Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

*

pag. 161.

* Tortus (i. e.

-non

pag. 60,

1608.

fieri solet ab iis, generalis, à quo nemo exceptus, qui vel in omnes transeat. qui promoventur ad gradus digni- An excidit Cardinali, * congenitum in baptismo Juramentum, tatum, aut certa ad obediendum Principi spirituali ? Vel ergo adjiciat erroparte hominum

rem hunc novum, novæ Recognitioni suæ, de Charactere non exigitur.

novo, in ortu supernaturali : vel fateatur sanè, quod hîc Bellarminus). - (pro re natâ) negat,-de tot modò millibus unum,

superesse, cui professio hæc non incumbat. Et quid peccârunt Veneti, nisi quòd ita nuper profiteri jussi, detrectâ

runt Imperium ? Cardinalis autem de Pontifice libri sic + Recognitio nuper in Recognitione f incudi redditi, ut dilatent paulò omnium rum Rob. Bel- magis fimbrias potestatis Pontificiæ, annon Characteristici larmini ab ipso edita. Ingolstad. planè professionis hujus ? Bonus Dr. Marta non turbavit

se erga plurima, id unum modò molitus, ut constaret tantùm character hic, et esset indelebilis. Tortus cùm esset,

cùm pompam duceret ageretque ante currum Pontificis, I Pag. 19. I peccata, pænas, censuras, vota, leges, juramenta ; nonne

id egit, nequa lex, ne quod votum, vel juramentum huic professioni fraudi foret? Quid novissimus et nequissimus

Scurra, Pacenius ? Nonne Characterem in fronte fert, qui § Pag. 10.

ausus scribere, $ Simplicem Regem esse, qui securitatem in Juramento statuat quantumvis cauto, quantislibet circumstantiis connexo? Nam si Pontifex juramentum dissolverit, omnes illius nexus, sive de fidelitate Regi prestanda, sive de dispensatione non admittenda, pariter dissolutos fore, in fumum abire, obligationem, vinculum minùs esse quam stramineum. Adeò ille inustum putat dextris frontibusque vestris characterem hunc: adeò vos verè stigmaticos Antichristi! Non ergo Clericis solis hæret, aliorum quoque manibus impressus est: pro quo et olim et nuper tot turbæ datæ, tantum Christiani sanguinis effusum est.

[blocks in formation]

pro

B. || Non

posse || “ Per Meretricem Antichristus intelligi non potest." per Meretricem intelligi Anti- Sunt enim de Patribus, qui in Meretrice universitatem imchristum barque ex sen- piorum denotari volunt : sunt alii, qui Romam imperantem.

Patrum. Vide verò hîc, quàm æquus Rex: Neutrum rejicit; Potest multi per eam in Capite suo Impiorum Universitas illa non incommodè intelligiint universitatem im- designari. Nec enim cùm dicitur, Quot homines, tot sen

Patres enim

per

tentiæ, aliud dicitur, quàm cùm, Quot capita, tot sensus. piorum. Alii,

Romam impeFamiliaris est illa Metonymia, cùm Hispania (dicitur) vel rantem.—p. 164. Gallia hoc molitur, Caput utriusque Gentis, et columen (id est) Regem intelligere. Itidem Colluvies impiorum (quasi Regnum ejus) pro Rege Antichristo. Sed interim meminerit Lector, quàm sui non memor Cardinalis. * Alibi * Pag. 134. strenuè negârat, de unâ eâdemque re agi in Cap. 13. et 17. hoc: ultrò jam fatetur rem, dum unam nobis utriusque interpretationem edit, dum eandem vult, quæ in Bestiâ ibi septicipite Cap. 13. hîc quoque Cap. 17. in Meretrice, Impiorum universitatem indicari: Ita illi languet memoria. Jam, si volet, intelligat in Meretrice Romam. Sit Babylon Meretrix hæc: Sit Roma Babylon : Etiam hîc quoque Rex non repugnabit. Tantùm in Roma, qui Rome, in Babylone, qui Babyloni præsit, agnoscat (utrobique ecilicet Antichristum). Sed qui de Romá locum hunc, de Roma Ethnicá ferè interpretantur, nempe sibi tum notâ, quamque oculis quotidie usurpabant, qualis esset seculo suo. Nam qualis sequente seculo sub Pontificum regimine futura esset, id quidem resciscere non poterant. Nam si rescivissent Prophetiæ Spiritu donati ad Prophetiam hanc explicandam, nunquam † Interpretes loci cùm consulere + Pag. 152. institueret Cardinalis, inveniret tot sententias quot ferè sunt Authores. Nimis in manifesto res est. Utinam ne esset. Sed vel hîc jam Cardinalis ita rem se habere fatetur, dum negare non potest, quosdam de Romá modò, alios de Imperio, non Universitate totâ Meretricem intelligendam confiteri. Agnoscit autem Rex, lubens agnoscit, Meretricem hanc Babylonem esse Civitatem, quæ habebat tum regnum super Reges terræ, quæ super Septem montes sedet, Johanne ipso eadem hæc totidem verbis referente.

| Verùm alibi “ Rex Bestiam dicit Antichristum; Hic B. $ Si Bestia verò mulierem etiam, dicit, Bestia insidentem. Atque ita quæ mulierem Equitem cum Equo confundit.Ubi tardiorem se fingit tus est, quomodo

ipsa mulier est Cardinalis, nec

: omnino autem adduci Antichristus ?

Quis ferat Equinon posse, ut Bestiam cum Meretrice confundat. Quid tem cum Equo ergo ? An ita valde tardum suspicetur quis, ut ipse se non ques supra se

confundi, ut E

se

ista capere :

nobis

sedere dicatur? capiat? Idem enim ipse peccat, nec adductus à quoquam, Ignoscat igitur

tardiori- nisi ipso se. Confudit Bestiam cum Meretrice. Quid est bus.—pag. 165. enim Cardinali Bestia septiceps cap. 13?

Universitas impiorum. Quid jam cap. 17. Mulier Bestie inequitans ? Universitas itidem impiorum. Ita, non jam Antichristus unus, supra se : sed Universitas Equorum supra Universitatem Equitum sedere dicetur: spectaculo, magis in Universum, mirando, si tamen tardiores ejus tali capiantur. Sit erratum hoc, in Cardinale. In Rege enim nil tale deprehendet. Namque, ita de Rege narrat (atque ita quidem verba se Regis habent). Octava, quæ est Bestia, etc. Sed Octavane Bestia, quæ est Bestia ? Quis sic loquitur ? Octava Bestia que est Bestia ? Quis ferat loquentem? Vix etiam ignoscas tarditati ejus, qui sic legat. Quid ergo ? Octava, (non Bestia, nec quicquam ibi quod ita sonet,) sed Octava Regiminis forma, octava gubernandi ratio. Iverat enim Rex, per reliquos ibi Ordinales à Primá ad Septimam usque: pòst, subjicit de octavá Imperii formá Romæ propriâ : ut verè tardus qui hoc non viderit; quanquam tarditas non fuit, sed aliud quiddam deterius longè tarditate. Octavum quidem Caput Bestiæ, non malè forsan intelligat (Septimum enim plagâ occisum est) octavum, jam redivivum ; sed idem cum septimo, atque hoc ità, ut cum redivivo capite, Bestia quoque ipsa revixerit. Quare, octavam illam gubernandi formam (vi Capitis illius octavi) vivam jam denuò Bestiam dicat quis non incommodè. Johannes enim ipse sic visus est dicere. Regis autem sententia, nemini obscura esse potest. Bestia enim septiceps illi Romanum imperium denotat (toto autem tempore suo, quodque, antè sub Paganis fuit, quodque pòst sub Antichristo): Mulier quæ super Bestiam sedet, Antichristus illi est, qui sedi jam illi præsidet. Ubi verò interdum etiam Antichristus illi Bestia nominatur, non alio id tamen modo, quàm siquis vulgato loquendi more quod à Papa fit, à Romá fieri dicat, ut, Roma infensa nuper Venetis, cùm Papa paulò fuit infensior. Nullo autem id solæcismo penitus : cùm ubique mos obtinet, Regni cujusque nomen

pro Rege usurpandi. Atque verò, bis de Bestia mentio Johanni fit, semel cap. 13. paulò autem obscuriùs, iterum, cap. 17. et quidem multò dilucidiùs. Nec enim mulier ulla cap. 13. sola ibi per se Bestia. Commodum igitur (ut Caput Capiti respondeat) quod est in 17. mulier inequitans ; id est, in 13. Caput redivivum. Nec est in eo ulla repugnantia, (ubi visio gemina, unicâ tamen de re, si quod in una visione Bestia Caput, id in alterâ Bestie sessor pòst exponatur. Regitur enim Equus à Capite, regitur et à Sessore. Nihil autem usitatius (passim quidem per visiones propheticas) quàm ut Rectores Capita dicantur; atque utrâque, et Equitis, et Capitis, voce, idem regimen designetur.

APPENDIX K.

(See Lecture xiv. p. 471.)

ON READING THE APOCALYPSE IN THE CHURCH.

The Book of Revelation is sparingly read in the public assemblies of the Church of England. It does not find * a place in her cycle of daily Lessons; and on a few special occasions only it supplies material for the Epistles; and yet it is acknowledged by her to be Canonical Scripture, and to be the work of St. John the Divine.

How has this arisen ?

If we search the Ecclesiastical records of the fourth century, we find a decree which has been commonly supposed to have been promulgated at a provincial council of Bishops assembled at Laodicea, in Asia Minort; and this * See the Preface to the Book of Common Prayer.

“ The New Testament is appointed for the Second Lessons at Morning and Evening Prayer, and shall be read over orderly every year thrice, besides the Epistles and Gospels, except the Apocalypse, out of which there are only certain Proper Lessons appointed upon divers Feasts.”

† Circ. A.D. 364. Bruns. Concil. p. 77. The original words of the authorities referred to here and below in note 7 of p. 205), will be found in the Appendix to the Author's Lectures on the Canon.

a

:

But a

decree purports to contain a Catalogue of the Books of the New Testament, which were then publicly read in the Church. And all the Books of the New Testament are enumerated precisely as they are received by us, except only the Apocalypse.

It must be carefully borne in mind, that this decree of Laodicea does not affect the question of the Canonical authority of the Apocalypse: it does not touch on that point, but, in giving a list of books publicly read in the Church, it omits the Apocalypse.

It is highly probable that the Church of England, in framing her own Calendar of daily Lessons, in the middle of the sixteenth century, was guided by this Canon of the Council of Laodicea; and that hence it has arisen that she does not read the Apocalypse in her daily course. critical examination of some ancient documents, which were not known at the era when our Calendar of Lessons was framed, has tended to raise some doubts concerning the genuineness of this decree ascribed to the Council of Laodicea.

The present is not the occasion for entering on that subject: suffice it to say, if the decree of Laodicea be genuine, and if the omission of the Apocalypse be not a mere lapse of the transcribers, then this decree, as far as the Apocalypse is concerned, does not express the judgment, or declare the practice, of the Universal Church, but only of a small portion of it at a particular period *: that is, it represents the usage of a part of the Eastern Church in the fourth century.

It is unquestionable that the Revelation of St. John was commonly read in public assemblies of the Ancient Church, from the earliest times, at least in the whole of Western Christendom.

Many early Latin Commentaries on the Revelation, * Cp. Lectures on the Apocalypse, p. 88, note 8, where a reason is suggested why a Council of Laodicea might have omitted the Apocalypse.

« ZurückWeiter »