Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

* Post ovoa interrogative pungunt Morel. Hertel. Casaub. Grot. Schweigh. et sic in sequentibus. Dobræum ita puncturum fuisse, facile colligetur ex

n. 8.

Vide infra ad Antiphanis Fragm. ΧΙΙΙ. p. 3.

και το νωτον ΜS. C. apud Dindorf.

5 «υπενέδυσε αυτην έρραμμένα: subtus induit (vetus meretrix) illi (juniori) consuta quædam.SCHWEIGHÆUSER.

6 «Libri ιδόντας. εισιόντας Clementis editio Florentina: unde εισιδόντας Sylburgius et Grotius in Excerptis p. 571.”

DINDORF. Speciem veritatis habet Clementis lectio εισιόντας. Εphippus Athen. ΧΙΙΙ. p. 571. Ε. έπειτα γ' εισιόντ', εαν λυπούμενος | τύχη τις ημών, έκολάκευσεν ηδέως: | εφίλησεν, κ.τ.λ. η εταίρα sc. Αthen. ibid. p. 589. Ε. Αντισθένης δε ο Σωκρατικος ερασθέντα φησίν αυτον [τον Περικλέα sc.] 'Ασπασίας δις της ημέρας εισιόντα και εξιόντα απ' αυτης ασπάζεσθαι την άνθρωπον. Introire ad amicam dixit Terent. Ηec. IV. 1. 36.

1 αδραν ex Clemente addidit Casaubonus. Τheopompus Athen. ΧΙV. p. 649. Β. κοιλίαν σκληραν έχεις | τα πετραία των ιχθυδίων απέσθιε. Μox τις έχει scriptum in Clemente. Morelius: κοιλίαν έχoυσι δέ τινες | στήθος ώς, κ. τ. λ. Si plurali numero opus esset, facile legeretur: κοιλίαν έχουσ' αδράν; Sed nihil opus.

8 στήθιες ταυταισί Αld. τιτθείαις ταυταισί Casaub. τιτθίαις ταύταισιν Clemens. τιτθί' έστ' αύταισι Jacobs. στηθίέστ' αύταισι primus Dindorfius. Cum vero vox orndíov nullius sit auctori. tatis, vide annon στήθε' simpliciter legendum sit, τιτθί' autem pro glossemate sumendum. Hom. Il. I. 397. de Helena: othea θ' ίμερόεντα, και όμματα μαρμαίροντα. Εt Σ. 30. χερσί δε πάσαι | στηθεα πεπλήγοντο. Callim. Lav. Pall. 88. είδες 'Αθαναίας στάθεα και λαγόνας. Incerti Epigr. Αnth. Gr. VΙΙ. p. 631. Brod. δειρη λυγδινέη, και στήθεα μαρμαίροντα. Deinde claudicat ν. 14. spondeo in quintum locum immisso, notatque Dindorfus oύτoντύνδυτον scriptum apud Clementem, ex quo Sylburgius Toővdutov fecit, et τοιαύτα γούν fortasse in τοιαύτ' ουν mutandum. Audiendus autem omnino est Dobræus Advers. T. II. p. 343. “ έχει ; Τιτθί' έστ' αυταΐσι Jacobs. Quare, adjuncta Sylburgii emendatione, forsan nil querendum ultra :- κοιλίαν αδραν έχει ; Τιτθί' έστ' αυταΐσι τούτων ων έχουσοι κωμικοί. Όρθα προστιθείσα ταύτα, TOYNΔΥΤΟΝ τ. κ. Ώσπερεί κ. τ. εις το πρ. απήγαγεν. Venter adducitur, ita ut superne tumeat; quo mammosa videatur.”

προσθείσα Clemens, et mox απήγαγεν.

10

πον

Unguen

1. 5.

Aristoph. Eccles. 878. εγω δε καταπεπλασμένη ψιμυθίω | έστηκα και κροκωτoν ήμφιεσμένη. Εubulus Αthen. ΧΙΙΙ. p. 557. F. μα Δί' ουχί περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις, | ουδ' ώσπερ υμείς συκαμώνω τας γνάθους | κεχριμέναι.

11 Athen. ΧΙΙ. p. 549. D. επεμελείτο δε και της όψεως, την τε τρίχα την επί της κεφαλής ξανθιζόμενος και παιδερωτι το πρόσωπο υπαλειφόμενος και τοις άλλοις αλείμμασιν έγχρίων εαυτόν. tum aliquod sic vocari satis constat. conf. auctores ab Hesychii Interpretibus laudatos: et in his maxime Salmasium, Exercit. Plin. p. 808. Latinos acanthum dixisse, quem Greci παιδέρωτα, Dioscorides docuit. Quid sit tamen potissimum e quo confici solitum sit illud pigmentum, non liquet.” SCHWEIGH EUSER.

12 δεικνύει Clemens. Vide supra ad Pherecratis Fragm. ΙΙ.

13 Totius loci sententia est: Quod si vultu invito rideat puella, necesse est ut domi constanter assulam ex myrti ligno in ore inter labia erectam gestet, laniorum more, qui labia capitum caprinorum in macello venalium interserta assula quadam vel bacillo distendunt, ita ut rictum diducere, velit nolitve, jam tandem consuescat.

ξυλίδιον Morelius, nescio unde; quem secutus est Hertelius, nisi quod ξηλ. negligenter impressit. Fortasse ξυλίφιον voluit Morelius; de qua voce ita H. Steph. in Indice in Thes. Ling. Gr. ξυλίφιον alicubi reperitur pro ξυλήφιον seu ξυλύφιον.” Formam ξυλύφιον tuetur Suidas, et Suida MS. apud H. Steph. in Ξυλάριον. Cf. Αthen. V. p. 210. C. Theophr. Η. Ρ. ΙV. 7. ubi ζωύφιον, et δενδρύφιον, habes, simili analogia. Vide et Schol. ad Dionys. Thrac. p. 857. Bekker.

« Obviam sunt forme ξυλύφιον et ξυλήφιον. Vid. Fischerus, Animad. ad Weller. P. II. p. 34. Proxima occurrit, e. c. in fragmento Alexidis, cujus versionem dedi in promptuario encyclop. (magasin encyclopedique, anneé VII.) T. I. p. 295. Ramulus myrteus (ξυλήφιον μυρρίνης) rectus et gracilis, instar ejus, quem LANII caprarum capitibus imponunt. Sic verti debebat, nec instar ejus, quem coqui etc. Vid. de hac vocis payerpos significatione Davisius et Marklandus ad Max. Tyr. p. 594. et 698.” Bast. Formam ξυλάφιον prefert Lobeck. ad Soph. Αj. p. 350. conferens cum θειάφιον, σκυράφιον, χρυσάφιον, que perperam (ait ille) pro deminutivis habentur. Equidem çuxuplov prætulerim. Recte autem payeipois de laniis intellexit Bastius; nam coquis plane hic locus est nullus. Cf. Aristoph. Ρac. 982. λαβε την μάχαιραν είθ' όπως μαγειρικως | σφάξεις τον οίν. Ιd. Εφ. 375. και νη Δι' εμβαλόντες αυ- | τα πάτταλον μαγειρικως | εις το στόμ, είτα δ' ένδοθεν και την

γλώσσαν εξείραντες αυ- του, κ. τ.λ. Quid vero sibi voluerit Vir doctissimus, dum ξυλήφιον de ramulo myrteo caprarum capitibus imposito intelligebat, vix expedio. Bastii versionem Francogallicam, Anglicis versionibus intertextam, infra suo loco vide.

15 Theocr. Ιd. VΙΙ. 19. και μ' άτρέμας είπε σεσαρως | όμματι με ιδιόωντι, γέλως δε Foι είχετο χείλους. ubi Schol. σεσαρως αντί του ηρέμα εγέλα διεστηκως τα χείλη. De constructione vide infra ad Eubuli Fragm. I. n. 6.

Angl. will or nill. Philemon apud Stob. T. 108. 1. et Plutarch. Consol. Αpoll. p. 105. F. εάν τε κλαίης, άν τε μη, πορεύεται. Musonius apud Stob. Τ. 56. 18. άν τ' ουν ιδίαν έχη τις, άν τε μή. Plato Gorg. p. 190. Heindorf. εάν τε χαίρωσιν, εάν τε μή. Adde Eurip. Suppl. 501. Aristoph. Plut. 638. Lysistr. 939. et Eccles. 981. De år pro eav vide infra ad Antiph. Fragm. XIII. n. 2.

16

IV.

1

Ουκ έστ' αναισχυντότερον ουθεν' θηρίον
γυναικός 2, απ' έμαυτης έγω τεκμαίρομαι.

Αpud STOB. Τ. 73. 39. Malim ουδεν, ut in proxime sequenti Fragmento. Ita etiam scriptum in Collect. Gnom. impressis cum Callim. Froben. Vide infra ad Antiph. Fragm. VIII. n. 1.

* Cum είσοραν γυναικός habeant duo ΜSS. apud Gaisfordium, facile legi potest: ουκ έστ' αναισχυντότερον ουδεν είσορας | γυναικός: απ' έμαυτης κ. τ.λ. Εt sic distinguendum, cum Morelio. Cf. Eurip. Orest. 717. πιστος έν κακοίς ανηρ | κρείσσων γαλήνης ναυτίλοισιν εισοραν. Ηomericum illud adumbravit Alexis: ως ουκ αινότερον και κύντερον άλλο γυναικός. Locus est Od. Λ. 426. Istud θηρίον de suo videtur infersisse librarius, memor fortasse Menandri apud Stob. Τ. 73. 56. πολλων κατα γην και κατά θάλατταν θηρίων | όντων, μέγιστόν έστι θηρίον γυνή. Quanquam vulgatum defendere videtur Aristoph. Lysistr. 1014. ουδέν έστι θηρίον γυναικος άμαχώτερον, | ουδε πύρ, ουδ' ώδ' αναιδης ουδεμία πόρδαλις. Donnius nostras Eleg. ΧVΙΙ. Ο!Ι prophane ; though most of women be | this kind of beast, my thoughts shall except thee, my dearest love! Cum Fragmenti sententia convenit Plaut. Mil. II. 3. 36. Quid pejus muliere atque audacius ?

V. 1.
Ούκ έστιν ούτε τείχος, ούτε χρήματα,
ουδ' άλλο δυσφύλακτον ουδεν, ως γυνή*.

versu.

' · Alexidi tribuit Stobæus T. 73. 42. sed Euripidi in Danae Τ. 74. 13.

* Pseudo-Phocyl. 203. παρθενικήν δε φύλασσε πολυκλείστους θαλάμοισι, | μηδέ μιν άχρι γάμων προ δόμων οφθήναι έάσης. | κάλλος δυστήρητον έφυ παίδων τοκέεσσιν. Εurip. Fragm. inc. apud Stob. Τ. 74. 10. μοχθούμεν άλλως θηλυ φρουρούντες γένος. | ήτις γαρ αυτη μη πέφυκεν ένδικος, | τι δεί φυλάσσειν κάξαμαρτάνειν πλέον και ubi ένδικος est ex conjectura Gesneri, probante Grotio. Vulgo ένδον, manco

Gaisfordius conjicit : πέφυκ' ένδον μένειν. Cf. Hel. 1007. Fragmentum Euripideum adumbravit Menander apud Stob. Τ. 74. 27. όστις δε μοχλούς και δια σφραγισμάτων | σώζει δάμαρτα, δραν τι δη δοκών σoφoν, | ματαιός έστι, και φρονων ουδέν φρονεϊ. | ήτις γαρ ημων καρδίαν θύρας έχει, | θασσον μεν οίστου και πτερου χωρίζεται, | λάθοι δ' άν 'Αργου τας πυκνοφθάλμους κόρας. Ovid. Amor. III. 4. init. Dure vir, imposito teneræ custode puellæ, | nil agis: ingenio quæque tuenda suo est. Propert. II. 6. 39. Nam nihil invitæ tristis custodia prodest : | quam peccare pudet, Cynthia, tuta sat est. Addam Joannis Audoeni CambroBritanni Monost. Ethic. cui titulus, DIFFICILE EST CUSTODIRE FORMOSAS: Ægre formosam poteris servare puellam : | nunc prece, nunc auro, forma petita ruit.

VI. 2.

5

“Ω δυστυχείς ημείς * +1

* +1 πεπρακότες
την του βίου παρρησίαν και την τροφήν,
γυναιξί δούλοι ζωμεν αντ' ελευθέρων.
έπειτ' έχειν προίκ', ουχί τιμήν πάσχομεν;
πικράν γε και μεστην γυναικείας χολης.
η των γαρ ανδρων εστι προς εκείνην μέλι
οι μέν γε συγγνώμην έχουσ' αδικούμενοι,
αυται δ' αδικούσαι και προσεγκαλούσ' έτι.
ων ούκ έχρήν άρχουσιν, ών δ' άρχειν έχρην
αμελούσιν επιορκούσιν ουδε εν κακόν
έχoυσι, και κάμνειν λέγουσ' εκάστοτε.

ΜΑΝΤΕΣΙ.
Apud Athen. XIII. p. 558. E. F.

10

1 “Indicavi lacunam. Mèv oi addidit Grotius.” DINDORF. Saltem uèv, o, Temp. vertit enim, qui, emancipata libertate, &c. servi sumus. Equidem malim: Ω δυστυχείς ημείς μεν, ει πεπρ. κ. τ.λ. 0! nos profecto miseros, siquidem, emancipata libertate, &c. servi vivimus, &c. Sic Aristoph. Eccles. 1098. w spiorakodaiuw, ei yuvaixa dei σαπραν | βινείν όλην την νύκτα και την ημέραν. Post έπειτα autem in V. 4. intelligendum est dè, cui respondeat altera particula. Vide Hoogeveen. ad Viger. p. 532. Plene Pind. Nem. X. 168. éva' 8' έλυσεν μεν οφθαλ- | μου, έπειτα δε φωνάν.

3 “ Nicolaus Sturio emendabat páokouer. Placet. Tam fatui, ait, sumus, ut auctoramentum servitutis nostræ vocemus dotem.” CASAUBON. “Istud paokojev adoptavit Grotius. Quibus præiverat Dalecampius, sic vertens: Deinde magnam dotem cur non magnum supplicium vocamus ? Nos in vulgato mdogoue nihil admodum desideravimus. ovxi Tiuni zao xquev; nonne hoc tanquam penam patimur ? nonne nobis supplicii loco est ?” SCHWEIGHÆUSER. Páokouer etiam Canterus (vel potius Joannes Auratus) Nov. Lect. IV. 5. Quod fugit Dindorfium. Vulgatum autem verum esse ostendit Lex apud Demosth. c. Mid. 16. ότου δ' άν καταγνωστε, η Ηλιαία τιμάτω περί αυτού παραχρήμα, ότου αν δόξη άξιος είναι παθείν, ή αποτίσαι.

3 " Xolriv iram male vertunt; cum omnino fel debuissent, propter id quod subjicitur.” CASAUBON.

*apos ékeivnv, ad illam, præ illa, Angl. to that. Vide Matthiæi Gr. Gr. 591. c. 7.

• Dobræus, in nota margini exemplaris Exc. Grot. adscripta, cujus, necnon et Stob. Grot. exemplaris Dobraici, notitiam debeo benevolentiæ et humanitati G. R. T. Boggis, A. B. ex Aul. Trin. Cant. mihi olim in disciplinam traditi, versum sic corrigebat: aiται δ' αδικούσι, και προς έγκαλουσ' έτι. Quam tamen emendationem calamo transverso postea notavit.

Mihi ex certissimis videtur esse. In Aldina impressum legitur, mpoo' (sic) éykalovo'. Posidippus Athen. p. 377. Α. αν δ' αληθινον | σαυτον παραβάλλης, και προς εκδαρείς året. Ita optime Dindorfius: vulgo a porekoapeis. Nec resolutioni, in Alexidis loco, obstat particula čti, cum non minus recte kai n po's čtı dicatur, quam ka mpos ÉTÈ TOÚTois Aristoph. Plut. 1001. De kai trpos, et præterea, vide Toup. Opusc. II. p. 213. Brunck. ad Aristoph. Lysistr. 628. et ad Ran. 611. Hermann. ad Viger. p. 662. Monk. ad Eurip. Hipp. 897.

« άρχειν pro επιμελείσθαι, curare, posuit Alexis: quia των αρxóvrwv, id est, magistratuum officium est, curam habere eorum qui

« ZurückWeiter »