Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

ubi κακος omittunt Αld. et Morel. Verum fortasse erit káKIOT' απόλοιθ', omisso κακος. Μenander ibid. Ε. εξώλης απόλοιθ' όστις ποτε | ο πρωτος ήν γήμας, έπειθ' ο δεύτερος, | είθ' ο τρίτος, είθ' ο τέταρτος, είθ' ο μεταγενής. Αristoph. Lysistr. 946. κάκισταπόλοιθ' ο πρώτος εψήσας μύρον. Cf. et Alexidis 1. c. in n. 12. ad Ρlatonis Fragm. III. Nævius apud Priscian. VI. p. 681. Putsch. Ut illum dii terant, qui primum olitor cæpam protulit. Mox dettepov Ald.

Confer infra Phænicidæ Fragm. 18. Vide Blomfield. Glossar. in Æsch. Sept. c. Theb. 848. Valckenær. et Monk. ad Eurip. Hipp. (1366.) 1363.

3 Ald. aŭtov ciòws. Correxit Porsonus; quod fugit Dindorfium. Et sic duo MSS. apud Dindorf. nisi quod avtov alter mendose.

II.

5

Είσ' ου δικαίως έστ' απεψηφισμένος
υπό των θεών των δώδεκ'είκότως3 "Έρως;
έτάραττε κακείνους γάρ, εμβάλλων στάσεις,
ότ' ήν μετ' αυτων. ως δε λίαν ήν θρασύς
και σοβαρός, αποκόψαντες αυτού τα πτερα,
ίνα μη πέτηται προς τον ουρανόν πάλιν,
δεύρ' αυτόν έφυγάδευσαν ως ημάς κάτω,
τας δε πτέρυγας ας είχε τη Νίκη" φορείν
έδοσαν 8, περιφανές σκύλον από των πολεμίων.

ΠΥΘΑΓΟΡΙΣΤΗι.

Apud Athen. XIII. p. 563. B. C. · Eir' oův Meursius Lectt. Att. I. 21. abjecto interrogationis signo, quod sequitur. Male. Vide supra ad Alexidis Fragm. IX.

n. 1.

2

Aristoph. Αν. 95. τίνες εισί μ' οι ζητούντες ; ΕΥ. οι δώδεκα θεοί. Ιd. Eq. 235. ού τοι μα τους δώδεκα θεούς χαιρήσετoν. Τhucyd. VI. 54. Πεισίστρατος, ο Ιππίον του τυραννεύσαντος νιος, του πάππου έχων τούνομα, δς των δώδεκα θεών βωμον τον έν τη αγορα *Αρχων ανέθηκεν. Duodecim deorum nomina disticho inclusit Ennius

p.

164. Hessel. Juno, Vesta, Ceres, Deiana, Menerva, Venus, Mars, | Mercurius, Jovi', Neptunus, Volcanus, Apollo. ubi nescio annon Neptumnus et Apello reponendum sit. Vide Dionys. H. VII. 72. Arnald. de diis mapédpois p. 32.

1 “ είκότως τ' Ρorsonus.” DINDORF. Quam emendationem car non in textum intulerit, ipse viderit.

Hinc, ut videtur, elucet Alexidis fabulæ argumentum, quæ 'Αποκοπτόμενος inscripta est, cujus insigne Fragmentum attulit Athenaeus XIII. p. 562. D. λέγεται γαρ λόγος | υπο των σοφιστών, μη πέτεσθαι τον θεόν | τον "Έρωτα, τους δ' έρωντας: αιτίαν δ' έχειν εκείνον άλλως, ήγνοηκότας δε τους | γραφείς έχοντα πτέρυγας αυτον (wypapeîv. Alter locus, in quo hujus fabulæ fit mentio, est X. p. 481. Ε. ubi "Αλεξις δ' εν 'Αποκοπτομένη, ex trium codicum auctoritate, male edidit Dindorfius, idem etiam in loco priore, contra codicum omnium ac librorum fidem, tantum non facturus. Sed recte Αld. et Casaub. 'Αποκοπτομένω. Μox, ad ως ημάς, confer Aristoph. Av. 754. ibique Beckium.

5 Citat Schweighaeuserus Aristoph. Αν. 574. αυτίκα Νίκη πέτεται πτερύγουν χρυσαϊν, και νη Δι' "Έρως γε. Vide Bergler. ad 1. Valckenær. ad Eurip. Hipp. 1268. Cf. infra Eubuli Fragm. II.

• Ηomerica locutio est. ΙΙ. Η. 149. δωκε δ' Έρευθαλίων, φίλω θεράποντι, φορηναι. Αdde K. 27ο. Ο. 810. Ceterum πτέρυγας φοpei dixit Aristoph. Av. 573.

1 « Pro των πολεμίων, Villebrunius, praeeunte (puto) Adamo, του πολεμίου corrigendum censuit.” SCHWEIGHÆUSER. Vix Græcum est του πολεμίου, quod ante Villebrunium jam dederat Grotius Exc. p. 843.

5

ΙΙΙ'.
"Έφη τε? καταβάς είς δίαιτας των κάτω
ιδείν εκάστους διαφέρειν δε πάμπολυ
τους Πυθαγοριστας των νεκρων μόνοισι γάρ
τούτοισι τον Πλούτωνα συσσιτείν έφη
δι' ευσέβειαν. Β. ευχερή θεον λέγεις,
ει τους ρύπου μεστοίσιν ήδεται ξυνών.

ΠΥΘΑΓΟΡΙΣΤΗι.

Apud LAERT. VIII. p. 591. Menag. ' Hoc Fragmentum Aristophani perperam tribuit Suidas in Πυθαγόρας. Αristophontis nomen in Aristophanis sepius detorsisse librarios, notat Schweighäuserus ad Athen. IV. p. 161. E.

1 Malim δε.

* Formula loquendi apud Comicos satis frequens. Aristoph. Ran. 129. παυε, πνιγηραν λέγεις. sc. οδόν. Αngl. softly! the road you speak of is hot to suffocation. Adde Plut. 922. 992. Nub. 104. Antiphanes Αthen. ΙΙ. p. 47. Β. Θετταλον | λέγεις κομιδή τον άνδρα. Utuntur etiam Tragici, sed rarius. Eurip. Alc. 267. πικράν γε τήνδε μοι ναύκληρίαν | έλεξας. Imitati sunt Latini. Terent. Andr. III. 1. 8. Bonum ingenium narras adulescentis. Angl. the youth's disposition by your account is good. Adde Eun. III. 1. 18. Catull. LXV. 29. Egregium narras mira pietate parentem.

putovu evoiow (sic) Hertelius, cui fraudi fuisse videtur Laertii ed. Froben. in qua sic diserte impressum est. Locum autem illustrabit Photius : Ρυπάν: μεστα ρύπου είναι. Phavorinus: Ρυπάω, ω, το ρύπου πληρούμαι. Μοnimum, philosophum ignobiliorem, ρυTrwta meminit Menander apud Laert. VI. 83.

IV'.

5

Προς μεν το πεινην εσθίειν τε μηδε εν
νόμιζ' οράν? Τιθύμαλλον, ή Φιλιππίδην.
ύδωρ δε πίνειν βάτραχος, απολαύσαι θύμων
λαχάνων τε κάμπη, προς το μή λούσθαι ρύπος,
υπαίθριος χειμώνα διάγειν κόψιχος,
πνίγος υπομείναι και μεσημβρίας λαλείν
τέττιξ, έλαίω μήτε χρήσθαι μηθ' οράν
κονιορτος, ανυπόδητος όρθρου περιπατείν
γέρανος, καθεύδειν μηδε μικρόν νυκτερίς.

ΠΥΘΑΓΟΡΙΣΤΗι.
Apud ATHEN. VI. p. 238. C. D.

In hoc Fragmento de parasito Pythagorico agitur, longe diversi generis atque ii, quos Gnathonicos appellat Terentius. Ut enim horum fuit parasitando ventres suos pascere, et semet mol. liter curare, ita contra esuriendo, aquam bibendo, oleribus vescendo, frigus æstumque tolerando, et si qua alia Pythagoricis propria fuerint, munus suum administrabant famelici isti. Vide The Gentleman's Magasine, (New Series) October, 1838. p. 382. De seipso autem, ni fallor, loquitur parasitus, quamvis aliter censuisse videatur Grotius in versione.

2 Heniochus apud Stob. Τ. 4.3. 27. τηνδί δε την σκηνην, εκεί T σκηνην όραν θεωρικην νομίζετε. Αngl. fancy that you see, vertente Dobræo'Advers. T. II. p. 138. Vide et Nostri locum citatum in n. 2. ad Antiphanis Fragm. XIV.

* Nobilis parasitus fuit Tithymallus. Timocles Athen. VI. p. 240. D. Tιθύμαλλον αυτόν και παράσιτον αποκαλων. Εt mox: ο γαρ Τιθύμαλλος ούτως ανεβίω | κομιδη τεθνηκως, των αν' οκτω τουβολου | θέρμους μαλάξας. Εt rursum : μα τους θεούς, | Τιθύμαλλος ουδεπώποτ' ηράσθη φαγείν | ούτω σφόδρ'. Τithymalli autem nomine παρ' υπόνοιαν utitur parasitus, innuitque se in arte esuriendi parasitica Pythagorica non minus profecisse, quam alter in heluandi.

* « Philippides-(incertum, idemne Comicus poeta, qui eadem certe ætate vixit, an a poeta diversus) ita tenui macilentoque corpore fuit, ut macies hominis in proverbium abierit, multisque jocis dederit occasionem ; de quibus vide Nostrum XII. p. 552. D. E. De eodem homine confer quæ notavit Valesius ad Harpocrationis p. 270. 18. (Notarum p. 59.) et Perizon. ad Ælian. Var. Hist. X. 6." SCHWEIGHÆUSER. Atqui novæ comediæ scriptorem fuisse Philippidem poetam testatur Suidas, ut ei hic plane locus sit nullus. Verba ejus sunt hec: Φιλιππίδης. Αθηναίος. κωμικός και αυτος της νέας κωμωδίας, υιος Φιλοκλέους. ήν δε επί της ρια Ολυμπιάδος. εδίδαξε και αυτος δράματα μέ. Quis vero hic fuerit homo macilentus, diserte ostendit Athenæi locus, ab ipso Schweighæusero citatus: λεπτος δ' ήν και Φιλιππίδης, καθ' ου λόγος εστίν Υπερίδη το ρήτορι λέγων αυτον ένα των πολιτευομένων είναι, ήν δ' ευτελης το σωμα δια λεπτότητα, ως ο Ύπερίδης έφη. Photius: Φιλιππίδης: των πολιτευομένων παρ' Αθηναίοις εις ήν έδόκει δε ισχνος είναι το σώμα. διο και "Αλεξις πεφιλιππιδωσθαι έφη, αντί του έλεπτύνται. ubi λελεπτύνται reponendum. Respexit Αthenei locum XII. p. 552. Ε. ότι δε και πεφιλιππιδώσθαι έλεγον το λελεπτύνται "Αλεξις έν Μανδραγοριζομένη φησί Κακως έχεις στρουθις γαρ άκαρης νή Δί' εί Πεφιλιππίδωσαι. Photium exscripsit Suidas, nisi quod πεφιλιππωσda, ibi mendose impressum est, prout exstat etiam apud Eustath. ad Od. K. 21. p. 379. 50. Bas. qui tamen, cum Suida, recte delenτύνται exhibet. Alexis Athen. 1. c. D. Έρμή θεων προπομπε και Φιλιππίδου | κληρουχε, νυκτός τ' όμμα της μελαμπέπλου. ubi de Philippide, quasi de umbra, loquitur. Noster ibid. E. év rivépais τρισίν | ισχνότερον αυτόν αποφανώ Φιλιππίδου. Μenander ibid. ο λιμος υμων τον καλόν τούτον δακων | Φιλιππίδου λεπτότερον αποδείξει νεκρόν. Alexis Athen. VI. p. 230. C. et p. 502. F. ψυκτηρίδιον δε

δύο οβολους, Φιλιππίδου | λεπτότερον. Vide Erasmi Adag. in Philippide tenuius.

5 Colum. XI. 3. citante Walpolio: Ubị vero apricis regionibus post pluvias noxia incesserunt animalia, quæe a nobis erucæ appellantur, Græce autem káumai, &c.

• Anaxandrides Athen. VI. p. 242. Ε. χαίρει τις αυχμών ή ρυπών, κονιορτος αναπέφηνεν. « Ηomines squalidos et illusie laborantes κονιορτους νοcabant. Demosthenes contra Μidiam: νυν δ', oίμαι, τούτου προβεβληνται Πολύευκτος, Τιμοκράτης, Εύκτήμων ο κονιορτός: τοιούτοι τινές εισι μισθοφόροι περί αυτόν” CASAUBON. Locus est p. 560. Reisk.

? Alluditur ad philosophorum austeriorum et adstrictioris vitæ ανυποδησίαν. Vide omnino Kusterum ad Αristoph. Νub. 103.

DIODORUS. .

Ι.

'Εγω μεν ουν τον νόμον έμαυτο τουτονι
τίθεμαι δοκιμάζων, ώσπερ είρηται ποιεϊν'.
κρείττον γάρ έστιν ευ τετραμμένην λαβειν
γυναικάπρoικoν, ή κακήν και μετα χρημάτων,
την εσομένην και ταυτα μέτοχος του βίου.

5

Apud Stob. T. 72. 1. 1 «ποείν Τrinc.” GAISFORD. Etymol. Mag. in Ποιώ: Ιστέον ότι οι Αθηναίοι αποβάλλουσι το 1, λέγοντες ποω. Photius: Πόει : χωρίς του ι λέγουσι. ubi ποεί malim. Dissentit tamen Scholiasta ad Aristoph. Plut. 11. Confer omnino Kæn. ad Gregor. p. 75. Porson. Tracts p. 63. Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 218. 543. et Append. p. 633. Dobræi Præf. ad Porsoni Aristophanica p. IV. et quæ nos ad Anal. Gr. Min. Dalzel. p. *93. 158. Etiam Æoles literam extrivisse, patet ex Latinis poeta, poema, etc. Vide ad Anal. Gr. Min. Dalzel.

p.

158. 170. Extriverunt etiam Dores. Adi Theocr. Id. III. 9. 21. VI. 31. VΙΙΙ. 18. Χ. 25. 38. Kiessling.

2 Ιta Grotius. Vulgo κακως.

* De rara hac trajectione consulendus est Dobræus in Addendis ad Porsoni Aristoph. p. (106.)

« ZurückWeiter »