Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

1

under-ovdevos MS. A. apud Gaisfordium : sed alteram scripturam praetulerim. T. Magister p. 661. Ουδείς Αττικοί: ουθείς "Ελ. ληνες. Negat etiam Phrynichus Εcl. 76. ουθείς Atticum esse. Serioris Atticismi esse censet Porsonus Addend. et Corrigend. in Argum. et Notis ad Eurip. Med. 128. qui Supplem. Præfat. ad Ηec. p. ΧLVΙ. ούθεν stare passus est in Aristophanis, vel Platonis, loco apud Athen. XIV. p. 628. E. Vide Thiersch. Gr. Gr. §. CCXLIII. 32. Matthiæi Gr. Gr. 137. infra ad Appendicis Fragm. XXVI. η. 8. Nugatur Ammonius, inter ουδεν et ούθεν distinguens.

* Alterum versum addit Ηertelius p. 472. το καλως έχον που κρείττόν έστι και νόμου. Qui tamen non Antiphanis est, sed Menandri, Vide Stob. Τ. 9. 17. Τ. 43. 24. Hertelium sequitur Cumberlandius.

Χ.

Εί τις φησί' τους έρωντας ουχί νούν έχειν,
ή που τις έστι τους τρόπους αβέλτερος.
ει γαρ αφέλοι τις του βίου τας ηδονας,
καταλείπετ' ουδεν έτερον, ή τεθνηκέναι.

Apud Stob. T. 63. 12.

1 «ός φησι Grotius, qui hanc aliam in notis proponit conjecturam: Eί τους έρωντας φησί τις νουν ούκ έχειν. Ceterum hos versus Theophilo in Philaulo tribuit Athenæus XIII. p. 563. A. ubi MSS. praebent τίς φησι sine ει. edd. habent ός cum Grotio. Εί τους έ. φησί τις Gesneri margo.” GAISFORD. « In Parisiensi Stobæi codice MSto, quem Brunckius olim excussit, nude Ei pool τους έρωντας scribitur.” SCHWEIGHEUSER. Τheophilo tribuit Morelius, sic inchoans: ός φησι κ. τ.λ. Totum Fragmentum suo loco vide.

και άλλο πλην Athenaeus. Soph. Trach. 1173. το δ' ήν άρ' ουδεν άλλο, πλην θανείν εμέ. Ad sententiam Plato Phaed. p. 38. Heindorf. Και δοκεί γε που, ω Σιμμία, τους πολλούς ανθρώπους, και μηδεν ηδυ των τοιούτων μηδε μετέχει αυτών, ουκ άξιον είναι ζην, αλλ' εγγύς τι τείνειν του τεθνάναι ο μηδεν φροντίζων των ηδονών, αι δια του σώματός εισι.

ΧΙ.

Πενθείν δε μετρίως τους προσήκοντας φίλους.
ου γαρ τεθνάσινο, αλλά την αυτήν οδον,
ήν πάσιν έλθειν έστ' αναγκαίως έχον,
προεληλύθασιν είτα και ημείς ύστερον
είς ταυτό καταγωγείον αυτοίς ήξομεν,
κοινή τον άλλον συνδιάτριψοντες» χρόνον.

ΑΦΡΟΔΙΣΙΩι.
Αpud STOB. Τ. 124. 27.

5

' Euphorion apud Stob. ibid. 12. τω και μέτρια μέν τις επί φθιμένω ακάχοιτο, | μέτρια και κλαυσειεν. Ρhiletas ibid. 10. εκ θυμού κλαύσαι με τα μέτρια, και τι προσηνες | ειπείν, μεμνήσθαι τ' ουκ έτ' έόντος όμως. ubi όμως correxit Gesnerus. Equidem εμου malim, collato Aristoph. Ρac. 703. και συ γε, | ω "νθρωπε, χαίρων άπιθι, και μέμνησο μου. Εurip. Inus Fragm. ibid. 7. γίγνωσκε τανθρώπεια, μηδ' υπερμέτρως | άλγει: κακοίς γαρ ου συ πρόσκεισαι μόνη.

1 Callistrati (vide Hesych. in Αρμοδίου μέλος) Scolion apud Athen. XV. p. 695. Β. φίλταθΑρμόδι', ού τί που τέθνηκας: | νήσοις δ' έν μακάρων σε φασιν είναι, | να περ κ.τ.λ. Ita Schweighæuserus, pro vulgato očrw, præeuntibus Brunckio et Lowthio, qui lectionem illam ex Schol. ad Aristoph. Acharn. 977. adoptarunt. Schweighäusero obsecutus est Dindorfius. Sic Aristoph. Ran. 523. επίσχες ούτος. ού τί που σπουδών ποείς, | οτιή σε παίζων Ηρακλέα γ εσκεύασα. ubi Schol. ούτι που ήγουν ουδαμώς, quam glossam ex. scripsit Hesychius. Cf. et Eccles. 329. In Callistrati loco o cí

W posuerunt Paulus Leopardus et Grotefendius. Neque hoc malum. Cf. Ηom. Π. Α. 108. 124. 262. et Od. Γ. 23. Soph. Αj. 663. Sed alterum præstat.

Vide Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 581. Epigramma apud Gruter. p. 703. (Gorii Τ. ΙΙ. p. 119.) ουκ έθανες, Πρώτη, μετέβης δ' ες αμείνονα χώρον, | και ναίεις κ. τ. λ. Youngius nostras Night I. Why then their loss deplore that are not lost ? | why wanders wretched Thought their tombs around, &c.

Philemon apud Ρlutarch. Consol. Αpoll. p. 105. F. αλλά την αυτην οδον, | εάν τε κλαίης, άν τε μη, πορεύσεται.

• Ita etiam Burneius in margine exemplaris Stob. Grot. quod in Museo Britannico asservatur. Vulgo καταγώγιον. Εanderm medicinam Machoni apud Athen. VIII. p. 337. D. adhibuit Porso

nus Advers. p. 101. Ceterum confer Sil. Ital. XIII. 278. Ædibus in mediis, consurgens ilice multa, | exstruitur rogus, hospitium commune receptis. ubi pessime Heinsius auspicium.

συνδιατρίψαντες Stobei ed. Trincav. corrupte. Vide supra ad Alexidis Fragm. VII. n. 2.

5

1

ΧΙΙ. 1.
Είσ' έστιν ή γένοιτ' άν ήδίων τέχνη
ή πρόσοδος άλλη του κολακεύειν ευφυως ;
ο ζωγράφος πονεί τι και πικραίνεται,
ο γεωργός εν όσους έστι κινδύνοις πάλιν
πρόσεστι πάσιν επιμέλεια και πόνος

5
ημίν δε μετά γέλωτος ο βίος και τρυφής.
ου γαρ το μέγιστον έργον εστί παιδιά,
αδρον γελάσαι, σκωψαι τιν', εκπιεϊν πολύν 3,
ουχ ηδύ 4 ; εμοί μεν μετα το πλουτειν δεύτερον.

ΛΗΜΝΙΑΙΣ.

Apud ATHEN. VI. p. 258. D. E. τε Grotius, haud male.

1 ου cod. Ρal. et, post Morelium, Hertelius: quod sensum optimum efficiet, si modo interrogationis notam post nou ponas. Tunc probum fuerit fortasse ovx rijdú y'; Angl. is it not delightful too? Vide n. 4.

3 εκπιείν πολυν, afatim bibere. Subintellige οίνον. Μultus est in hac ellipsi Bosius Ellips. Gr. p. 347.

* ηδύ γ' Αld. ηδύ ; edd. Casaub. et Schweigh. itemque cod. Pal. cum hiatu non ferendo. Hertelius, post Morelium, omnino sic: ουχ ηδύ γ; εμοί μεν, μετα δε το πλ. δ. δυς pro ηδυ, et δεύτερος pro δεύτερον, conjicit Grotius, ut referantur ad βίος, quod praecessit. rijdé pro rjav mavult Dobræus Advers. T. II. p. 312. ut deva dicunt pro δεινόν. Vide Αristoph. Ran. 609. Vesp. 417. 1368. Ceterum ye particulam, extra interrogationem, adeo perdite amat hoc appositum, ut mihi temperare vix queam, quin exempla aliquot exscribam. Alexis Athen. Χ. p. 431. Β. ηδύ γε το πωμα. ποδαπος ο Βρόμιος τρυφη ; Ιdem ibid. Ι. p. 28. E. corrigente Ρorsono: ηδύς γο Βρόμιος την ατέλειαν Λεσβίου | ποιων τον οίνον εισάγουσιν ενθάδε. ubi vidus stare passus est Dindorfius, metro repugnante. Aliter

Dobræus Advers. T. II. p. 295. Menander apud Stob. T. 83. 10. ηδύ γε πατηρ φρόνησιν αντ' οργής έχων. ubi νulgo ηδυς π. Locum correxit Porsonus (quod Gaisfordium fugit) Advers. p. 289. (ubi έχειν impressum, errore typothete) et Tracts p. 194. collato Philemone apud Stob. Τ. 83. 9. ηδύ γε πατηρ τέκνοισιν, ει στοργήν έχoι. ubi malim έχει. Quam Ρorsoni emendationem praeripuit Morelius p. 39. et sic diserte scriptum apud Hertelium p. 44. itemque 142. Ιdem apud Stob. Τ. 113. 11. ηδύ γε φίλου λόγος εστί τοις λυπουμένοις. ubi ηδύ γε λόγος φίλου 'στι κ.τ.λ. Ρorsonus Tracts p. 195. quod latuit Gaisfordium. Ιd. ibid. Τ. 84. 1. ως ηδύ γεν αδελφούς έστιν ομονοίας έρως. ubi αδελφοίσιν Grotius, deleto εστιν. αδελφοίσιν etiam MS. B. apud Gaisfordium, atque éoti dudum deleverat Morelius p. 32. Porsonus Tracts p. 194. (omisit Gaisfordius) verSiculum sic corrigit: ηδυ γ' εν αδελφούς έστιν ο. έ. deleto ως, quod cum ye (ait ille) stare non potest. Ιd. ibid. Τ. 191. 6. ηδύ και αποθνήσκειν, ότω ζην μη παρέσθ' ως βούλεται. Sic, credo, legendum (me, dum hodie hæc refingo, video præripuisse Meinekium ad Menand. p. 204.) pro vulgato rjdú r', quod Gaisfordius retinuit: et notandum, hunc versum jam ante Gaisfordium (et Meinekium) trochaicum effecisse Trincavellum, Gesnerum, Hertelium denique. Morelio deest. In versuum iambicorum partes digessit Grotius, etiam q' in o' mutato. Cf. Varr. Lectt. Dindorf. in Athen. VII. p. 282. B. Eurip. apud Clem. Αlex. Strom. ΙV. p. 621. ηδυ δ', ήν κακόν τι πράξη, συσκυθρωπάζειν πόσει | άλοχον. Corrige ηδύ γ'. Gnome μονόστ. Μenand. et Phil. Meinek. p. 321. ηδύ γε δικαίους άνδρας ευτυχείς οραν. Alexis Athen. IX. p. 383. C. ήψέ μοι δοκεϊ | πνικτόν τι όψον δελφάκειον. Β. ηδύ γε. Ιta Dindorfius ; sed verum videtur τι δελφάκειον όψον. Αristoph. ibid. Χ. p. 444. D. ήδύς γε πίνειν οίνος Αφροδίτης γάλα. Τheophrast. XIV. ad fin, ηδύ γε των άστρων όζει, ότι δη και οι άλλοι λέγουσι της γης. Ιta correxit PorSonus Tracts p. 276. Vulgo corrupte τ. ά. νομίζει, et λ. πίσσης. Diversa autem est sequentium locorum ratio, de quibus consulendus est Porsonus Advers. p. 33. seq. Aristoph. Thesm. 254. vn Triv 'Αφροδίτην, ηδύ γ όζει ποσθίου. Philemon Athen. VΙΙ. p. 288. D. νη την Αφροδίτην, ηδύ ή έστ' ευημερείν | έν άπασιν. Alexis ibid. Χ. p. 441. D. αλλα μην, νή τω θεώ, | έσται και όσον αν βουλώμεθ', έσται και μάλα | ήδύς γ, οδόντας ουκ έχων, ήδη σαπρος, | λέγων, γέρων γε δαιμονίως. Timocles ibid. ΧΙΙΙ. p. 571. Α. πληγας λαβείν απαλατσι χερσίν ηδύ γε, | νη τον Δία τον μέγιστον.

5 Malim έμοιγ ούν. Εurip. Med. 123. έμοιγ ουν, ει μη μεγάλως, | οχυρως γ' είη καταγηράσκειν.

ΧΙΙΙ. 2.

5

Ο γαρ' παράσιτός έστιν, ανορθώς σκοπής,
κοινωνός αμφοίν, της τύχης και του βίου.
ουδείς παράσιτος εύχετ' ατυχείν τους φίλους,
τουναντίον δε πάντας ευτυχείν αεί.
έστιν πολυτελής τω βίω τις, ου φθονείς
μετέχειν δε τούτων εύχετ' αυτό συμπαρών.
κάστιν φίλος γενναιος ασφαλής θ' άμα,
ου μάχιμος, ού πάροξυς, ουχί βάσκανος
οργήν ενεγκεϊν αγαθός αν σκώπτης, γελά
ερωτικός, γελοίος, ίλαρος τω τρόπω"
πάλιν στρατιώτης αγαθος εις υπερβολήν,
αν ή το σιτάρχημα δειπνον ευτρεπές.

ΔΙΔΥΜΟΙΣ.
Apud ATHEN. VI. p. 238. A. B.

10

1 « “Ο γαρ Wakefeldus. Legebatur όρα γαρ.DINDORF. οράς ; π. eleganter conjecit H. F. C. (Henricus Fynes Clinton) The Philological Museum Vol. I. p. 571. provocans ad Eurip. Orest. 581. 584. Sic Αristoph. Νub. 681. ορας και γυναίκα την 'Αμυνίαν καλείς. Μenander apud Etymol. Mag. in 'Aκαρής : ορας ; έν ακαρεί παραπόλωλας αρτίως. Ιta Bentleius και νulgo corruple oρας, ακαρης. Plaut. Capt. II. 2. 54. Sed viden? Fortuna humana fingit artatque, ut lubet. Quem locum præ oculis fortasse habuit Afranius apud Non. c. 4. n. 201. Tu, Castalia, cogita, tu finge, fabricare, ut libet. Vide Valcken. ad Eurip. Phen. 726. Grotius : όρα: π. quod defendi potest ex Soph. Elect. 945. όρα: πόνου του χωρίς ουδεν ευτυχεί. Similiter Εurip. Herc. F. 1230. βλέψον προς ημάς· όστις ευγενής βροτών, 1 φέρει τα των θεων πτώματ, ουδ' άναίνεται. Sic legendum, cum Dobraeo Advers. Τ. ΙΙ. p. 120. Vulgo: τα θεών γε. Εdd. vett. τα των θεών γε. Ιstud γαρ ex παρ in παράσιτος refluxisse videtur. Alias confusæ reperiuntur syllabæ CAP et IIAP, , v.g. Eurip. Elect. 636. ubi vide Musgravium. Cf. infra ad Stratonis Fragm. n. 4. Dobræum ad Aristoph. Thesm. 778. (Advers, Τ. ΙΙ. p. 240.) In Diphili versiculo apud Athen. X. p. 446. D. syllabam posteriorem prior extrusit; nam sic, nullo metro, vulgo

« ZurückWeiter »