Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

bus presunt. Sic interpretor hec, Ων ουκ έχρην άρχουσιν, ών δ' άρχειν έχρήν 'Αμελουσιν. Etsi non displicet accipere cum Dalecampio äpxovou, instituunt, facere aggrediuntur. Alibi dicebamus, et Græcos άρχεσθαι ποιείν, pro ποιείν, et Latinos instituere agere, pro simplici agere, solitos usurpare.” CASAUBON.

VII. 3.

Τίς δηθ' υγιαίνων, νούν τ' έχων, τολμά ποτε
γαμείν' διαπραξάμενος? ήδιον βίον;
είτ' ουχί κρείττόν εστι τω γ έχοντι νουν
άτιμον είναι μάλλον, η γυναίκ' έχειν,
πτωχώ γε και τους μεν γούν' ατίμους ουκ έα

5
αρχήν λαχόντας ο νόμος άρχειν των πέλας:
επαν δε γήμης, ουδε σαυτου κύριον
έξεστιν είναι τας γαρ ευθύνας μόνον
εφημερινάς τας και του βίου κεκτήμεθα.

Αpud STOB. Τ. 68. 9. | Leviter fige post yapeiv.

2 Morelius, nescio unde, διαπραξόμενος impressit, clausulam sic vertens: ut vitam jucundius degat. Ita etiam Hertelius, Gesneri (qui diampačáuevos habet) versione usus: cum vitam ante multo suavius egerit! Permutantur inter se hæc tempora infra Antiph. Fragm. XI. ult. . Similem temporum confusionem exhibet Platonis locus Charm. p. 88. Heindorf. 'Αλλ', ήν δ' εγω, ω Κριτία, συ μεν ως φάσκοντος εμου είδέναι, περί ων ερωτώ, προσφέρη προς εμέ, και εαν δη βούλωμαι, ομολογήσαντός σου.

Ad
quem

locum sic Bastius in nota manu scripta: «Legendum omnino ομολογήσοντός σου. Vide Heusde Spec. crit. in Plat. p. 118.” Vide Matthiæi Gr. Gr. 568. 5. Aoristum autem tuetur Menand. Fragm. XXV. init. in Appendice, itemque Philippidæ locus apud Stob. Τ. 68. 6. έλεγον εγώ σοι μη γαμείν, ζην δ' ηδέως. Adde Menand. apud Stob. T. 68. 25. όστις γενόμενος (πενόμενος Bentl.) βούλεται ζην ηδέως, ετέρων γαμούντων, αυτος απεχέσθω γάμου. Ceterum, pro corrupto ήδιον (MS. Β. ήδιστον) βίον, quod et metrum pessundat, legendum videtur: τον ήδίω βίον. Cf. supra Fragm. Ι. 1. ηδίω et ηδίονα permutantur infra in Moschionis Fragm. IV. 3.

Eurip. Androm. 943. αλλ' ούποτ', ούποτ', ου γαρ εισάπαξ έρω, χρη τούς γε νουν έχοντας, κ. τ.λ. Alexis Athen. VI. p. 241. Β. ο Κό

3

[ocr errors]

ρυδος ούτος, και τα γελοι” είθισμένος | λέγειν, Βλεπαιως βούλετ' είναι, νουν γ' έχων.

Lege: τους μεν ούν, vel τους μεν ουν γ'.
jóvoi mavult Dobræus Advers. T. II. p. 359.

tas, quod exciderat, interjecit Gaisfordius. Neque aliter Dobræus in margine Stob. Grot.

5

6

VIII. 1.

5

1

Ως όστις αυτής της ακμής των σωμάτων
ερα, τον άλλον δ' ουδε γιγνώσκει λόγον,
της ηδονής έστ', ουχί των φίλων φίλος",
αδικεί τε τον "Ερωτεμφανως θνητός θεόν,
απιστον αυτόν πάσι τοις άλλοις ποιών.

ΕΛΕΝΗι.

Apud Athen. XIII. p. 563. D. ' Νimis emphaticum est istud αυτης της ακμής, quod, ex Jacobsii conjectura, dedit Dindorfius. Præ oculis habuisse videtur Jacobsius Aristoph. Ρlut. 255. ως ο καιρος ουχί μέλλειν, | αλλ' έστ' επ' αυτής της ακμής. Ιη Αldina omnino impressum est: Ως ός τις ακμής των γε σωμάτων έρα | τον άλλον ουδε γινώσκει λόγον. Grotius: όστις γαρ ακμης των γε σωμάτων έρα, | έρωτος άλλον ουδε γιν. λ. Schweigheuserus: ως όστις αυθις της ακμής των σωμάτων | έρα, τον άλλον δ' ουδε γιν. λ. Ρorsonus, praetermittente Dindorfo: ως όστις ακμης των σωμά

|έρα, τον άλλον ουδε γιν. λ. Que tamen Ρorsoni juvenis emendatio in Elmsleii regulam peccat ad Aristoph. Ach. 178. Cum vero αυ της ακμής habeat ΜS. A. et αύθις ακμης (unde profecit Schweigheuserus) ΜS. C. Vide annon verum sit: ως όστις αύτως της ακμής κ. τ. λ. Nam quicunque formam corporis temere aucupat, nec aliam habet amoris causam, &c.

δ' particulam post τον άλλον primus inseruit Jacobsius. 3 Vide infra Antiph. Fragm. XIV. 12.

των

2

IX. 2.

Ουκ έστι παιδαγωγος ανθρώποις άρα
έρωτος ουδείς άλλος επιμελέστερος.

5

1

είτ' ουν' μέγιστός έστι των θεών έρως,
και τιμιώτατός γε των πάντων πολύ 2.
ουδείς γαρ ούτως εστί φειδωλός σφόδρα
άνθρωπος, ουδ' ούτως ακριβής τους τρόπους,
δς ουχί τούτω μερίδα τω θεώ νέμει3.

Αpud SrOB. Τ. 63. 13. « είτ' ου Valckenaerius Diatr. pag. 158. cum interrogatione. Et sic Jacobsius ad Athen. p. 180. et Tyrwhittus.” GAISFORD. Et recte, ut opinor. Amphis apud Stob. Τ. 56. 4. είτ' ουχί χρυσουν έστι πραγμερημία; Ιdem apud Αthen. ΧΙΙΙ. p. 559. Α. είτ' ου γυναικός εστιν ευνοϊκώτερον | γαμετης εταίρα και πολύ γε και μάλ' είκότως. Αntiph. ibid. VI. p. 226. Ε. είτ' ου σοφοί δήτ' εισίν οι Σκύθαι σφόδρα; Μenand. ibid. IV. p. 146. D. είτ' ουχ όμοια πράττομεν και θύομεν; Cf. infra Fragm. ΧVΙ. Antiphanis Fragm. XII. init. Aristophontis Fragm. II. init.

2 Menand. apud Stob. Τ. 63. 21. δέσποιν', έρωτος ουδεν ισχύει πλέον | ουδ' αυτος ο κρατων των εν ουρανω θεων | Ζευς, αλλ' εκείνω πάντ' αναγκασθείς ποιεί. Εurip. Auges Fragm. ibid. Τ. 63. 11. "Έρωτα δ' όστις μη θεον κρίνει μέγαν, | και των απάντων δαιμόνων υπέρτατον, | ή σκαιός έστιν, ή καλών άπειρος ών, | ουκ οίδε τον μέγιστον ανθρώποις θεόν. Plato Sympos. p. 25. Wolf. έγωγε φημί "Έρωτα θεων πρεσβύτατον και τιμιώτατον και κυριώτατον είναι εις αρετής και ευδαιμονίας κτησιν ανθρώποις, και ζωσι και τελευτήσασι. Cecilius, citante Grotio apud Gaisfordium: Amorem qui non esse deum (Bentleius: Ego vero, Amorem deum qui non) summum putet, | aut stultum, aut rerum esse imperitum existimo. Quem Cæcilii locum cum Fragmento Euripideo ante Grotium contulit H. Stephanus Com. Gr. Sent. p. 579.

• Suspicatur Tyrwhittus hujus Fragmenti postremos quinque versus a prioribus sejungendos esse, et cum Menandri, quod proxime apud Stobæum sequitur, Fragmento (cujus initium, ut in editis comparet, est Tης ουσίας όσοις μεν ουν πράως έχει,) ad hunc modum connectendos: δε ουχί τούτω μερίδα τω θεώ νέμει | της ουσίας. "Όσοις μεν ούν κ. τ.λ. Præclare, ut opinatur Gaisfordius. Ita etiam Dobræus Advers. T. II. p. 359. Stobæo Gaisfordii necdum vulgato. Mihi quidem nihil felicius, nihil certius videtur esse hac conjectura. . Plato Theet. p. 398. Heindorf. πράξεις και γενέσεις και παν το αόρατον ουκ αποδεχόμενοι ως εν ουσίας μέρει. Demosth. c. Eubul. 6. της ουσίας παρα των θείων το μέρος μετέλαβεν. Isocr. Eginet. 2. ώστ' αποθνήσκων εκείνος τάς τε βίβλους τας περί της μαντικής αυτω κατέλιπε, και της ουσίας μέρος τι της νυν ούσης έδωκε. Similiter την μερίδα του

κλήρου dixit Paulus Apostolus Epist. ad Coloss. I. 12. Vide Appendicis Fragm. XXVIII.

Χ. 3.

15

Πορευομένω δεκ Πειραιώς υπό των κακών
και της απορίας φιλοσοφείν επήλθε μοι.
και μοι δοκούσιν άγνοείν οι ζωγράφοι
τον "Ερωτα, συντομώτατον δ' ειπείν, όσοι
του δαίμονος τούτου ποιούσιν εικόνας.

5
έστιν γαρ ούτε θηλυς ούτ' άρρην, πάλιν
ούτε θεός ούτ' άνθρωπος, ούτ' αβέλτερος
ούτ' αύθις έμφρων, αλλά συννενημένος?
πανταχόθεν, ενί τύπω τε πόλλ' είδη φέρων.
η τόλμα μεν γαρ ανδρός, η δε δειλία

10 γυναικός, η δε άνοια μανίας, ο δε λόγος φρονούντος, η σφοδρότης δε θηρος, ο δε πόνος αδάμαντος, η φιλοτιμία δε δαίμονος. και ταυτ' εγώ μα την 'Αθηνών και θεούς ουκ οίδ' ό τι εστίν, αλλ' όμως έχει γε τις τοιούτον, εγγύς τ' είμι τουνόματος.

ΦΑΙΔΡΩι.

Αpud ATHEN. ΧΙΙΙ. p. 562. Α.-C. συντομώτατον γ' Αld. et H. Steph. Thes. Gr. Ling. Quod eo tantum notavi, ne quis aliunde, quam ex Aldina, Stephani lectionem petitam esse censeat. Dobræus, in nota manu sua Athenæi ed. Ald. exemplari, quod hodie penes me est, inscripta: “Hanc edit. citat H. Steph. Thes. L. Gr."

συννενηγμένος edd. cum ΜS. A. apud Schweighaeuserum. συνηγεγμένος MS. C. apud Dindorfium, et epitome Heschelii, itemque Eustathius. Grotius conjecit συμπεπηγμένος. Quod editum, est ex conjectura Casauboni. Vulgato propius abesset συννενησμένος. Cf. Aristoph. Nub. 1203. (1185.) ibique Brunckium. Sed vide annon verum fuerit συμμεμιγμένος: quod quantulum ex librorum lectione recedat, vix opus est ut ostendat similis literarum ductus, literis sive unci

CYNNENHΓ.) alibus, (CYM

(συμμεμηγ.)

minusculis CYMMEMİr:)

repræsentatus. συμμεμιγ.

[ocr errors]

2

seu

3

Eurip. Thesei Fragm. de Minotauro: συμμικτον είδος καποφώλιον τέpas. Cf. Virgil. Æn. VI. 25. Mixtumque genus, prolesque biformis | Minotaurus. Alexis, in gripho de dormientibus, apud Athen. X. p. 449. D. ου θνητος, ουδ' αθάνατος, αλλ' έχων τινα | συγκράσιν, ώστε μήτ' εν ανθρώπου μέρει | μήτ' εν θεού ζην.

Eurip. Αntig. Fragm. apud Stob. Τ. 67. 13. άλλ' έν και έχει τι χρηστόν.

4 Locum sane difficilem! Grotius: τούτων, και έγγιστεστίν, ει μη ονόματος. Schweigheuserus: τοιούτον έγγιστ', εί γε μη του ονόματος. Equidem conjeceram: τοιούτον, εγγύς τ' εστί πλην του και ονόματος. Cum vero in Aldina prorsus legatur, τοιούτον έγγιστεί μη του ονόματος, legendum hodie opinor: τ., εγγύς τ' έστιν ει μη τούνομα. Cf. Χen. Anab. II. 1. 12. ημίν ουδέν άλλο έστιν αγαθον ει μη όπλα και αρετή. Νempe excidit εστίν, ab ultimis in έγγιστabsorptum, et του in τούνομα pro genitivo articuli sumsit imperitus librarius, ceteris protinus mutatis, quo apte cohæreret articulus. Totius loci sententia Anglice videtur esse: And, by the powers! what this strange compound is, I know not. But 'tis certainly after this sort ; and I've hit it, or thereabouts except the name. Innuere videtur poeta, Amorem non modo a pictoribus, et statuariis, et si qui sunt similes, aliter, quam solebat, exprimi debere, sed et tali monstro etiam novum nomen, quo rectius appelletur, imponendum esse. Sed audiamus Dobraum: “ εγγύς τειμί που του πράγματος. Vide Aristoph. Ρlut. 861. Propius ad literas σχήματος, vel χρήματος, (ONOM, CXHM, ΧΡΗΜ.) sed πράγμ. verum.”

ΧΙ. 1.

"Ανθρωπος είναι μοι Κυρηναίος δοκεις'.

TYNΔΑΡΕΩ.
Αpud ATH ΕΝ. ΧΙΙ. p. 510. Α.

i Miror Dindorfium id non fecisse, ut ex prosa Athenæi exstaret senarius, præsertim cum Eustathium p. 1148. 32. 1201. 39. Βas. citavisset, cujus verba sunt hec: "Αλεξις εν τω άνθρωπος είναι μοι δοκείς κυρηναίος. κακεί γάρ τις κ. τ. λ. Vide Athenei locum. Ceterum senarium esse vidit Hertelius p. 398. et Schweighæuser. ad Athen. III. p. 100. F. qui tamen eum tum in contextu Athenæi, tum etiam in versione Latina, tanquam orationis solutæ particulam tractavit.

« ZurückWeiter »