Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

* “ Vitiosum Maxpoü omittit C. et Eustathius.”

DINDORF. “Hesychio auctore, mopov herbæ cujusdam nomen est: id si huic loco velis accommodare, quod fecit interpres, per me licet. Minus tamen probo." CASAUBON. Optime huic loco convenit mari herbæ nomen, quam speciem origani (Angl. origan, organy, wild marjoram) fuisse satis liquet ex Plin. XII. 24. Est enim (ait ille) herba surculosa, flore origani, sed odoratiore, foliisque multo candidioribus. Hesychii locus est: Mápov. špos kai nóa. Quis autem de Maro monte unquam audivit? Ubinam gentium situs est ? Repone: Μάρον. ορείχανος, πόα. Scilicet ορείχαν in quodam codice compendio scriptum est, et yav pro kai festinanter sumsit librarius, opet in õpos protinus mutato. De abjecta terminatione vide infra ad Moschionis Fragm. IV. n. 2. et Glossar. in Hermesianact. p. 30. 33. Vel õpos nihil aliud est nisi opeiyavos compendio delineatum, et delenda est otiosa particula: quod eodem redit.

43 “ kai delendum.-Scribebatur Bapovrívdov. Bápov quid significet in annotatione explicabitur.” DINDORF. “Bpáðu, sive Bpádvs, Herba quæ Sabina s. Savina dicitur Lat.: Gr. alio nomine BápaOpov, Bápov, Báputov, ut est ap. Diosc. 1, 105. et ap. Apul. de Nomin. et Virtut. Herb. Quidam et Bópa pov vocari aiunt. Plin. 24, 11. Herba Sabina, Brathy appellata a Gr., duorum generum est: altera tamarici similis folio, altera cupresso. Quare quidam Creticam cupressum dixerunt.”

H. STEPH. Hesychius: Bpalú. hóa tis Devis Ovouévn. Juniperus Sabina est Linnæo, teste Schneidero.

4 Eustathius 1. c. λίνδος δε, ανθηρόν τι ευωδές, ομώνυμον Λίνδο τη Ροδία πόλει. μίνθος δε, ου πάντως κόπρος η παρα τη κωμωδία παρ' υπόνοιαν· αλλ' η λεγομένη διαλελυμένως μεν καλά (sic) μίνθη, συνθέτως δε καλαμίνθη. περί δε κίνδου ζητητέον. Όμοιοκαταληξία δε παιγνιώδης, και το, Τυρος χλωρος, τυρος ξηρος, τυρος κοπτος, τυρος ξυστος, τυρος τμητός. έτι δε και το, Αϊξ ουρανία, κριος τομίας, κάπρος έκτομίας, ús où touías. Vide n. 1.

45 Respexit Mnesimachus Homerica vépos (wv II. A. 274. Y. 133. molépoio vépos P. 243. Similiter 'Exrdvwv vépos dixit Eurip. Hec. 901. vépos ribos Phen. 257. vépos oiuoys Med: 106. et στεναγμών νέφος Herc. F. 1131. Imitati sunt Latini. Virg. Æn. VII. 793. Insequitur nimbus peditum. Et X. 809. Æneas nubem belli, dum detonet, omnem | sustinet. Et VII. 705. Urgeri volucrum raucarum ad litora nubem. Et XII. 252. Ætheraque obscurant pennis, hostemque per auras | facta nube premunt. Sil. Ital. VI. 336. Nubes densa Laconum. Val. Flacc. III. 573. Nube mali percussus

[ocr errors][ocr errors]

1 « Why Moschio is termed a writer of both tragedies and comedies, it is not easy to determine. He is called, indeed, by Clemes Alexandrinus Strom. VI. Vol. II. p. 745. Ο κωμικός : but the fragments which have been preserved are all of the tragic cast.BURN. Monthly Review, August, 1799. Vide Grot. Exc. p. 921.

2 « Moschionis al. Menandri.” GESNER. «Ηarlesius in Fabricii Bibl. Gr. Vol. I. p. 722. Menandro tribuit, in errorem inductus a vett. edd. Stobæi.” HERMANN. “ Euripidi in Suppl. 533. non Moschioni hoc fragmentum tribuendum docet Gataker. N. T. S. p. 48. Α. Μ. Ρ. p. 327.” GAISFORD. «Εurip. Suppl. 541.” DoBR. in margine Stob. Grot.

3 έκαστος ΜS. Β. et Arsen. apud Gaisfordium. Εt sic Marklandus, itemque, ut ex nota sequenti apparebit, Porsonus.

* «Pro σωμlege φως.” PoRSON. το ζην, vice το σωμ', Toup. in Suid. II. p. 6. notante Porsono Advers. p. 236. probante Valckenærio Diatr. p. 55. own', tanquam mendosum, penna subnotavit Dobræus in margine Stob. Grot.

5 « Præclare itaque in hanc sententiam Phocylides, etiam resurrectionis mentionem faciens v. 98. και τάχα δ' εκ γαίης ελπίζομεν ές φάος ελθείν | λείψαν απoιχομένων· οπίσω δε θεοί τελέθονται: | ψυχαι γαρ μίμνουσιν ακήριοι εν φθιμένοισι: 1 πνεύμα γάρ έστι θεου χρησις θνητοίσι και εικών | σωμα γαρ εκ γαίης έχομεν, και πάντες ες αυτήν | λυόμενοι κόνις εσμέν αήρ δ' ανα πνευμα δέδεκται.” BARNES. Vides pænultimam vocabuli anp perperam corripuisse Pseudo-Phocylidem istum, cui tribuitur ποίημα νουθετικόν, quod, Brunckio judice, Christiani est alicujus, qui sub finem quarti sæculi vixisse videtur. Cf. Grot. Prolegom. ad Stob. p. 11. Ex quo poemate desumti sunt hi versus. Pseud-Epicharm. apud Clem. Alex. Strom. IV. p. 640. Potter. ευσεβής τον νούν πεφυκως, ου πάθης γ ουδεν κακον | κατθανών άνω το πνεύμα διαμένει κατ' ουράνον. Ιta hanc ρησιν emendavit Grotius Exc. p. 481. In Clemente evoeßris vợ. Plutarch. Consol. ad Αpoll. p. 110. Α. καλως ουν ο Επίχαρμος, συνεκρίθη, φησί, και διεκρίθη, και απήλθεν όθεν ήλθε πάλιν, γα μεν εις γαν, πνεύμα δ' άνω τι. τωνδε χαλεπόν; ουδε έν. Verba Epicharmi (si modo sint Epicharmi) ad hunc modum dispescenda sunt: Συνεκρίθη, και διεκρίθη, καπηνθεν, όθεν ήνθεν, πάλιν, | γα μεν εις γαν, πνευμάνω τί τωνδε χαλεπόν ; ουδε έν. Quanquam crediderim retinendum esse 1stud πνεύμα δ', quod metrum pessundat, et spurium auctorem arguit. Vide infra Menandri Fragm. V. 3. Eurip. Fragm. inc. ibid. De Orac. defect. p. 416. Ε. ο δ' άρτι θάλλων σάρκα, (σαρκί Valck.) διοπέτης όπως | αστηρ, απέσβη, πνευμ' αφείς ες αιθέρα.

« ενοικήσαι μόνον, Toup. in Suid. ΙΙ. p. 6.” PoRSON.

[ocr errors]

Κενον θανόντος ανδρός αϊκίζειν σκιάν 2.

ΦΕΡΑΙΟΙΣ.
Αpud STOB. Τ. 195. 3.

1

Hoc Fragmentum Archilocho tribuit Trincavellus, notante Gaisfordio. .

2 Cf. Fragm. IV.

ΙΙΙ. 2.

Ζώντας κολάζειν, ου θανόντας ευσεβές.

Apud Stob. T. 125. 4.

1

Tanquam Moschionis MS. A. et Voss. apud Gaisfordium. Vulgo abest lemma. Moschioni etiam tribuit Hertelius p. 628. quod notatu dignum est.

* Ηom. Οd. X. 412. ουχ οσίη φθιμένοισιν επ' ανδράσιν εύχεταασθαι.

Archilochus apud Stob. 1. c. 5. et Clem. Alex. Strom. V. p. 727. Potter, ου γαρ εσθλα κατθανούσι κερτομεϊν επ' ανδράσιν.

IV. 3.

2

Τι κέρδος ουκ έτ' όντας αικίζειν νεκρούς και
τί την άναυδος γαίαν υβρίζειν πλέον και
επαν γαρ η κρίνουσα και θ' ήδίονα
και τανιαρα φρούδος αίσθησις φθαρή,
το σώμα κωφού ταξιν είληφεν πέτρου.

5

Αpud STOB. Τ. 125. 14.

1 Eurip. Αntig. Fragm. apud Stob. 1. c. 6. θάνατος γαρ ανθρώποισι νεικέων τέλος | έχει τί γαρ τουδ' εστί μείζον έν βροτοίς ; | τίς γαρ πετραιον σκόπελον ουτάζων δορί | οδύναισι δώσει και τις δ' ατιμάζων νέκυς, | ει μηδεν αισθάνοιντο των παθημάτων; ubi νεκρούς malim. Sic Eurip. Elect. 902. νεκρους υβρίζειν, μή με τις φθόνω βάλη. ubi φθόνος Tyrwhittus, quod proculdubio verum est, ut patet ex Pind. Ol. VIII. 73. μη βαλέτω με λίθω τραχεί φθόνος. Vide et Esch. Agam. 920. et notam Blomfieldii. Cf. Fragm. II.

• Ita Gaisford. ex MS. B. Ta võiova MS. A. Vulgo legitur ta ηδίω. (ήδίων Τrincav.) Ceterum τας ηδονας correxit Porsonus Tracts p. 231. notavitque ex ràov evanuisse ultimam syllabam, compendio scriptam. Quod Gaisfordium fefellit. Vide supra ad Mnesimachi Fragm. II. n. 42. Confer et ad Alexidis Fragm. II. n. 1. Neither ridiwe nor ridiw, the comparatives, can be opposed to the positive anapa, even if the metre were without a blemish. Hdéa is demanded by the sense of the passage. We may read therefore; Επαν γαρ η κρίνουσά σοι [σοι etiam Τrincav. J. Β.] τα θ' ήδέα Και τανιαρα, φ. The defect in the verse may also be remedied in another manner." BURN. Monthly Review, August, 1799. τα θ' ηδέα etiam in margine Stob. . Grot. correxit Burneius. In ultimis Porsoni emendationem respexisse videtur. Putaram: έπαν γαρ η κρίνουσά σοι και ταγαθα | και τανιαρα κ. τ. λ. Opponuntur τα ανιαρα et τα αγαθα in Μenandri loco apud Stob. Τ. 68. 4. των ανιαρων έχων | το μέρος απάντων, των δ’ αγαθών

MOSCHIONICOSTRATUS

PHENICIDES.

95

ου δυνάμενος. ubi recte Meinekius των μεν α. (ex Gellio scilicet) cum tribrevi in sede quarta, et ουδεν μέρος, pro ου δυνάμενος, conjecerunt Gaisfordius et Zedelius.

* Menander apud Stob. Τ. 96. 11. ο γαρ μετρίως πράττων περισκελέστερον ή άπαντα τανιαρα, Λαμπρία, φέρει.

NICOSTRATUS.

1

Εί το συνεχώς και πολλά και ταχέως λαλείν
ήν του φρονείν παράσημον, αι χελιδόνες'
ελέγοντ' αν ημών? σωφρονέστεραι πολύ.

Apud STOB. T. 36. 8.

1 Schol. ad Αristoph. Ran. 93. χελιδόνων μουσεία, αντί του βάρβαρα και ασύνετα και γαρ παροιμία επί των βαρβάρων και πολυλόγων και επαχθών εστί ταττομένη. τοιούτον γαρ το χελιδόνων γένος, πλέον δια το πολύ της ωδης ανιών τους ακούοντας ή δια το μέλος ευφραίνον. Cf. et Αν. 1679. «Hirundines inepto garritu plus tedii auditoribus adferre, quam voluptatis. Est enim hæc avis minime canora, sed molesto quodam stridore. Unde apud Pythagoricos loquacitatis symbolum esse meruit, cum vetant ne quis hirundinem sub eodem habeat tecto.” ERASM.

8 Verum videtur υμών, quod et in versione expressit Cumberlandius, ex Bentleii, ut credibile est, emendatione. Qua confusione nihil tritius. Vide supra ad Eupolidis Fragm. I. n. 2. infra ad Theophili Fragm. n.7.

PHOENICIDES. .

Μα την Αφροδίτην, ουκ αν υπομείναιμ' έτι,
Πυθιάς, εταιρείν' χαιρέτω" μή μοι λέγε,
απέτυχον, ουδεν προς εμέ, καταλύσαι θέλω.

« ZurückWeiter »