Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

COMICORUM GRÆCORUM FRAGMENTA.

EPICHARMUS.

5

Απολεί με το γένος" μη λέγ, ει φιλεις έμε,
μητερ, έφ' εκάστω το γένος' οίς αν τη φύσει
αγαθόν υπάρχη μηδέν οικειον προσόν,
εκείσε καταφεύγουσιν εις τα μνήματα
και το γένος, αριθμούσίν τε προς πάππους όσοι”.
ουδ' ένα δ' έχoις ιδείν αν, ουδ' ειπείν ότα
ουκ εισί πάπποι: πως γαρ εγένοντ' άν ποτε;
ει μη λέγειν δ έχουσι τούτους, διά τινα
τόπου μεταβολήν, ή φίλων έρημίαν,
τί των λεγόντων εισί δυσγενέστεροι και
δς αν εύ γεγονώς ή τη φύσει προς ταγαθά,
κάν Αιθίοψ ή, μήτερ, έστιν ευγενής.
Σκύθης τις όλεθρος, ο δ' Ανάχαρσις ου Σκύθης ;

10

1 Hoc Fragmentum Epicharmo tribuit Stobaeus T. 86. 6. sed rectius Menandro T. 87. 4. quod et Gaisfordius notavit. Vide Porsoni Advers. p. 308. Dobræi Advers. T. II. p.

361. Meinek. ad Menand. p. 191. Nimirum Dorica dialecto utebatur Epicharmus. Ceterum Menandro potius quam Epicharmo olim tribuerunt etiam Morelius Ex Vet. Com. Fab. Sent. p. 3. et H. Stephanus Com. Gr. Sent. p. 97. et 153. Fragmenta duo Pseud-Epicharmea merito taxat Meinekius l. c. Fragmentorum Epicharmeorum editionem ibi pollicitus; quæ tamen, ut videtur, lucem haud vidit. Epicharmi Fragmenta collegit H. P. Kruseman, Harlem. 1835. Nonnulla etiam huc spectantia vulgavit C. J. Grysar Colon. 1828. sed notus mihi nomine tantum est libellus. De Pseud-Epicharmo consulendi sunt Fabricius Bibl. Gr. T. II. p. 302, 3. Harles. Dobræus 1. c.

4

[ocr errors]

“ Ad sententiam egregie convenit Plato Theæt. p. 174. d. ta δε δη γένη υμνούντων, ως γενναιός τις, έπτα πάππους έχων πλουσίους απoφήναι, παντάπασιν αμβλυ και επί σμικρον δρώντων ηγείται τον έπαινον, υπό απαιδευσίας ου δυναμένων-λογίζεσθαι, ότι πάππων και προγόνων μυριάδες εκάστω γεγόνασιν αναρίθμητοι.MEINEK.

Stobaeus T. 87. 4. ουδέν δ' έχουσι πλείον, ουδ' έρείς κ. τ. λ. et sic edidit Meinekius, Valckenærio obsecutus Diatr. p. 150.

Shakspear. All's well that ends well II. 3. 'Tis only title thou disdain'st in her, the which I can build up. Strange is it, that our bloods, I of colour, weight, and heat, pour'd all together, I would quite confound distinction, yet stand off | in differences so mighty: If she be all that is virtuous, (save what thou dislik'st, | a poor physician's daughter) thou dislik' st of virtue for the name: but do not so: \ from lowest place when virtuous things proceed, the place is dignified by th' doer's deed : | where great additions swell, and virtue none, I it is a dropsied honour : good alone is good, without a name; vileness is 80: | the property by what it is should go, I not by the title. She is young, wise, fair ; | in these to nature she's immediate heir ; | and these breed honour: that is honour's scorn, / which challenges itself as honour's born, | and is not like the sire: Honours best thrive, I when rather from our acts we them derive than our fore-goers: the mere word's a slave, debauch'd on every tomb; on every grave a lying trophy; and as oft is dumb, where dust, and damn'd oblivion, is the tomb | of honour'd bones indeed. Dryden. The Wife of Bath's Tale 378. But, for you say a long descended race, and wealth, and dignity, and pow'r, and place, | make gentlemen, and that your high degree | is much disparagʻd to be match'd with me ; | know this, my lord, nobility of blood | is but a glittering and fallacious good. | The nobleman is he whose noble mind is filld with inborn worth, unborrow'd from his kind. Id. Sigismunda and Guiscardo 509. Thus born alike, from virtue first began the difference that distinguish'd man from man: | he claim'd no title from descent of blood, | but that which made him noble made him good. Et rursum 556. Ev’n mighty monarchs oft are meanly born, and kings by birth to lowest rank return; | all subject to the pow'r of giddy chance, for fortune can depress, or can advance ; | but true nobility is of the mind, I not giv'n by chance, and not by chance design'd. Thomson, Coriolanus III. 3. I tell thee then, whoe'er amidst the sons of reason, valour, liberty, and virtue, displays distinguish'd merit, is a noble of nature's own creating. Such have risen, / sprung from the dust; or

where had been our honours ? Quivis comparabit Ovid. Metam. XIII. 140. Sallust. B. Jug. 85. Juvenal. Sat. VIII.

Σκύθης τις όλεθρος ; Recte Grotius: Scytham essecramur ? at Anacharsis non Scytha ? Diogenes Laert. II. 75. Eiuos puç kal όλεθρος. Liban. de Vita sua p. 69. a. άνθρωπος όλεθρος. V. Valck. ad Τheocr. Adon. p. 311. Β. et ad Ammon. I. 10.” MEINEK. Demosth. Phil. ΙΙΙ. 7. ου μόνον ουχ “Έλληνος όντος ουδε προσήκοντος ουδεν τοις "Έλλησιν, αλλ' ουδε βαρβάρου εντεύθεν όθεν καλόν ειπείν, αλλ' ολέθρον Μακεδόνος. Ιd. De Corona 89. περίτριμμα αγοράς, όλεθρος γραμματεύς. Ceterum locum sic, dividit Porsonus apud Walpolium: Σκύθης τίς ; όλεθρος. Quod Gaisfordium fugit. Vertit Wranghamus: Is he a Scythian? Scum!

5

CRATINUS! . * * Πανί κάδον δεύρο βάστασόν τινα. Β. πότερα χαλκούν ή ξύλινον; Α. και χρυσουν έαν προση. Α. ουδαμώς, ξύλινος δ' εκείνος [σοι. χαλκούς μοί ποτ' ήν,] άλλα χαλκούς ών απέδρα.

απέδρα. Α. πότερα Δαιδάλειος ήν ή τις έκλεψεν αυτόν;

ΘΡΑΤΤΑΙΣ.

Apud Schol. ad Eurip. Hec. 826. 1 Ex recensione Dobrei Addend. ad Ρorsoni Aristophan. p. (120) “Scholiastes Euripidis Hecub. 838. T. IV. p. 189. Matth.: Mavi κακον δεύρο μαστίων τινα ποτε χαλκούν ή ξύλινον και χρύσεον προσην. ουδαμώς ξύλινος εκείνος, αλλα χαλκους ών απέδρα. Πότερον δαιδάλειος ήν, ή τις έκλεψεν αυτόν; sic hic locus vulgo corruptissime legitur, de quo Matthiæ nihil se discernere posse libere fatetur; ipse quoque eum ita ut erat reliqui. Barnesii conjectura ineptissima referri non meretur. Summus Hermannus apud Matthiæ ad h. l. legendum conjicit: -υ πάνυ κακόν δ. βάστασόν | Πότερα χ. ήξ.;-Και μη χρυσίον προση.-| Ουδαμώς. ξ. γ εκ. ----- - ! 'Αλλα χ. ών απ.-πότερα δ. ήν | "Ή τις έκλ, αυτόν; aliter Dobree ad Aristoph. Nub. 518. [Vide et Advers. T. II. p. 154. J. B.]—Certi nihil de Fragmento statui potest ; tamen hic de statua quadam loqui credam, ut in locis Euripidis et Platonis comici a Scholiasta allatis, non de patera vel de cado, ut viri doctissimi voluisse videntur.” RUNKEL. De statua etiam intelligit Cumberlandius in

Τ.

versione, Hertelium secutus p. 308. qui, amoto inciso post ουδαμώς, omnia omittit, quæ adverbium illud præcedunt. Confer Platonis Menonem sub fin. ΣΩ. ότι τους Δαιδάλου αγάλμασιν ου προσέσχηκας τον νούν. ίσως δε ουδ' έστι παρ' υμίν. ΜΕ. προς τί δε δη τούτο λέγεις; ΣΩ. ότι και ταυτα, εαν μεν μη δεδεμένα ή, αποδιδράσκει και δραπετεύει: εαν δε δεδεμένα, παραμένει. ΜΕ. τί ούν δή; ΣΩ. των εκείνου ποιημάτων, λελυμένον μεν έκτησθαι, ου πολλης τινος άξιόν εστι τιμής, ώσπερ δραπέτην άνθρωπον (ου γαρ παραμένει») δεδεμένον δε, πολλον άξιον. Vide et Ηipp. Maj. init. Nonnulla ad rem protulit Brodæus Anth. Gr. IV. p. 479. Cf. infra Platonis Fragm. I. De metro consulendus est Dobræus 1. c.

EUPOLIS.

I'.

Και μην έγω πολλών παρόντων ουκ έχω τί λέξω,
ούτω σφόδρ' άλγώ την πολιτείαν όρων παρ' ημίν.
ημείς γαρ ουχ ούτω τέως ωκούμεν, ώ γέροντες,
άλλ' ήσαν ημίν τη πόλει πρώτον μεν οι στρατηγοί
εκ των μεγίστων οικιών, πλούτω γένει τε πρώτοι,
οίς ωσπερεί θεοίσιν ηυχόμεσθαι και γαρ ήσαν.
ώστ' ασφαλώς επράττομεν· νυνί δ' όπου τύχοιμεν,
στρατευόμεσθ' αιρούμενοι καθάρματα στρατηγούς.

5

Αpud STOB. Τ. 43. 9.

1« Fragmentum hoc forsan e fabula, cui titulus Δήμοι, desumptum imitatus est Aristoph. in Ran. 733. Versus Eupolidis ibi post Berglerum opportune advocavit Brunckius." WALPOL. . « Recte Meinekius haec ad Δήμους retulit, in quest. scen. Ι. p. 49. Verba sunt cujusdam e viris summis Atheniensium." RUNKEL. De metro consulendi sunt Porsonus Suppl. Præf. ad Heç. p. XLIV. Hermannus Elem. Doctr. Metr. II. 16. Gaisfordius ad Hephæst. p. 246. Tatius Greek Tragic and Comic Metres V.

2 « υμίν attulit Meinekius, qui igitur ν. 3. οι γέροντες cum Grotio præferre videtur; vulgo ruîv et 6 yép.” RUNKEL. Etiam Brunckius οι γέροντες, notante Walpolio.

3 Vide infra ad Eubuli Fragm. Ι. n. 6.

II'.

μοι

5

'
Αλλα δίαιταν ήν έχουσ' οι κόλακες προς υμάς
λέξομεν· αλλ' ακούσαθ' ως εσμεν άπαντα κομψοί
άνδρες ότοισι πρώτα μεν παίς ακόλουθός εστιν
αλλότριος τα πολλά, μικρόν δέ τι κάμον3 αυτού.
έματίω δε

δύ έστoν χαρίεντε τούτω, οίν μεταλαμβάνων αεί θάτερον εξελαύνω εις αγοράς. εκεί επειδαν κατίδω τιν' άνδρα ηλίθιον, πλουτουντα δ', ευθύς περί τούτον ειμί. κάν τι τύχη λέγων ο πλούταξ, πάνυ τούτ' επαινω και καταπλήττομαι δοκών τοϊσι λόγοισι χαίρειν. είτ' επί δείπνον ερχόμεσθ' άλλυδις άλλος ημών μαζαν επ' αλλόφυλον, ου δει χαρίεντα πολλά τον κόλακ ευθέως λέγειν, ή φέρεται θύραζε. οίδα δ' 'Ακέστορ' αυτό τον στιγματίαν παθόντα σκώμμα γαρ είπασελγές, είτ' αυτόν ο παίς θύραζε 15 εξαγαγών έχοντα κλοιόν παρέδωκεν Οίνει”.

ΚΟΛΑΞΙ.
Apud Athen. VI. p. 236. E. F.

10

1

Totum Fragmentum citat Hermannus Elem. Doctr. Metr. III. 6. 2. de Metro Choriambico Polyschematisto ibi agens, itemque Gaisfordius ad Hephæst. p. 296.

2 « ότοισι [ex Porsoni em.] Alibi in ΜSS. citat ότων ex Ed. Τ. 414. ότοισι Aristoph. Eq. 755. et ω τινι Εd. C. 1671. ης τινος Esch. Agam. 1329. ή τινι Aristoph. Νub. 957. οίς τισι Ρac. 1278.” DoBR. Vulgo τoίσι.

3 « In quarto versu Porsonus, μικρον δε το κάμνον αυτου, sententia aut non satis commoda, aut non satis apte expressa, ut mihi quidem videtur. Quare servavi quod olim proposueram, quodque in libris est, non nisi eo discedentibus, quod káuov habent. Hoc dicit: servulum habeo, plerumque alienum, in quo mihi non nisi paullum quid juris est.” HERMANN. « Vulgo δέ τι κάμον, quod Hermannus et Dindorfius emendarunt. μ. δε το κάμνον αυτου PorSonus, μ. δε τελούμεν αυτω Lucas Eup. p. 104. s.” RUNKEL.

« ZurückWeiter »