Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

third reason which Aristotle assigns is, “ because without doubting those that investigate cannot know whether they have found what they explore. For, the end to these is not manifest; but is manifest to those who previously doubt in a proper manner.” Hence, those only who have previously doubted, know truth when they have found it; but those who without doubting happen to meet with truth, are ignorant that they have found it. And the fourth reason which the philosopher assigns why he should begin from doubting is, “ because he is necessarily better fitted to judge, who has heard all the opposite reasons, which may be compared to the adversaries in a law-suit.” Conformably to this, he elsewhere observes, " that the demonstrations of contraries are doubts concerning contraries; and, at the same time, assertions will be more credible, if, previous to their being delivered, all that can be urged in defence of the contending arguments is heard.” In short, the whole of his Metaphysics consists either in the enumeration and solution of doubts, or in the discussion of such things as are subservient to their solution. And we have largely shown that every part of his works abounds with doubting, and that he everywhere exhorts the reader to doubt, as above all things necessary to the perception of truth. It may, therefore, from all this be fairly and safely concluded that those who have represented his philosophy as tyrannical, have either ignorantly confounded it with the barbarous reveries of the schoolmen, or, desirous of becoming dictators in philosophy themselves, have most unjustly ascribed to the Stagirite that unbounded ambition with which they were so eminently inspired.

MISCELLA CRITICA

IN ALIQUOT LOCA SCRIPTORUM GRÆCORUM.

Ex Cl. Wolfi Litterarishe Analekten,--NO. III.

Α. 'Εσμός μελίσσης ap. Αthen. Χ. p. 439.
'

.

. « IN Euripid. Bacchis 710. Támaxtos topovs fixy Brunck. proponit Γάλακτος είχον νάματ. Εσμούς satis tuetur Philostratus Vit. Soph. I, 19. p. 511. 'Equòy jeríoons pro melle dixit Epinicus, Athen. X. p. 432. c. Si probabilem conjecturam adferre voluisset

1 “Αι γαρ των εναντιων αποδειξεις, αποριαι περι των εναντιων εισιν, άμα δε και μαλλον αν μη πιστα τα μελλοντα λεχθησεσθαι προακοοσι τα των αμφισβητουντων λογων δικαιωματα. Lib. i. de Colo, c. 10.

[ocr errors]

Brunckius, various yáraxtos proposuisset. Sed nihil. opus esse ex locis citatis clare patet. Empòs xal tomos codlus, Themist. XXIX. p. 345. D.” Sic Porsonus in Advers. p. 235. ed. Lips. 'Εσμούς in Eurip. Bacchis 710. satis tueri Philostrati locum, et in Epinci versu, Εσμών μελίσσης της ακρολόγου [τον] γλυκών, agi de melle, non de apibus, cum viro xpotixwsátu putamus. Sed, ut tomòv pentoons pro melle credamus dixisse poetam, nunquam nobis persuaderi potest. Nam perDoñv tomòs apud Græcos et poetas et prosarios, nihil aliud significat, nihil aliud significare potest, quam apum eramen, v. Artemo in Epigr. II. Pausan. IX.771.793. Dion. Chr. Or. XL. p. 178. 5. (ap. Jacobs. Animadvv. in Athen. p. 326), Aristoph. Vesp. 1102. Xenoph. Hist. III, 2, 20. Geopon. XV, 2, 14. XV,4, 2. Ælian. V.H. X, 21. Aristot. H. A. IX, 27. Hes. Phot. Suid. Zonar. I. Poll. I, 254. Phavor. Etym. M. p. 383. 9. (ubi pro Batòs cum! Valck. Ep. ad Röv. p. 47. corrige, becuàs xai tednòs,) et Hellad. in Meursii Opp. T. VI. p. 332. Phrynichus 200. Προπαρ. in Bekkeri Anecdd. Gr. Τ. 1. p. 37, Εσμός μελισσών και σμήνος μελισσών, άμφω δόκιμα: v. Dorν. ad Charit. p. 306. 'Εσμός, ut Examen apud Latinos, interdum metaphorice ponitur de numero, ut 'Eopos yuvastő, Aristoph. Lys. 353. : Téxvwv, Antip. Sid. 43.: épartūv, Platonis Epigr. 7. et ’A8. 337. : oixetov, Chrysost. T. VI. p. 703.: ódiwy, Oppian. K. II. 257.: xau réwv, Lycophr. 414.: ubi Müllerus :"In Lexico Schneideri xéunin perperam e Lycophr. citatur, ut nomen singularis numeri, et cum ráunn, eruca, confunditur, quum xáunn, sit pluralis a xleptos, ut recte Reichard. in Indice, et ut e Schol. patet, (Kéuan yap xörn,) quod xáutos tamen in Lexicis adhuc deest.” Idem vero vir doctissimus, sibi paruin constans, in Indice suo habet :-“ Káunn, (Reichard. male κάμπος,) Βρωθείς καμπέων (Ionic. pr. καμπών) γνάθοις, 414.λόγων Plat. Polit. V, 2.: owpos xceà fouós copias, Themist. p. 345. D.: óvouátw, Lucian. Lexiph. 17.: Otopávwy, Stat. Athl. 32. et 46. in Anthol. : xaxõv, Porphyr. de Abst. II, 60. et poeta incertus ap. Ignat. Ep. ad Tarsens. p. 75. (ap. Toup. Emendd. IV. p. 156. Jacobs. Anthol. IX. p. 205): natūv, Porphyr. de Abst. I, 34. Interdum, sed rarius, ponitur de quantitate, ut topòs yáraxtos apud Euripidem, quem imitatus est Philostr. de V.S. p.511. Quæ quum ita sint, fouàs in Epinici versu nil aliud significare potest, quam vel apum examen, vel mellis copiam. Non de apibus ibi, sed de melle agi, docuit Casaubonus. Num igitur fouòs perioons sonat mellis copiam? Immo vetat Græcæ linguæ ratio ; nam uerowy do uos, ut supra nobis ostensum est, de apum examine tantum usurpatur. Vetant et verba Epinici; nam μελίσσης έσμός γλυκύς pro εσμός μέλιTOS yauxéos, copia dulcis mellis, tam dura est phrasis, ut in nullo scriptore vel eandem vel ejus simileni reperire possis. Vetat denique ipse Porsonus; nam éoud perioons interpretatur non copiam mellis,

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Vide nov.

[ocr errors]

șed simpliciter mel. Quis tamen unquam dixerit fopòrperioons pro jéno? Phrasis, éopos yuraxtos, qua utuntur Eurip. et Philostr. II. cc, nihil præsidii affert ad vindicandam lectionen touin uenio

ons. Copiam lactis recte dici yaraxtos équòv nemo negabit; sed de loquatione, μελίσσης έσμός pro μέλιτος έσμός, utpote prorsus nova atque inaudita, sive copiam mellis intelligamus, sive cum Porsono mel, omnes omnino dubitare debebunt, et, dum res exemplis tirmetur, cum Jacobsio et Schweigh. pro eo pòr reponendum censeamus varuóv, quæ emendatio, ut videtur, Porsono ipsi non displiceret, Nam, loquens de Brunckii conjectura ad Eurip. Bacch. 710. Cámaxtos eixov vágat',“ si probabilem conjecturam," inquit," afferre voluisset, varuous yáraxtos proposuisset.'

Thes. Gr. L Fasc. II. p. 48. not. 3. p. 49. not. 1.

Ceterum Dorvillius I. c. ex Bibl. Coisl. p. 466. affert Phrynichi Arabii locum jani supra laudatum, Εσμός μελισσών και σμήνος μελισσώνάμφω δοκιμα, Güv, due Qw óxsuc, deinde addit, “ nempe Grammaticis ambo vocabula άθροισμα, σύστημα μελισσών. Puto tamen σμήνος prima notione potius esse alveure, vas, áyysão penso oőv.” Eustath. ad. Il. B. p. 178. 15. :-Βούλoνται δε οι νεώτεροι επί μελισσών ουκ έθνος λέγειν, άλλα σμήνος μάλιστα δε έσμόν μετά δασέος πνεύματος, ως δηλοί παρα'Αριστοτέλει ο αφεσμός: το γαρ σμήνος, ου μόνον επί πλήθους λέγεται μελισσών, αλλά και το σίμβλον, ήτοι το αγγείον, εν ω το μέλι αποτιθέασιν αι μέλισσαι, σμήνος καλείται. Plane concinit notatio Philemonis in Lexico

p. 69.: Σμήνος: ου μόνον επί πλήθους λέγεται μελισσών, άλλα και το σίμβλον, ήτοι το αγγείον, εν ώ το μέλι αποτιθέασιν αι μέλισσαι, σμήνος καλείται και έσμός, μετα δασέος πνεύματος, ως δηλοί παρα 'Αριστοτέλει ο αφεσμός. Sed quum eouàs, quod de numero sæpe dicitur, interdum, ut patet ex Eurip. et Philostr., ponatur et de quantitate, quo modo hunc sensum sibi asciverit, non videmus, nisi statuamus équós pariter ac Fundos prima notione esse alveare; vas enim, in quo suum mel recondunt apes, facile nobis suggerit vas lacti continendo aptum atque adeo copiam lactis.

Quod vero ad prosodiam vocis attinet, eam deta' Sacéos Tyeúuatos scribi vult Eustath., ex Aristot. afferens compos. aperuos, quod exstat in H. A. IX, 27. Sed ibi Schneiderus, quem fugit Eustathi locus, pro ο αφεσμός e Med. currexit και αυτών έσμός, cum quo, inquit, facit versio Thomæ, et mox, pro vòv e Peojòx scripsit Tòa aỦTūv tomòv, ex eodem Med. et eadem Thomæ versione. Quum tamen Eustathius suo in exemplari á Derudy repererit, amplius de hac lectione cogitandum videtur. Certe permès pro simplici éomès tam

αφεσμός έσμός mira est loquutio, ut vix eam sine corruptelæ suspicione transmittere possimus. ' Porsonus quidem cum spiritu aspero souds scripsit; at in Xenoph. Plat. Aristoph. Lycophr. Oppiano, Aristot. Æliano, Pausan. Philostr. Themist. Porphyr. et Luciano editur quos. In Photio male ruos. In Hesychii Cod. Ven. Somos scribi testatur

[ocr errors]

Schowius, sicque editur in Etym. M., Suida, Zonara, (ubị tamen
souós,) I. Poll. Phavor. Helladio et Phrynicho Arab. In Euripide
Matthiæus edidit fouous, ut in Baruesii ed. legitur, sed perperam.
Eustathium nihil moramur ; nullum enim alium vocis per spiritum
asperum scribendæ auctorem affert præter Aristot., in quo, ut dixi-
mus, pro vulgato αφεσμός, Cod. Med. habet αυτών εσμός, cum quo
facit Thomæ versio.
Thetfordiæ.

E. H. Barker.

[ocr errors]

:

[ocr errors]

Β. Εσμός μελίσσης ad loc. eundem. Neque lectoribus hujus libri, neque ipsi Barkero, viro uti doctissimo, ita candidissimo, ingratum fore arbitror, si his, quæ ille solita diligentia disputavit, pauca addidero. Nam etsi in universum verissima mihi videtur attulisse, tamen est etiam, ubì ab eo dissentiendum putem. Contendit Barkerus, équòy ueríoons neque mel, neque copiam mellis, sed examen apum significare, non solum quia usus ita postulet, sed etiam quod tam duræ sint istæ metaphoræ, ut nullo simili exemplo defendi posse videantur. De hac ipsa vero duritie tanto accuratius quærendum puto, quo facilius exstiturum video, qui ex ipsis vel Athenæi vel Epinici verbis excusationem allatum eat. Et Athenaeus quidem ita scribit : έπινον δε οι πολλοί και

.
άλφιτα επιβάλλοντες τω οίνω, ως ο Δελφός Ηγήσανδρός φησιν. Επίνικος
γούν, Μνησιπτολέμου ανάγνωσιν ποιησαμένου των ιστοριών, εν αις εγέγραπτο
ως Σέλευκος απηλφίτισε, γράψας δράμα Μνησιπτόλεμον, και κωμωδών
αυτόν, και περί της πόσεως ταϊς εκείνου χρώμενος φωναίς, εποίησε λέγοντα.
Apparet ex his, illud egisse Epinicum, ut dictionem Mnesiptolemi
rideret. Id magis etiam ex versibus ipsis Epinici intelligitur, quos
emendatos hic ponam. Nam in tali causa non satis est, formulas
dicendi ipsas spectari, sed videndum est etiam, qua mente quove
consilio usurpatæ sint: quæ res cum scripturæ emendatione con-
junctissima est. Ita autem scribit Epinicus e persona Mnesi-
ptolemi :

επ' αλφίτου πίνοντα του θέρους ποτε
ίδων Σέλευκον ηδέως τον βασιλέα,
έγραψα και παρέδειξα τους πολλούς ότι
κάν το τυχόν ή πραγμάτιον ή σφοδρ' ευτελές,
σεμνόν δύναται τούθ' η δύναμις ή μη ποιεϊν
« γέροντα Θάσιον, τόν τε γής απ’’Ατθίδος
έσμών μελίσσης της ακραχόλου γλυκών
συγκυρκανήσας εν σκύφω χυτής λίθου,
Δήμητρος ακτή πάν γεφυρώσας υγρών,

κατησίμωκα πώμα καύματος λύσιν.”
Jactat Mnesiptolemus artem suam res quamvis vulgares dictionis
splendore ad eximiam magnitudinem et gravitatem extollendi.

[ocr errors]

Cujus artis speciinen edens, grande quiddam et tragedia dignum sonare incipit: unde versus, quibus hoc specimen continetur, etiain numeris tragicis incedunt. Ex qua re intelligitur, corruptam esse vulgatam scripturam &xporóyou, quam Barkerus, si tragicos hic numeros requiri animadvertisset, facile vidisset aliter quam addito ad yaux dy articulo corrigendam esse. Quod in epitome MS. legitur, ixgorózou, satis aperte monstrat, scribendum esse åxpaxónou ; eamque ipsam scripturam in excerptis reperisse se testatur Casaubonus, nuper autem merito adscivit Jacobsius. l'Auxùy quidem recte repositum puto pro yauxù, quod libri habent. Nam etsi etiam yauxei, quod ad oxú¢æ referretur, scribere potuit Epiricus, tamen conciunior videtur oratio, relato hoc nomine ad esuóv. Euyxugxavýcas, quod etiam Jacobsius posuit, emendatio est, nisi fallor, Schneideri in Lexico Græco : nihili est enim vulgatum ouyxupraνήσας. Tum qui πάν γε φυράσας υγρών scribi voluerunt, neque quid inutilis particula yê sibi vellet, ostenderunt, neque animadverterunt tolli ea mutatione insolentiam dictionis, quam affectabat Mnesiptolemus, nec denique cogitarunt, non pultem factam esse, sed paullum farinæ adspersum vino. Aptissime vero Mnesiptolemus, suo quidem genere dicendi Δήμητρος ακτή παν υγρών γεφυρώσαι dixit, si quidem injecta farina vinum, ut aqua ponte, sternitur. Natat enim in superficie, donec hausto humore mergatur. Mersa qui vinum bibebant, et απαλφιτίζειν dici potuere, et επ' αλφίτου πίνειν, ut non magis in primo versu ár' åapitou scribi, quam propter istud én? αλφίτου apud Αthenaeum επαλφίτισε reponendum esse videatur. In ultimo versu quod epitome MS. dedit, xatyoiuwxa, cæterorum librorum scripturæ xatroluwou prætuli, quæ nuper in xatyobuwoe mutata fuit, nescio an haud satis circumspecte. Multo enini credibilius est. Seleucum, quem idéws nivovta viderat, a Mnesiptolemo introductum fuisse ita magnifice loquentem, quam ipsum Mnesiptolemum in tali re commemoranda isto genere dicendi usum esse. Hoc enim nimis ineptum fuisset : illud vero aliquid excusationis habebat, regem, bene sibi esse dicentem, in compotatione, ipsa paullo tumidius loqui.

Veniam nunc, quo volebam. Ridet quidem Epinicus Mnesiptolemum propter inflatum genus dicendi, verum non illud significat, dixisse eum, quæ dici nequeant, sed hoc notat, quod in rebus exilibus tanto verborum strepitu abutatur. Itaque non conficeret rem, qui équòv perioons pro melle vel copia mellis a solo Mnesiptolemo, ut scriptore inepto, dictum contenderet. Sed cautius solvenda est hæc dubitatio, videndumque, ne, si eadem verba in re gravi aptoque loco usurpata essent, nihil essent offensionis habitura. Quum autem duæ interpretationes prostent, de utraque seorsum quærendum

Ac recte omnino negat Barkerus, ou v perioons posse copiam mellis significare : verum rationem hujus rei vellem explicuisset vir

a

« ZurückWeiter »