Abbildungen der Seite
PDF
EPUB
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

XVI. 6.

Είτ' ουχ απάντων εστί το μεθύειν κακόν
μέγιστον ανθρώποισι και βλαβερώτατον';

ΔΑΚΤΥΛΙΩι.

Apud Athen. X. p. 443. E. F. · The Living Librarie V. 14. Saint Augustin writing to the Virgins, defineth Drunkennesse as followeth; It is the mother of all mischiefe, the matter of offence, the roote of crimes, the spring of vices, the whirl-wind of the braine, the overthrowing of the sense, the tempest of the tongue, the haile of the bodie, the wrack of chastitie, the losse of time, a voluntarie rage, a shamefull languishment, the filthinesse of manners, the shame of life, the staine of honestie, the plague and corruption of the soule.

[ocr errors]

oινάριον εις λάγυνον, αλλ' ου κάραβον. | εις την θεοίς έχθραν δε ταύτην εισφορεϊ | τα πάνθ' εαυτοίς (Dobreus απανθ' άμ', αυτοίς) μηδεν ομολογούμενα. | κου προστίθημι τάλλα, διότι πανταχού | δια την τάλαιναν πάντα ταύτην (ταυτα Αld. τα κακα Casaub. ταύτην probat Schweigh.) γίγνεται. Pseudo-Linus Stob. Τ. 5. 22. ex preclara Grotii emendatione: νηδων μεν πρώτισταισχρών δώτειραν απάντων, | ην επιθυμία ηνιoχει μάργοισι χαλινοίς. ubi antea corrupte legebatur: ήδη μεν πρώτισται αισχρών.

2 τουτ' tacite Dindorfius. Vulgo ταυτ'. Sed et τουτ' olim scribi jusserant Scaliger et Casaubonus, habetque Epitomes MS. probante Schweighæusero. Ita etiam correxit Porsonus ex Eustathio. TOÛTO το μέρος Morelius et Ηertelius, deletis αφ' ημων et απο, ut versus sit senarius. Vide n. 4.

«In υβρίζοιτ' άν si quid est mutandum, aliorum conjecturis prestat υβρίζοιτ' έτ' αν” DINDORF. Εquidem malim: ούτ' αν ενυβρίζοιθ' (vel έφυβρίζοιθ') εκών. Νοtum est, prepositiones verborum compositorum librariorum incuria sæpius excidisse. Vide supra n. 6. ad Fragm. III. Porson. ad Eurip. Med. 1095. Cf. et Schæfer. ad Gregor. p. 501. Menand. apud Stob. Τ. 97. 18. νυνί δε διαφέροντα τους καθ' ημέραν | δαπανήμασιν δη τον βίον ορω μόνον. ubi γ' ορω ΜS. B. apud Gaisfordium; οράω Grotius, quod Ionicum esset; δαπανήμασιν, νη τον Δία, διορω Βentleius ; ενορω autem conjicit Meinekius. Malim είσoρω, collato Eurip. Med. 1.1. quod oρω sepius valet, et nihil amplius, velut in illo Menandri, vel potius Euripidis in Danae, apud Stob. T. 97. 14. εγω δε πολλάκις σοφωτέρους | πένητας άνδρας εισορώ των πλου

Sed nec dissimulandum, τον βίοτον ορω jam olim correxisse Porsonum juvenem in margine exemplaris Menandri ed. Cleric. quod hodie in Museo Britannico asservatur. Cf. Porson. ad Eurip. Ηec. 1020.

* Conferri potest Timocreontis Rhodii Scolii Fragmentum apud Schol. in Αristoph. Acharn. 506. δια σε γαρ πάντ' εν ανθρώποις κακά. Totum autem Alexidis Fragmentum ex senariis constare putavit Scaliger, notante Grotio, ideoque in primo versu scriptum voluit, μάθοις δ' άν οιόν έστιν ανθρώποις κακόν. In senarios όμως γε πως dispescuit Morelius, sequente Hertelio. Ceterum vide Porson. Addend. in Notis ad Ηec. 1149. (1141.) p. 100. ed. Lips. 1807. ubi γίνεται scribit, quemadmodum γινώσκει supra Fragm. VΙΙΙ. 2. Αdvers.

p. 136.

[ocr errors]

ANTIPHANES.

Ι. 1.

Μη όμμασιν' το σώμα λαμπρύνειν θέλε,
έργοις δε καθαρούς και τρόπους την καρδίαν.

Αpud STOB. Τ. 74. 3.

1 Grotius: χρώμασιν, ex conjectura Gesneri. χρόμμασιν (sic) Morelius. Putaram: Μήδ' είμασιν κ. τ.λ. ut aliquid antecesserit. Sic στολη λαμπρύνεται habet Εurip. Elect. 966. Dixit sane Eschylus Eumen. 104. όμμασιν λαμπρύνεται, et Αristoph. Ρlut. 635. λελάμπρυνται κόρας: sed nihil inde relucet, quod ad rem nostram sit. Notat praeterea T. Magister p. 4. αγάλλω sensu ornandi magis Atticum esse quam λαμπρύνω. Repone omnino: Μη χρώμασιν το σωμα φαιδρύνειν θέλε. Ρhintys apud Stob. Τ. 74. 61. χρώματι δε φαιδρύνεσθαι ταν ποτωπαν μη έπακτο και αλλοτρίω, τω δ' οίκήω τω σώματος δι' αυτω τω ύδατος απολουομένων, κοσμεν δε μάλλον αυταν αισχύνα. ubi τα ποτωπα frustra conjicit Gaisfordius. Eustath. ad ΙΙ. Ρ. 264. p. 1142. 41. Βas. ποτωπαν, ήτοι πρόσωπον, κατα Δωριείς. Εurip. Ηel. 675. ώμοι έμων δεινών, λουτρων και κρηνων, | να θεαι μορφαν εφαίδρυναν. Esch. Agam. 1078. τον ομοδέμνιον πόσιν | λούτρoισι φαιδρύνασα. Cf. et Ρlat. Phaedr. p. 228. Heindorf. αλλοτρίοις τε χρώμασι και κόσμοις χήτει οικείων κοσμούμενον. Αd loci sententiam conveniunt sequentia. . Gnome μονόστιχος apud H. Steph. Com. Gr. Sent. p. 204. (Grot. Exc. p. 929.) γυναικί κόσμος ο τρόπος, κου χρυσία. ubi vel ουχί legendum, cum Brunckio ad Gnom. Poet. Gr. p. 226. vel où ta, cum Meinekio ad Menand. p. 315. Pseud-Epicharm. apud Clem. Alex. Strom. VΙΙ. p. 344. (Grot. Exc. p. 477.) καθαρον αν τον νούν έχης, άπαν το σωμα καθαρος εί. Alexis, alias Antiphanes, alias Menander, apud Stob. Τ. 93. 1. ψυχην έχεις δει πλουσίαν» τα δε χρήματα | ταυτ' έστιν όψις, παραπέτασμα του βίου. Quem locum sic vertit, et quasi exponit, Cumberlandius: Enrich your mind! Riches are no better than an actor's wardrobe, the paltry tinsel, that enables him to glitter for a few minutes in a counterfeited character-To fret and strut his hour

ироп the stage, And then be heard no more. Socratis dicterium apud Stob. Τ. 1. 37. ούτε ίππος ευγενής κρίνοιτ' άν ο πολυτελή σκευης έχων, αλλ' ο τη φύσει λαμπρός· ούτε ανηρ σπουδαίος και πολύτιμον ουσίαν κεκτημένος, αλλ' και την ψυχήν γενναίος. Plaut. Pen. I. 2. 88. Bono med ingenio esse ornatam quam auro, multo mavolo. | Aurum fortuna

« ZurückWeiter »