Abbildungen der Seite
PDF
[ocr errors][merged small][graphic][merged small]

Ma być orzeł czerwony w polu białem, z rozciągnionemi skrzydłami; nogami, i ogonem, ale bezgłowy, w zamiast jej niektórzy kładą gwiazdę złotą, inni nic, na hełmie pięć piór strusich. Tak ten herb opisują, Paprocki w Gniazdzie, fol. 1110. O herb. fol. 557. Okol. tom. 3. fol. 95. Klejnoty fol. 70. Biel. fol. 339. Herb ten z Niemiec, czy jak drudzy chcą, z Węgier do Polski wniesiony, gdzie go tez wiele domów zazywa, z tej okazyi nabyty, że przodek tej familji z ksiązęcej idąc familji, gdy mszcząc się krzywdy swojej, rodzonego brata zabił, na pamiątkę tego excessu, orła mu którego w herbie zazywał, bez głowy nosić kazano. Potomstwo potem jego, gdy się heroicznemi dziełami Panom swoim popisało, w nagrodę zasług przydano im gwiazdę złotą miasto głowy. Zowią tę familią w Węgrach Szaszanie, a u nas herb Szaszor. Znajdziesz i w ks. Petrasancta de Tesseris Gentilit. podobny temu herb, tylko bez gwiazdy. Papr.

0 herb. fol. 483. wspomina że się tego herbu niektórzy z Kępna pisali, z których jedna była za Janem z Zakliczyna Jordanem kasztelanem Bieckim. Tego zda mi się był herbu Mistyn czy Msczuj kasztelan Poznański w roku 1422. jako się mówiło w pierwszym tomie.

H erbowni.
Bardzki, Jarogniewski, Palczewski,

Bukowski, Kiełbowski, Bogowski,

Chobieniecki, Ligocki, Szaszewski,

Gierałtowski, Olszewski, Wilamowski.

Gorajski, Orłowski,

Kuropatnickii Małachowskijeszcze te familie do herbu tego przydają: Ptaczyński, ffojenfco, Załoga.

Orlewshi herbu Cielątkowa, w Prusiech od trzech set lat kwitną, świadczą Acta pisane w Starogardzie, że bywali sądowymi na Pomorzy. MS. de Famil. Pruss. N. Orlewski miał za sobą Teofilę Linowską, pozostałą wdowę po Jackowskim.

W r. 1778. Józef Orlewski podwojewodzi Lwowski. — Tenże czy drugi Józef podczaszy Czerski. — Krasicki.

OrUcki herbu Nowina, a przedtem Orlikowie. Z tych Stanisław Orlik z Łazisk kawaler Jerozolimitański żupnik Ruski, zmarły 1540. którego nagrobek w Krakowie u S. Trójcy: ten z Komorowską herbu Korczak Katarzyną, zostawił dwóch synów. Orlikowna Seweryna Chamca herbu Gryf małżonka: Orlicka Samuela Drohojewskiego starosty Miedzialskiego. Stefan Orlik ziemianin Smoleński, którego męztwo

1 wierność ku ojczyznie, chwalą Konstytucye 1662. fol. 18.

Orła w tych herbach znajdziesz, Amadej, Andrault, Berzewicz, Białoskórski, Cromer, Czarnecki, Mięszaniec, Niemczyk, Niesobia, Orla albo Szaszor, Pskowczyk, Półorła, Radziwił, Sulima.

[ocr errors]

Ożeniony był z Anną Doliwa Starzyńską, urodzoną z ostatniej Humieckiej kasztelanki Kamienieckiej, z Diej Adam marszałek P. Proskurowskiego i kawaler Maltański. Teresa za Jaszewskim prezesem. Honorata za Stanisławem Komarem marszałkiem guberskim Podolskim. Pelagia za Pawłem hr. Stadnickim. — Adam ożenił się z Rozalią hrabianką Krasicka córką Ignacego podkomorzego koronnego, z niej syn Ignacy. Ewelina za Alexandrem hr. Czackim. Włodzimierz i Alexander oficerowie w konnej gwardyi Ces. Rossyjsk. Andrzej Orłowski sędzia Podolski i starosta Ostrowski, ożeniony był z Agnieszką br. Komorowską, z niej Michał prezes gub. Podolskiej, ożeniony z Raszyńską, z tej Michał, Antoni i Józef. Kasper prezesem był po bracie. Córki Andrzeja sędziego Podolskiego i kawalera Ś. Stanisława były dwie Sobańskie, Aniela Gałecka, Teofila Brzozowska, Honorata Dzierzkowa i Cecylia Jałowicka. — Z dokumentów nadesłanych wydawcy. Niewiadomo z pewnością do którego herbu należał, w księz. Litewskiem Antoni Orłowski w r. 1778. mostowniczy Smoleński. — Krasicki.

Orłowski herbu Orla, w ziemi Warszawskiej z Orłowa. Jędrzej Orłowski kanonik Krakowski, Wojciech starosta Warszawski, Stanisław syn Macieja kanonik Kujawski, deputat na trybunał koronny 1643. Mateusz kanonik Gnieznieński auditor u kardynała Radziejowskiego , archidyakon Kurzelowski, brat jego rodzony Piotr Stanisław kanonik Krakowski umarł 1708. był oraz proboszczem infułackim i ofRcyałem Tarnowskim, u Jana Małachowskiego biskupa Krakowskiego auditorem, w prawie duchownym biegły N. była za Pawłem Ossowskim skarbnikiem Łomżyńskim.

Orłowski herbu Sas, z Orłowa w Chełmińskiem województwie. N. Orłowski z Elżanowską, spłodził dwóch synów, Macieja od którego syn Jan, od tego zaś syn Michał kanonik Chełmski wielkich industryi człowiek, i Stanisława: brat rodzony Macieja, synów tych zostawił, Jędrzeja sędziego Chełmińskiego, Bartłomieja żołnierza, który w niewolą Turecką dostawszy się, ledwo z niej w dziesięć lat wyszedł na wolność. Jan i Stefan, wszyscy potomstwo godne mieli.

Ormleński herbu Prus \mo. Wojciech Ormiński umarł w zakonie naszym.

Orpetan w Podlaskiem województwie.

Orszeti. Ze Orszetowie wielką substancyą swoję, na dobro tej ojczyzny obrócili, z wielkim swym uszczerbkiem, świadczy Haeki, za to Rzeczpospolita przypuściła ich do indygenatu, który otrzymawszy, osiedli na Podlasiu. N. Orszeti cześnik i pułkownik królewski, miał za sobą Gąsiorowską kasztelankę Inowrocławską.

Familia ta z Włoch do Polski przybyła i dotąd w obu krajach znajduje się licznie rozrodzona. Piszą się Orsetti nie Orszeti jako Niesiecki wypisał. Pierwszy z nich przybył do Polski Wilhelm Orsetti i zasłużywszy się dobrze nowej swej ojczyznie przypuszczony został przez Jana Kazimierza Króla do indygenatu, któren tu w skruceniu zamieszczamy:

Wyciąg z Indygenatu danego Rodzime Orsetti przez Jana Kazimierza w roku 1659.

. . . . Eam demum esse maximam regnorutn gloriam, si non bellica duntaxatfama, et rerum gestarum mugnitudine caeteris Gentibus obtinniant, sed virtutis admiratione animos conciłient exterorum, eosque sibi liberali deoinciant nexu. Ampliora enim sunt amoris quam timoris imperia , ąuae remotos etiam populos innocua vi mancipant et offciorum incitamentis ceu quibusda/n satastis sanctius et pulchrius infasciant. Non defuit unęuam ejusmodifelicitas lnclitae Reipubticae Polonae, ut ejus Consortium clarissimae quaeque Nationes non solum expedierinł, verum etiam ambiverint; parta majorom suorum decora in hujus popufi gloriam non gravatim acenantes, qui asserendae nobilitatis studium omnibus curis anteponit, nec quicquam in rebus humanis ducit praestantius quam intaminatam generis et actionum claritudinem. Pari ductus zelo Gnsus Guilhelmus Orsetti clara et vetusta prosapia, in Lucensi 1 ta lor urn Rep ub lica oriundus, contulit sese in Poloniom, hanc scilicet Nobilitatis ac Libertatis orchestrom, ut a vi tam Natalium Lucern peregrino objiceret soli, geminatos exinde relaturus splendor es. E te nim ea familia ortuin ducit, quae antiquitate ac inclita fama nemini secunda, non ltaliam solummodo, sed Europam prope unioersam praestantisshnorum viron/m coloniis illustravit, ąuae Ursi insigne repraesentans. nunc Rosarum, nunc Spicarum auctum muneribus, vel sic asserit, nihil ad pricatum decus, nihil ad publicum utilc, in se unguam desiderari potuisse. Hinc nemini mirum si sacris aeque ac profanis cumulala decoribus toł Pontificias et Cardinalitias exhibuerit Purpuras, tot Romani lmperii numerat Titutorum Insignia, quibus etiam memoratus Gnsus Guilhelmus Orsetti ob singularia merita a Serenissimo p. m. Ferdinando II. Romanorum Imperatore specialiter auctus et Germanicae Nobilitati adscriptus, tantum momenti attulit, quantumpraestantius sit ipsum per se decora meruisse gnam ab aliis mutuasse. Restabat id ipsum decus Polonae Nobilitatis; ast et hoc diu non potuit immorari, quin ad cumulanda tam praeclarae familiae ornamentu maturaret. Inest enim virtuti longe fortior ac magnetica vis, quae luctantem quoque fortunom in su i cogit obsequium, ac renitentia quandoque ac invita trahit praemia. Cum igitur hoc turbulento Regni nostri statu, magna pars hominum Jractam calamitatibus constantiam deperdidisset, et de rerum summa aut desperaret penitus, vel privatae studeret securitati, longe alia mens praefato Gnso Guilhclmo Orsetti id temporis extitit; quanwis enim natale solum cuncta tranquilliora ostentaret, Ule eam sibi ratus esse Patriom, ubi virtuti* suae dixisset domicitium, non passus est sese communi hoc vel abripi aestu, vel domesticae malaliae blandimentis illiniri, ut Polonae Reipublicae sortem pro sua ipsius non aestimaret. Hinc ad ejus defensam omni conatu ac studio incumbens, cum annis gravem se et maturescentis senectae incommodis ad obeunda Martis munia praepeditum sentiret, tamen ut vel in indefesso suo litaret officio, floridam

« ZurückWeiter »