Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

15

Vide quoque

personarum indicia omissa, quibus vv. 30. 34. felicissime instruxit Corayus. Mox ovde opvleis verte Anglice: not at all disconcerted.

πράως Αld. et Casaub. itemque Walpol. p. 116. monente, ni fallor, Porsono. Qui verus scribendi modus videtur esse, ut patet ex Ionico apnùs, qua voce usi sunt Herod. II. 181. Auctor Hymn. Homer. VII. 10. Vide Blomfield. Glossar. in Æsch. Pers. 195. Lobeck. ad Phrynich. p. 403. Absque i etiam scribunt Hesychius, Photius, et Etymologus Magnus.

16 « Post πάλιν indicavi lacunam verbis εξ αρχης fortasse explendam. Erfurdtius delebat πάλιν.” DINDORF. πάλιν εξ αρχής Porsonus. «Πάλιν εξ αρχής. Αristoph. Ρac. 1327. Plut. 221.” WALPOL. Cf. omnino Porson. ad Plut. 867. Sic Plato Theet. p. 476. Heindorf. Τί ούν τις έρεί πάλιν εξ αρχής επιστήμης και Vide supra Pherecratis Fragm. III. ult. infra Mnesimachi Fragm. II. 24. et Menandri Fragm. I. 2. Ceterum omnia illa post v. 29. ad finem usque, prout a Corayo curata sunt, ad hunc modum exponit Schweighæuserus: A. Haud dubie graviter eo facto irati fuerint omnes, seque ludibrio habitos clamaverint. Est enim indecorum, tali in conventu disputationeque talia committere. B. Nec curarunt discipuli ; et Plato ipse præsens, nihil turbatus, leniter admodum pergens, rursus definire distinguereque eos jussit, cujus esset generis : et illi definiebant distinguebantque.

Hesychius: Διαιρείν. διακρίνειν. εξακριβούν. διαμερίζειν.

17

EUBULUS.

1.

Τρεις γαρ μόνους κρατήρας έγκεραυνύω ?
τοις ευ φρονούσι' τον μέν υγιείας και ένα,
ον πρώτον εκπίνουσι τον δε δεύτερον
έρωτος ηδονής τε' τον τρίτον δ' ύπνου,
δν εκπιόντες και οι σοφοί κεκλημένοι
οίκαδε βαδίζουσ' ο δε τέταρτος ουκ έτι
ημέτερός έστ', άλλ' ύβρεος 5. ο δε πέμπτος βοης:
έκτος δε κώμων' έβδομος δ' υπωπίων

5

10

ο δ' όγδοος κλητήρος" ο δ' ένατος χολής
δέκατος δε μανίας, ώστε και βάλλειν ° ποιει.
πολύς γαρ εις έν μικρών αγγείον χυθείς
υποσκελίζειραστα τους πεπωκότας.

Apud Athen. II. p. 36. B. C.

1

DORF.

«In fabula Δίονυσος ή Σεμέλη inscripta, quod conjecit Grotius in Excerptis p. 649. Affert hoc Fragmentum Suidas in oivos.” DINDORF. Comici incerti, (forte Alexidis) Epicharmi, et Panyasis loca consimilia attulit Athen. l. c. B. C. I).

* Vide supra ad Alexidis Fragm. III. n. 12.

3 « Libri υγείας.” DINDORF. υγιείας etiam Morel. Hertel. Η. Steph. Grot. Schweigh. Walpol. Vide infra ad Philemonis Fragm. III. η. 5. 1 «έκπιόντες C. εκπίνοντες Suidas. Legebatur εισπίνοντες.” DIN

Immo legebatur είσπιόντες. Primus Porsonus εκπιόντες, Tracts p. 233. hoc notato: “Legendum e MS. et Suida v. Oivos; "Ον ΕΚπιόντες. [vide de Ket IC infra ad XI. p. 500. Β.] Vox nihili est είσπιόντες.” Vide et Advers. p. 53. Schweighaeuser. ad Athen. II. p. 36. B. De K et IC confusis vide etiam Porsoni Advers, p. 131. Tracts p. 283. et Aristophan. p. 241. Dobræi Advers. T. II. p. 366. Schæfer. ad Gregor. p. 244. Bast. ibid. p. 167. et Comment. Palæogr. p. 720. Mox Badio ovo' male ex ed. Bas. in tres Casaubonianas propagatum, notante Schweighausero. Hertelius βαδίσουσιν, post Morelium.

και «Libri ύβρεως.” DINDORF. ύβρεος etiam Grotius, Brunckius, Schweighæuserus, Walpolius. Vide omnino Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 565.

Aristoph. Vesp. 1253. citante Brunckio: κακόν το πίνειν' απο γαρ οίνου γίγνεται | και θυροκοπησαι και κατάξαι (sic tacite Bekkerus, pro πατάξαι) και βαλείν | κάπειτ' αποτίνειν αργύριον εκ κραιπάλης. Mox ποιεϊν Morel. (ποιεί Hertel. quod forte mireris) H. Steph. Grot. Brunck. Sed nihil opus. Eschin. c. Ctesiph. 77. ώστε και σιγώ και λέγω βουλευσάμενος. (βουλόμενος Μarkland.) Cf. supra Eupolidis Fragm. I. 7. Alexidis Fragm. III. ult. et ad Antiphanis Fragm. III. n. 2.

? Vide supra ad Antiphanis Fragm. XII. n. 3.

μικρον αγγείον, album hominis dici adparet. Pariter αγγείον totum corpus humanum dixit M. Antonin. III. 3. diversa quidem

6

ratione ; scilicet quatenus quasi vas est aut animi receptaculum, ut ait Cic. Tusc. I. 22.” SCHWEIGHÆUSER. Dio Chrys. Orat. XII. p. 404. Reisk. citante Wakefieldio ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. p. 436. το δε, εν ώ τουτο γινόμενόν έστιν, ουχ υπονόουντες, αλλ' ειδότες, επ' αυτο καταφεύγομεν, ανθρώπινου σώμα, και αγγείον φρονήσεως και λόγου, κ. τ. λ. ubi τανθρώπινον σωμα, άτε και αγγείον conjicit Reiskius. Sic corpus humanum okevos appellat Paulus Apostolus 1 Thessal. IV. 4. είδέναι έκαστον υμων του εαυτού σκεύος κτασθαι εν αγιασμό και τιμη.

· Leonidas Tarentinus Anth. Gr. IV. p. 506. Brod. "d?ws ó πρέσβυς εκ μέθης 'Ανακρέων | υπεσκέλισται. ubi μέθας Dorice legendum, cum A. C. Meinekio, qui et υπεσκέλισται per tituhat recte exponit. «De verbo υποσκελίζειν conferri potest Anthol. Τ. Ι. p. 250. n. 38. et quæ ad eum locum notavit Jacobs.” SCHWEIGHÆUSER.

ΙΙ.

5

Τίς ήν ο γράψας πρώτος ανθρώπων άρα
ή κηροπλαστήσας "Ερωθ' υπόπτερον και
ως ουδέν ήδει πλήν χελιδόνας γράφειν,
αλλ' ήν άπειρος των τρόπων των του θεού.
έστιν γαρ ούτε κούφος ούτε ράδιος
απαλλαγήναι? το φέρoντι την νόσον,
βαρύς δε κομιδη. πως αν ούν έχοι πτερα
τοιούτο πραγμα και ληρος, ει κάφησέ τις 8.

ΚΑΜΠΥ ΛΙΩΝΙ.
Αpud ATHEN. ΧΙΙΙ. p. 562. C. D.

1 “Quis primus Cupidinem pinxerit alatum ignorasse videntur veteres. Schol. in Αristoph. Αν. 575. νεωτερικών, το την Νίκην και τον Έρωτα έπτερωσθαι.VALCKEN. Conferendus omnino cum hoc Fragmento est Alexidis Αποκοπτομένου locus supra citatus in n. 4. ad Aristophontis Fragm. II. itemque Alexidis Fragm. X. Eubulum respexit Propert. II. 9. init. Quicunque ille fuit puerum qui pinxit Amorem, | nonne putas miras hunc habuisse manus ? | Is primum vidit sine sensu vivere amantes, | et levibus curis magna perire bona. | Idem non frustra ventosas addidit alas, &c. “Hunc locum respiciebat vetustissimus poeta Gallicus Ronsard, cum hos versi

culos scriberet, Opp. T. I. p. 673. Quiconque soit le peintre qui a fait Amour oiseau, et lui a fait des ailes, celui n' avoit auparavant pourtrait, comme je croi, si non des arondelles.BOISSONAD.

1 « έστιν γαρ ούτε κουφος ούτε ράδιος απαλλαγήναι &c. id his verbis imitatus est Propertius II. 9. In me tela manent, manet et puerilis imago : Sed certe pennas perdidit ille suas : Evolate nostro quoniam de pectore nunquam, Assiduusque meo sanguine bella gerit.” SCHWEIGHÆUSER.

8 ην κάν φήσειε τις Αld. ει κάν φήσειε τις MSS. Α. Β. nisi quod ei scriptum in B. « Restitui crasin, que corruptelas peperit. τοιούτο πράγμα λήρον αν φήσειε τις Porsonus.” DINDORF. Nempe post πτερα, cum Casaubono, interrogandi signum posuit Porsonus juvenis. Postea in margine Αldine notavit: «Τοιουτο πράγμα; ληρος, αν φήσειέ Tis citat Lambinus ad Horat. Carm. III. 12. 4." Vide Αdvers. p. 135. Et sic, post Grotium, edidit Walpolius. Quanquam äv (quod ait Schweighæuserus) cum conjunctivo potius construi debuerat. Verum, ut mihi quidem videtur, est quod dedit Schweigheuserus: ληρος, ει φήσειε τις. Vide Alexidis locum citatum in n. 5. ad Menandri Fragm. V. Verte: nugator est, si quis hoc dixerit. Hesychius: Ληρος. μάταιος, φλύαρος, ψεύστης. Photius : Ληρος φλύαρος: ματαιόφημος.

* Dubitanter hic Athenaeus Εύβουλος δ' ή 'Αραρως εν Καμπυλίωνι, et XIII. p. 471. Ε. 'Αραρως δ' ή Εύβουλος έν Καμπυλίωνι. Vide infra ad Menandri Fragm. III. n. 3.

EUPHRON.

Ι.

*Ω Ζεύ, τί ποθ' ημίν δούς χρόνον του ζην βραχύν,
πλέκειν' αλύπως τούτον ημάς ούκ έας ;

ΔΙΔΥΜΟΙΣ.
Αpud STOB. Τ. 98. 12.

1 Incertus Αthen. Χ. p. 458. Β. επί τοις παρουσι τον βίον διαπλεκε. Αristoph. Αν. 753. εί μετ' ορνίθων τις υμών, ω θεαται, βούλεται | διαπλέκειν ζων ηδέως το λοιπον, ως ημάς ίτω. ubi citat Por

sonus διαπλέκειν βίον e Platone Legg. VΙΙ. p. 806. Α. Schol. ad Aristophanis 1. εί μετ' ορνίθων τις διάγειν βούλεται ηδέως το λοιπόν, ως ήμας έλθέτω. Ιdem, exscribente Suida: Διαπλέκειν. ή διαποικίλλειν ή διάγειν. Herod. V. 92. άρξαντος δε τούτου επί τριήκοντα έτεα, και διαπλέξαντος τον βίον ευ. Εt IV. ult. ου μεν ουδε η Φερετίμη ευ την ζόην κατέπλεξε. In VΙΙ. 46. γλυκύν πλέξας τον αιώνα habet Stobæi ed. Trincav. T. 98. 62. ubi teúčas Gaisfordius, cum MS. A. In Herodoto yevras legitur, probante Schweighæusero. Equidem πλέξας pretulerim. Vide Cattier. Gazoph. Gr. p. 39.

ΙΙ.

Ούκ έστι μοιχου μείζον ουδε έν κακόν.
εν ταις γαρ ετέρων βούλετ' άτυχίαις τρυφαν '.

Apud Stob. T. 6. 21.

εν ταίς γαρ ετέρων ήδετ'

1 Pene suspicor legendum esse : : ατυχίαις τρυφων.

ΙΙΙ. 1.

“Ο γάρ τον ίδιον οικονομών κακώς βίον,
πως ούτος αν σώσειε των έξω τινά ';

ΔΙΔΥΜΟΙΣ.
Apud Stob. T. 15.2.

Similis texturæ est Diphili locus apud Stob. T. 24. 1. ŐOTIS γαρ αυτος αυτον ουκ αισχύνεται, | συνειδόθ' αυτώ φαύλα διαπεπραγμένω, | πως τον γε μηδέν είδόταισχυνθήσεται; Quem locum sic vertit Cumberlandius: The wretch who knows his own vile deeds, and yet fears not himself, how should he fear another, who knows them not?

IV. 2.

*Εργον? συναγαγείν σωρον εν πολλά χρόνω, έν ημέρα δε διαφορήσαιράδιον.

Apud Stob. T. 15. 3.

« ZurückWeiter »