptiaretur, legibus cautum est, nibus condita; cujus cum cives ex ne quis hanc famam spargeret; unde Pythagoræ præcepto ab esu carnium postea ex improviso captæ sunt ab et animalium cæde abstinerent, ser hostibus Amyclæ ; unde natum est pentesque ex vicinis paludibus natas proverbium, ' Amyclas tacendo peri. occidere nefas putarent, ab iisdem di isse.' cuntur interemti. Alii vero volunt

VINDICIÆ CIRIS CATULLIANÆ.

Cum hæ paginæ vacuæ occurrerent, visus sum mihi non ingratum Lectori facturus, si hic apponerem Raphaëlis Eglini Iconii Tigurini VINDICIAS CIRIS CATULLIANÆ adversus JOSEPHUM SCALIGERUM, qui Cirin hanc edidit in Ap. pendice P. Virgilii Maronis, Virgilioque ascribit. Rationes Scaligeri, quos viam in omnium manibus versantur ejus Notæ, hic addere supersedebo. Pero gam itaque ad Eglinum, qui non ita obvius : cujus sunt hæc verba :

et

Miraberis, sat scio, Nobilissime en tibi vicissim accessionem ad eun.

Consultissime Goldaste, perpau dem haud exiguam, quam tui facio corum carminum delectu me Poëtam judicii : Cirim Virgilio attributam (at venastissimum delumbasse. Verum quo 'vindice? Josepho Scaligero,

Primorum Principe,) assero Catullo. ipsum versiculum, quem Ciris præfert, Neque adduci possum, ut non idem primum vertisse? Aut nemone ante voluisse, valuisse, credam Scaligerum. Virgiliam prorsus Theocritum ulla ex Sed si id faceret, parentis de eodem

parte adiit?

Non sinit Catullus. judicium elevaret. Itaque maluit , Quippe ex Syracusanarum Dialogo Virgilio, cui parens aras statuit. Ve Venerem Golgicolanı cum Theocrito rum non ideo de ponte dejiciendus vocat. Id quod Bembus hand scio Catullus, præsertim civis civi, in cu an observans Græca sic expressit: jus imitatione vel ipse Maro palma. Quæ Golgum Regina colis Venus rium quæsivit, reperit. Age igitur, Idaliuinqne.' Pro quo Catullus, 'Qua age ad calculos sedeamus; summam

sanctum Idalium, quæque Golgon.' rationem ejus subducamus. “Hujus Quid vero, quod Plin. Nat. Hist. politissimi Poëmatis auctorem esse lib. XXVIII. scribens, 'Hinc, inquit, Virgilium, vel una, inquit, ratio "Theocriti apud Græcos, Catulli apud vicerit, versus hic crebro repetiti, qui nos, proximeque Virgilii incantamenpassim in Æneide et in Georgicis at torum amatoria imitatio?" Ad cui que Bucolicis leguntur.' At enim et dubium, si Plinio credimus, Catullum, in Virgilianis leguntur ex ipso Catul. qui et Græcos studiosissime coluit, lo identidem depromti, quorum par

et nomen docti haud scio aliundene tin meminit Macrobius. Illud certe aptus, Theocritum non solum ante e Coma Berenices' plavissime ex Virgilium, et quidem in similis argupressum Æn. vi. “Invitus, Regina, menti imitatione, adiisse, sed Maroni tuo de littore cessi. Pro quo Catul. ad Theocritum in pharmaceutriis exa lus multo ante, “Invitus, Regina, tuo primendum viam præivisse, facem de vertice cessi.'

prætulisse ? Hinc illa versuum creJam si ratio valet, contra Scalige- bra in Æneide, in Georgicis, in Bu. rum valet, verba, versus, lemmata colicis, adeoque hujus ipsius versiculi, subinde in Ciri agnoscentem eadem, 'Ut vidi, ut perii, ut me malus abstu. quæ in Argonauticis Catullianis, sive lit error,' repetitio, nempe ex Ciri Nuptiis Pelei atque Ariadnæ legun. Catulliana desumtorum. tur. Quidni igitur ad Catullum Ci. Quæ enim alia ante Maronem inrim referas? Sed addit Scaliger : cantamentorum amatoria imitatio Ca. • Quod si propterea Virgilii non est, tulli, nisi hæc in Ciri? Proinde hujus ut dicebat amicus noster, qui putabat et reliquorum versuum germanus aucVirgilium pleraque ex hoc Poëmate tor Catullus secundum Cirim vindi. desumsisse, et suis operibus inseru- cias postulat. Vis vi Maroni erepisse; at fidem,' inquit, 'fecerit unus tam? Scyllam Nisi jam in Sileno versiculus : Ut vidi, ut perii, ut me agnovit Virgilius. Quomodo igitur malus abstulit error! Negari enim in Ciri demum confictæ post Bucolica non potest, inquit, quin eum ex novus auctor, ut illa jactatur, potest Theocrito verterit Maro, qui omnium

haberi ? Prætereo cetera, ne in spe. Romanorum primus Theocritum La- cieni quidem probabilia, nempe Ma. tine expressit. Consequens ergo, ut ronem in Ciri Musas conquiescere voillius versiculi auctor secundum alios luisse, ut Philosophiæ primum initiaquoque versus vindicias postulet.' retur scilicet, qui tameu Æneida Hactenus Scaliger: sed consequenti emendaturus secessit; languorem vepullo. Verterit enim primus Romano. ro nactus, eam absolvere non potuit. rum Maro Theocritum integrum, aut Apage hos languores, ac vide sis Ca. maxima ex parte; ideone consequitur, tullum, qui ab omni cura post fratris unum atque alterum, adeoque bunc obitum se. vindicare volens, io hortu

lis Philosophiæ conquiescere, et re infra Martialem Catullam perverse liquum vitæ, deposito in Ciri Poëseos dejicientis. Quantumlibet enim sal. studio, cui dia multumque vacarit, sus, tersus, argntus Martialis, tamen exigendum statuit ; quippe secutus infra Catullum ipsomet jactante Hismagni docta dicta Scironis. Quod pano : Nec multos mihi præferas Epigrammatum purum putum Catulli Poëtas, uno sed tibi sim minor Catulest, ut et alia e Catalectis et Appen- lo. Quid igitur statuendum ? Quod dice Virgiliana. Ut ne sim longior, tota olim Latinitas, cujus testes verconferantur inter se Ciris et Pelei siculi: “Tantum parva suo debet Nuptiæ; ovum ovo non tam simile, at- Verona Catullo, Quantum magna que hæc duo inter se Poëmata : nec suo Mantua Virgilio.' diffitente Scaligero. Consequens igi Hæc ad te, Nobilissime simul et tur, ut ambo sint Catulli, quandoqui. Doctissime Goldaste, ut Veronensem dem neutrum Virgilii. Tanto igitur nobis Poëtam a Principibus Veroin illustriori sita loco Poëtæ Veronen nensibus durins habitum meo postusis laus, quanto cultius esse testatur latu secundum libertatem vindices. Scaliger Poëmatium, prorsus ut Lati. Vale, et quoniam amas, fave. Ex norum nulli neque nitore neque ele patria urbe, Helvetiæ, luce v. Id, gantia cedat. Valeat igitur, valeat Julii M. 1C. III. hinc judicium Scaligerorum patris,

NOTÆ VARIORUM

IN

C. VALERII CATULLI OPERA.

« ZurückWeiter »