Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

παρης Doricum mutavit Schweigheuserus. Dedi πάρα, h. e. πάρεισι, ut in v. 3. Ad câua vocis paullo difficilioris significationem conferendum est illud Ηesychii: Σαμα. μνήμα. Δωριείς δε στοιχείον. Fuit autem otoixeiov linea et intervallum umbræ, quo prandii tempus designatur. Pollux VΙ. 8. τη σκια δ' έτεκμαίροντο τον καιρον της επί το δείπνον οδού, ήν και στοιχείον εκαλούν. Cf. Eubul. Athen. Ι. p. 8. C. ibique Schweighaeuserum. Denique cum fine Fragmenti conferendum videtur Epicharmeum illud apud Athen. VII. p. 295. Β. et 320. Ε. σκορπίοι τε ποικίλοι σαυροί τε, γλαύκοι πίονες. Quem versum cum ex Hebes Nuptiis, itemque, verborum ordine tantum mutato, ex Musis citaverit Athenæus, etiam Sirenibus illum adhæsisse non est cur non suspicemur. Confer Porson. ad Eurip. Med. 54. Elmsl. ad Bacch. 1027. Potes autem έστι, vel ένεστι, in Mnesimachi loco supplere. Epicharmus Αthen. VΙΙ. p. 286. Β. ήν δε νάρκαι και βατίδες, ήν δε ζύγαιναι, πράστιες, | καμίαι τε κ. τ. λ. Ιd. ibid. p. 288. Β. et 322. F. Αίολίαι πλωτές τε κυνόγλωσσοί τ', ενην δε σκιαθίδες. ubi, in priore loco, perperam vertit Schweighäuserus et variegatæ plotes, in secundo autem æoliæ, plotesque. Alteram interpretandi rationem veram esse patet ex Mnesimachi v. 40. Nempe ex coloris varietate sic dictus est aloxías piscis, ut népkas aióras, percas variegatas, dixit Epicharmus Athen. VII. p. 323. A. C. In locis autem Epicharmeis ής, et ενης, reponendum videtur. Ιd. ibid. p. 306. Α. ής δ' ύαινίδες τε βουγλώσσοί τε και κίθαρος ενης.

20 « Scribebatur ελαία.” DINDORF. T. Magist. p. 292. Ελάα, και επί του καρπου, και επί του δένδρου, κρείττον ή ελαία. 'Αριστοφάνης εν Βατράχοις· (993.) εκτος οίσει των ελαών. θουκυδίδης εν τη εβδόμη: (81.) κύκλω μεν τειχίον περιην, ελάας δε ουκ ολίγας είχε. και 'Αριστείδης» (Τ. ΙΙ. p. 308.) των ελαών είνεκα της συλλογής. Vide Brunck. ad Aristoph. Ran. 617.

21 Cave ne pro apheresi accipias, quasi sit κολοκύντη, "τνος. κολοκύντα Αld. κολοκύντ’ (sic) Morelius, quod in κολοκύνθ' casu quodam mutavit Hertelius. κολοκύνθα Casaubon. Sed κολοκύντη solum Atticum est, de veteri ductum Atticismo, et Ionibus proinde cum Atticis communis. Αthen. ΙΙ. p. 59. C. Αττικοί δε μόνως καλούσιν αυτην κολοκύντην. T. Magist. p. 541. Κολοκύντη, ού κολοκυνθα. 'Αριστοφάνης (Νub. 326.) Ει μη λημάς κολοκύνταις. Εadem tradit Gregor. p. 155. Hesychius: Σικυωνέα, κολοκύντη. ubi Σικυωνία corrigendum

Respexit Lexicographus Athen. II. p. 58. F. Vide Maittair. Gr. Ling. Dial. p. 5.

est. .

12 Eosdem fere versus (quod et sequentibus aliquot contigit) habet Ephippus Athen. VΙΙ. p. 322. D. Ε. θύννου τεμάχη, γλάνιδος, γαλεου, Τρίνης, γόγγρου, κέφαλος, πέρκη, | σαυρος, φυκίς, βρίγκος, τρίγλη, κόκκυξ, φάγρος, μύλλος, λεβίας, | σπάρος, αίολίας, θρίττα, χελιδων, | καρίς, τευθις, ψηττα, δρακαινίς, | πουλυπόδειον, σηπία, ορφως, κωβιος, αφύαι, βελόναι, κεστρείς. ubi θραττα, vice θρίττα, corrigit Porsonus Advers. p. 100. notatque: “Ipsissima enim verba citantur, ut Mnesimachi, ab Athenæo VII. p. 329. D. IX. p. 403. C.” Inde, ut credibile est, nomen traxit pisciculus, quia in mari, quod Thraciam alluit, potissimum repertus est. Opậrta a patria sua audit Thaletis ancilla Plat. Theæt. p. 391. Heindorf. Vide Aristoph. Acharn. 261. ibique Schol. Pac. 1104. Thesm. 279. seq.

23 Sunt qui hic facile agnoscent Anglica quædam piscium nomina, e Græcis vocibus in Latium, et exinde in nostram linguam illata; qualia sunt conger et conger-eel, tunny, gudgeon, perch, mullet, polypus, crab, scar vel char, conferenda plane cum Latinis conger et congrus, thynnus et thunnus, gobio et gobius, perca, mullus, polypus, carabus, scarus.

* σκόμβρος-ήλακατήνες attulit Αthen. VΙΙ. p. 301. D.
25 θύννος Αthen. 1. C.

κωβιος-ουραίον. Iisdem verbis utitur Μenander Athen. 1. c.

27 ήλακατίνος Αld. ήλακατίνος Casaubon. et ante Casaubonum Morelius et Hertelius. Þakatuves correxit Casaubonus in Annotationibus ex Athen. 1. c.

28 των καρχαριων-κόκκυξ attulit Αthen. VΙΙ. p. 392. E. Vide et Ephippi l. c. in n. 22. κυνος ουραίον των καρχαριων, est pulpαmentum e partibus caudæ proximis canis piscis, de eo genere qui carchariæ nominantur.SCHWEIGHÆUSER.

29 « σμύραινα, idem piscis qui alias μύραινα ; et videtur ista nominis forma veteribus Atticis magis propria fuisse.” Schweigh

26

ÆUSER.

31

30 μύλλος-τευθύς attulit Αthen. VΙΙ. p. 329. D. Vide et Ephippi 1. C.

θραττα Dindorfus ex ΜS. A. Athen. VΙΙ. p. 329. D. θράτTa utrobique Ald. Deminutivum exhibet Anaxandrides ibid. E. kai συμπαίζειν κορακινιδίοις (καριδαρίοις ΙΙΙ. p. 105. F.) | μετα περκιδίων και θραττιδίων, Vide n. 99.

[ocr errors]

« Scribebatur πουλυπόδιον.DINDORF. Emendavit Meinekius ad Menand. p. 181. Theopompus Athen. VII. p. 324. B. am έντρα γε | την σηπίαν τηνδί λαβούσα και τoδι | το πουλυπόδειον. Vide et Ephippi 1. C. Comicis licuisse πουλύπους pro πολύπους dicere, , notat Brunckius ad Aristoph. Dædali Fragm. II. Vide et ad Danaid. Fragm. III. Antiphanes Αthen. IV. p. 169. D. έπειτα πουλύπους τετμημένος | εν βασανίοισιν έφθός. Ιta Dindorfus, suadente Schweigheusero. Libri et Pollux Χ. 107. πολύπους. Sed et πουλύπους Antiphani jam olim restituerat Bentleius Hemsterhuigio p. 305. Xenarchus Αthen. ΙΙ. p. 64. Α. φλεβος τροπωτηρ, πουλύπους, αλους βρόχων. Αlceus comicus Athen. VΙΙ. p. 316. Β. ηλίθιον είναι νούν τα πουλυπoδoς έχειν. Εupolis ibid. C. ανηρ πολίτης, πουλύπους ες τους τρόπους. Diphilus ibid. F. πουλύπους έχων απάσας ολομελείς τας πλεκτάνας. Vide Porsoni Advers. p. 99. Dobrei Advers. Τ. ΙΙ. p. 155. Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 514. Ceterum formam πουλύπους Atticis scriptoribus ubique restituendam esse notat Meinekius in Corrigend. et Addend. ad Menand. p. 563. 573. eaque usus est Sophocles in Iphigeniæ Fragmento apud Athen. XII. p. 513. D. νουν δει προς ανδρί, σωμα πουλυπoυς όπως | πέτρα, τραπέσθαι γνησίου φρονήματος. Αthen. VΙΙ. p. 316. Α. Πουλύπους, πουλυπoδoς. ούτως φασίν οι 'Αττικοί, ως και"Όμηρος: (Od. Ε. 439.) Ως δ' ότε πουλυπoδoς θαλάμης εξελκόμενοιο. Εustath. ad Od. 1. c. p. 239. 10. Βas. Τον δε πολύποδα, πουλυπoυν μεν Αττικοί φασιν, ως έν Ρητορική εύρηται Λεξικό, και πολύπoυν. "Ίωνες δε και Δωριείς και Αιολείς, πώλυπον. ubi delende videntur voces και πολύπoυν. (Vide Dobreum 1. c.) Mox addit: και ότι τον, ως ερρέθη, Αιολικον και Δωρικών δια του και μεγάλου πώλυπον, παρα Έπιχάρμα έστιν εύρειν. έστι γάρ φασι παρ' εκείνο παθητικον πώλυποι. παρα δε Σιμωνίδη το, Πώλυπον διζήμενος. Respexit Athen. VΙΙ. p. 318. Ε. Επίχαρμος δ' εν "Ήβας γάμω" Πώλυποί τε σηπίαι τε και ποταναι τευθίδες, κ. τ. λ. Δωριείς δ' αυτον δια του ω καλουσι πώλυπον, ως Επίχαρμος. και Σιμωνίδης δ' έφη Πώλυπον διζήuevos. Epicharmi versum iterum citat Athen. ibid. p. 323. F. ubi hodie male legitur Πώλυπές τε. Αb Eolico autem πώλυπος descendit Latinum polypus, longa, ut in Græca voce, antepænultima.

33 Ad locutionem όσα αγαθων πλήθη, vide Porsoni Advers.

p. 225.

34 «εύει. εύει ΜS. Εp. Nil interest.” SCHWEIGH EUSER. Nihil certe interest, cum metrum utrinde æque ruat. «Scribendum videtur δεύει” DINDORF. Aristoph. Δραμάτων Fragm. apud Ρoll. VII. 24. πτίττω, βράττω, μάττω, δεύω, πέττω, καταλώ. Est Ρ.

142.

[ocr errors]

Dindorf. . « Forsan αφεύει.DoBR.

DoBR. Confer Aristoph. Thesm. 216. 936. 590.

35 Aopeoi Schweighæusero est procumbit. Verte potius: cevet. Aristoph. Eccles. 10. λορδουμένων τε σωμάτων επιστάτης | οφθαλμον ουδείς τον σον εξείργει δόμων. crissantium. Schol. ad 1. χορδουμένων, (sic mendose olim legebatur) κινουμένων, τούτο λέγει, επεί οι συνουσιάζοντες κινούνται. Eustath. ad Od. Ε. 66. p. 208. 6. Βas. το μεν λορδούν, σχηματισμον δηλοί σώματος ου σεμνόν. Vide Toup. Εmend. in Suid. T. I. p. 390. seq.

36 Pro βινεί, habet κινεί ΜS. C. quod ad sententiam perinde est. Sed recte se habet vulgatum. De ßet K confusis vide Bast. Comment. Palæogr. p. 708. 816. 906. Epist. Crit. p. 92. et Append. p. 23. seq. Dobrei Advers. T. 11. p. 275. 285. 333. Ceterum βινουμένους et κινουμένους confusa sunt Aristoph. Εφ. 874. ubi illud jure pretulit Brunckius.

θράττει, turbat, incendit. Hesychius: θράττειν. ενοχλείν, ταράττειν. Photius: θράττειν: ταράσσειν ενοχλείν· νυσσειν. Εtymol. Mag. θράττειν, ταράσσειν, ενοχλείν, νύσσειν, κινείν. Vide Blomfield. Glossar. in Esch. Prom. V. 649. θράττει- Συρίας omittit Eustathius l. c.

veitai, it. Sic Virg. Æn. XI. 192. It cælo clamorque virum clangorque tubarum. Cf. et IV. 665. V. 451. Callim. Hymn. in Cer. 7. "Έσπερος εκ νεφέων εσκέψατο πανίκα νείται. Vide et Soph. Αntig. 33. ibique Schol. .

Tveitai, flatur. Vide Glossar. in Hermesianact. v. 36.

40 In vocibus κούραν κασίας από γας αγίας (primus Schweigh. αγίας) hesit Casaubonus. Interpres (ait ille) non male quod ad sententiam, καίoυσι κασίαν από γας 'Ασίας. Voces Κασίας απο γας, sic connexas, de Casiotide, Syriæ regione, intelligebat Schweighæuserus, vertitque Cassia e terra, h. e. e regione turifera. Vide autem annon totus locus ad hunc modum refngendus sit: κούρας κασίας, από γας 'Ασίας αγνάς Συρίας, | οσμη σεμνη μυκτηρα δονεί | λιβάνου, μάρου, K. T. . filiæ casiæ, e terra Asia sacra Syria, odor eximius mares lacessit turis, mari, &c. Ad locutionem κασίας κόρη, λίβανος, conferendus est Hipponax Athen. ΙΙΙ. p. 78. C. συκήν μέλαιναν, αμπέλου κασιγνήτην. Quem locum optime illustrabunt ipsius Athenei verba, de fci nomine dissertantis: Φερένικος δε ο εποποιος, Ηρακλειώτης δε γένος, απο Συκής της Οξύλου θυγατρος προσαγορευ

38

39

κ.τ.λ.

θηναι: "Όξυλον γαρ τον Όρίου Αμαδρυάδι τη αδελφή μιγέντα μετ' άλλων γεννήσαι Καρύαν, Βάλανoν, Κράνειον, Ορέαν, Αίγειρον, Πτελέαν, "Αμπελον, Συκην. Simili de fonte mythologico alterius locutionis origo petenda esse videtur. Neque abs re erit illud Xenarchi Athen. ΙΙ. p. 64. Α. άλους βρόχων | πλεκταϊς ανάγκαις της τροχηλάτου Kópns. filiæ agitalæ rotæ, h. e. patinæ fictilis. Unde facile explicabitur illud Antiphanis Αthen. Χ. p. 449. Β. πότερ', όταν μέλλω λέγειν σοι την χύτραν, χύτραν λέγω, | η τροχού ρύμαισι τευκτον κοιλοσώματoν κύτος | πλαστον εκ γαίης, έν άλλη μητρος οπτηθεν στέγη,

Sic et Critias ibid. Ι. p. 28. C. τον δε τροχου γαίης τε καμίνου τ' έκγονον ευρε, | κλεινότατον κέραμον, χρήσιμον οικονόμον. Antiphanes ibid. ΙV. p. 169. Ε. άλλος επί τούτω μέγας | ήξει τις ισοτράπεζος ευγενής. Β. τίνα | λέγεις; Α. Καρύστου θρέμμα, γηγενής, ζέων. De vase coquinario loquitur. Sic et palmpis v kópn, de apua pisce, et Δήμητρος κόρη, de farina, dixit Εubulus ibid. ΙΙΙ. p. 108. Β. C. ubi vide Schweighæuserum. Similiter Horat. Od. I. 14. 11. Pontica pinus, | sylvæ filia nobilis. Mason. Elfrida III. 1. init. 'Tis strange, my Virgins, this sweet child of Summer, | silken and soft, &c. De flore loquitur. Cunningham. Palemon 13. I pluck'd me some roses, the children of May. Cf. Æsch. Pers. 624. et Blomfield. Glossar. in 1. Ηuc etiam pertinere videtur vocabulum μήτηρ, de vite vini matre usurpatum. Vide Blomfield. Glossar. in Æsch. Pers. 620. Monk. ad Eurip. Alc. 773. Quod autem dedi 'Ασίας αγνάς, illud defendere videtur Esch. Prom. V. 419. αγνάς Ασίας | έδoς νέμονται. Istud αγίας, in αγίας corruptum, a librario nescio quo Christiano, ut opinor, produxit. 'Ασία γη dixerunt Esch. Pers. 590. Soph. Ed. Col. 695. et 'Ασία χθων Εsch. Pers. 926. Ceterum totum locum illustrabit Archestratus Αthen. ΙΙΙ. p. 101. Β. αεί δε στεφάνοισι κάρα παρα δαϊτα πυκάζου | παντοδαπούς, οίς αν γαίας πέδον όλβιον άνθη, | και στακτοισι μύροις αγαθοίς χαίτην θεράπευε, | και σμύρναν λίβανόν τε πυρος μαλακήν έπί τέφρας | βάλλε πανημέριος, Συρίης ευώδεα καρπόν. Melanippides Melius ibid. XIV. p. 651. F. ιερόδακρυ λίβανον ευωδείς τε φοίνικας κασίαν τε πατενσαι τέρενα Συρίας τέρματα. ubi, collato Casaubono, verba sic legerim et dispescuerim : ιερόδακρυν λίβανον ευωδείς τε φοίνικας κασίαν τε πατευσαι | τέρενα Συρίας τ' αρώματα. Sermo est de Danaidibus, quod præclare vidit Dobræus Advers. Τ. ΙΙ. p. 349. Hermippus ibid. Ι. p. 27. F. απο δ' αυ Συρίας λιβανωτόν. Εurip. Bacch. 144. Συρίας δ' ως λιβάνου καπνός. Αd μάρου, vide n. 42.

41 Eubulus Αthen. 1. c. οσμη δε προς μυκτηρας ηρεθισμένη | άσ

Lucret. IV. 691. Hic odor ipse igitur, nares quicunque lacessit.

σει.

« ZurückWeiter »