Abbildungen der Seite
PDF
EPUB
[ocr errors]

10 το

ταύτης αναφερομένη αιθάλη, λευκοτάτη ούσα, πομφολυγούται. τονθορυγ. Pollux, probante Casaubono, itemque Elmsleio ad Aristoph. Acharn. 683. nisi quod τονθορογ. ibi impressum est errore, ut videtar, typographico. τονθολυγ. Αthenaei ed. Ald. et Eustath. ad ΙΙ. Ρ. p. 1126. 47. Βas. qui explicat ποιον ήχον αποτελούντες, additque όθεν ίσως και το τονθορύζειν. Ηesych. Τονθορύζει. ατάκτως λαλεί. γογγύζει. ψιθυρίζει. Εtymol. Mag. Τονθορύζει, υπόπτως λαλεί, ψιθυρίζει, ηρέμα γογγύζει. Phot. Σκόνδυλλε: τονθόριζε. Α σκονθύλλω (qua voce carent Lexica) fluxit, ni fallor, Latinum scintillo. Cf. Eustath. 11. in n. 6. ad Fragm. IV.

Jacobsius intelligit, cum ipsis frustulis. De cochlearibus, quibus hauriretur jusculum, accepit Schweighæuserus.

8 και ναστων τρύφη, et pαnum frustula.

εύμαρη (debebat γε) καυτομάτην Casaubonus. Libri εύμαρη ήγεν αυτόματείς. Ιn epitome est ώστε την ένθεσιν χωρείν λιπαραν–” DINDORF. te etiam Schweighæuserus, cui recte respondere videtur και in καυτομάτην. Μox confer Telecliden 1. 1. ώστ' αφθονία την ένθεσιν ήν άρδονθ' απαλήν καταπίνειν. Metagenes 1. 1. τεμάχη δ' άνωθεν αυτόματα πεπνιγμένα | εις το στόμάττει.

σίζοντ' ex Polluce repositum. Libri σίζοντες.” DINDORF. «« Neutrum genus σίζοντα refertur ad duo substantiva φύσκαι et τόμοι, quorum alterum feminini generis est, alterum masculini.” SCHWEIGHÆUSER. σίζοντες hic delet, et pro ζέοντες in v. precedenti reponit, Piersonus notis MSS. ad Polluc. VI. 58. conferens Crateta (sive Magneta) ibid. 79. vel Athen. XIV.646. E. Vide infra VII. 324. C. Equit. 926.-Hoc assumto lego, παρά τους ποταμοισιν, vel τοϊσι ποταμοίς] εξεκέχυντ’-vel εξέκειντ', quod forsan melius.” DoBR. Vide Porsonum Tracts p. 281. σίζοντες έχυντ’ Morelius et Hertelius, nisi quod hic σύζοντες operarum menda. Vide Hom. Οd. Κ. 415.

1 « ευπρεπή legendum suspicatus erat Hemsterhusius, ad Lucian. Dial. Marin. X. extr. eo quod evtperris non soleat cum dativo casu construi. Vulgatum tuentur quidem, cum apud Nostrum, tum apud Pollucem, libri omnes.” SCHWEIGHÆUSER.

Apud Pollucem proxime inseritur hic versus: τεύτλοισί τ' έγχέλυα συγκεκαλυμμένα. Ad quem sic notat Porsonus Tracts p. 281. « τεύτλοισί τ' έγχέλεια Piersonus] recte ; quanquam nonnihil dubito an vera scriptura sit έγχέλνια vel -λυα, penult. producta.”

Hesych. II. c. 1329. σχελίδες, κρέα επιμήκη τετμημένα, οι δε, πλευρίδες. Ιdem ΙΙ. c. 744. ολόκνημοι, ολομελείς.” RUNKEL.

19 ος

[ocr errors]

« ακροκώλια plerumque plurali numero dicta leguntur, trunculi, membrorum extremitates, pedes elixi.SCHWEIGHÆUSER. Matro parodus Αthen. IV. p. 136. Ε. δάμνα μιν ζωμός τε μέλας άκροκώλια θ' εφθά. Singulari numero utitur Eubulus Αthen. ΙΙ. p. 63. Ε. ακροκώλιόν τε γεννικόν. Αntiphanes ibid. ΙΙΙ. p. 95. F. έπειτα κάκροκώλιον | ύειoν 'Αφροδίτη, γελοίον. Alexis ibid. p. 96. Α. ήριστηκότων | σχεδόν τι δ' ημών εξ ακροκωλίου τινός. Ceterum νν. 12, 13. citat Athen. III. p. 96. A.

14 « Forte απατμίζοντα.” DINDORF.

15 " Dalecampius—in ora notavit: 'émeçavlopéva, efflorescentia, ad verbum; id est bene habita. At in istam sententiam oportebat επεξηνθισμένα, a verbo εξανθίζω.” SCHWEIGHEUSER. «Imo απεξανθ. est ab αποξανθίζω, απεξηνθ. ab απεξανθίζω.DoBR.

16 «Vitium metricum tollas licet transpositione χόνδρος δε παρήν: que tamen non vera correctio est. nam vitium in γάλακτι latet, cujus alia præter usitatam forma exstitisse videtur. Eodem modo laborat γαλακτοθρέμμονα Antiphanis X. p. 449. Β.” DINDORF. « χόνδρος δε παρην.” DoBR. «Vulgatam γάλακτι, que metro adversatur, Dindorfius ad Αristoph. fragm. p. 231. in γάλατι mutavit, eodem modo in Antiphanis fragmento apud Athenæum X. p. 449. B. γαλατοθρέμμονα emendans.” RUNKEL. Versus Antiphanis est: νεογενούς ποίμνης δ' εν αυτή πνικτα γαλακτοθρέμμονα. Scande utrobique, tanquam scriptum fuerit γλάκτι, γλακτοθρέμμονα, collato vocabulo γλακτόφαγος Ηom. ΙΙ. Ν. 6. Ηesiod. Fragm. XVI. Vide Meinek. Cur. crit. p. 8. Cf. et γλάγος vetus nomen, cum compositis εύγλαγης, περιγλαγής, &c. cui affine est nostrum claggy. Sic γάλως ab Æolibus monosyllabice sive scriptum, sive pronuntiatum fuisse, patet ex Latino glos. Ne quis autem provocet ad Batrachom. 45. (cujus Auctor fortasse Pigres, Car ex Halicarnasso, Artemisiæ frater, ut olim dixeram Diar. Class. Vol. XII. p. 161.) ubi hodie legitur άκρον δάκτυλον καταδάκνω, notabo legendum ibi plane esse, δάκνω κατα δάκτυλον άκρον. Tmesis est generis non insoliti.

17 Fuit κατάχυτλον vas, quo balneatores perfundebant τους λουομένους. Ηesych. Κατάχυτλον. το βαλανευτικών σκαφίον. Εt εν καταχύτλους λεκάναισι vertendum est, cum Schweigheusero, in patinis haustra æquantibus, sive per appositionem juncta sint duo substantiva, seu adjectivum karáxutlos effinxerint Comici. Eupolis apud Ρollucem Χ. 17. αλλ', ώ φίλε Ζεύ, κατάχυτλον την ρίν' έχεις. ubi frustra Salmasius καταχύτλου voluit. Vide n. 24.

18 «Pollux καμύλου τόμοι, quod Casaubonus probavit. Αthenaeus

[ocr errors]

νulgo πόντομ', MSSti πυος τόμοι, πυοτομοι, unde Villebrunius verum elicuit. Hesychius ΙΙ. c. 1082. πύον, γάλα το πρωτον, δ πήγνυται εγόμενον.” RUNKEL.

19 Tragicorum Nuntios imitatur Comicus. .

Locum sic correxit Porsonus ad Eurip. Med. 44. ex Pollucis editione Aldina: quod Dindorfium fugit. In Athenæi Aldina legitur: οπται κίχλαι γαρ ανάβραστό ήρτυμέναι, haud male, si modo κανάβραστ' scribas.

11 Teleclides 1. 1. οπται δε κίχλαι μετ' αμητίσκων εις τον φάρυγ είσεπέτοντο -oίνω γαρ άπασέρρει χαράδρα, μάζαι δ' άρτους εμάχοντο | περί τους στόμασιν των ανθρώπων, ικετεύουσαι καταπίνειν. ubi male χάραδρα huc usque editum. Nicophon 1. 1. p. 269. Ε. πλακούς εαυτον εσθίειν κελευέτω. Erunt forsan, qui Pherecratis, vel Teleclidæ, locum respexisse autument Chartistarum, quos vocant, hodiernorum par nobile, de quibus sic in Ephemeride quadam nuper scriptum est: Two others addressed the meeting, giving assurances, in effect, that if universal suffrage were once gained, the houses would be tiled with pancakes, the streets paved with gold, and the fowls would fly about, ready roasted, crying, Come eat me.Tantum ponderis etiam apud Chartistas habet particula brevicula if!

22 « τα καλα των καλών Bernhardy Eratosth. p. 231. locutionem a comicorum sermone abhorrentem dicit, sed bene Meinekius Q. sc. II. p. 33. affert fragmentum Dioclis apud Photium I. p. 124. ubi est τα κακά των κακών.RUNKEL. Similiter pessimorum pessime dixit Nævius apud Festum in Aleonem, quicum conferri potest Sophocleum illud έσχατ' εσχάτων κακα Phil. 65.

23 “Poteras intelligere, quæ non habebant unde enata essent : sed percommode etiam Dalecampius vertit, nusquam adhærentia.". SCHWEIGH EUBER. .

Hesych. Tριχαπτόν. (sic) το βαμβύκινον ύφασμα υπέρ των τριχων της κεφαλής απτόμενον, ή πολύτιμον. ubi malim πολυτίμητον. Phot. et Suid. Tριχαπτόν: (antepenacute Suid.) το βαμβύκινον ύφασμα ιμάτιον πολυτίμητον. De constructione vide n. 17.

25 « και τα ρόδα κεκαρμέναι. Dalecampius, decerptis rosis ornatæ.SCHWEIGHÆUSER. Dalecampio fraudi fuit corruptus Hesychii locus, Κεκαρμένον. περικεκομμένον, ή κεκοσμημένον. Que glossa ex binis diversis, per librarii somnolentiam, turpiter conflata est. Harum autem alteram servavit Photius, exscriptis verbis Scholiastæ ad Ηom. Οd. Δ. 725. Κεκασμένον: κεκοσμημένον. « Nescio quas temerarias emendationes, et male fultas interpretationes excogitant.

24

SAUBON.

Comici locos mulierum vocant ρόδα. Ηesychius, Ρόδον. Μιτυληναίοι το της γυναικός. Ιdem significant et κήπος, πεδίον, λειμων, ac βληχών.” CA

Schol. ad Τheocr. Ιd. XI. 10. ρόδων δε της γυναικείας ήβης, παρόσον και ροδωνιαν αυτην έσθ' ότε λέγει. Vide Laert. Vit. Stilponis circa med. Aristoph. Lysistr. 88. 89. Eurip. Cycl. 171. “Pherecrates manifeste muliebrem florem, partemque sacram illam, in qua omnes virum exuimus, ρόδον νοcavit." HEINς. «Verba αρτίως ηβυλλιωσαι et sequentia ad Aristophanea expressa dicit Bernhardy Eratosth. 1.1. respiciens, ut videtur, locum in Ranis 515 s. opχηστρίδες Ήβυλλιωσαι κάρτι παρατεταλμέναι.” RUNKEL. Similiter άρτι χνοαζούσας αυλητρίδας dixit Metagenes Αthen. ΧΙΙΙ. p. 571. Β. Locum autem Pherecrateum cum Aristophaneo jam contulerat Berglerus ad Aristophanis l. collato etiam Eccles. 724. Adde Lysistr. 151. Schol. Ravenn. ad Ranarum 1. λείπει τας τρίχας: αι γαρ μελλόνυμφοι τίλλουσι τας τρίχας. Ιnde et Pherecrati lux accedit.

. Ceterum in Hesychii loco, quem citavit Casaubonus, legendum plane: το της γυναικος αιδοίον. Νempe voculam, prae nimia sua verecundia, vel potius nulla, omisere librarii fastidiosi. Εodem vitio laborat Ηesychianum illud, Σέλινον. το γυναικείον. Repone ex Photio: Σέλινον. το γυναικείον αιδοίον. Cf. Suid. in Eápasov. Quod autem podov Pherecrati fuit, id rosa est Italis, teste Isaaco Vossio. Atque huc, nisi vehementer erro, pertinet distichon illud apud Athen. XIV. p. 629. E. in saltatione, quæ άνθεμα vocabatur, pronunciari suetum: Που μοι τα ρόδα, που μοι τα ία, που μοι τα καλά σέλινα ; | Ταδί τα ρόδα, ταδί τα ία, ταδί τα καλά σέλινα. “Brevem ā ante literam ē in vocibus ta póòa apud comicos vetustissimos inveniri negat Meinekius Q. sc. 30. s.” RUNKEL. Vide Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 291. seq. Monk, ad Εurip. Ηipp. 461.

26 Vulgo έκαστος. Primus Elmsleius έκαστον, qui et και τι legit pro εί, et mox διπλάσιον, servata librorum lectione εγένετο. Jacobsius εκάστοτ'. « έκασθ' δς ή φάγοι-DoBR.

7 « Recte εγίνετ', ut supra ήν-έρρεον-παρην-παρέκειτο-παρην-επέτοντο-εκρέματο (non έκρέμαντο)-ήντλουν.

PORSON. Prætermisit Dindorfius. éyivet' etiam tres MSS. et Schweighæuserus in Annotationibus.

28 « Porsonus apud Dobreum ad Αristoph. Ρlut. 867. αύθις εξ αρχής πάλιν legit.” RUNKEL. Quod Dindorfum fefellit.

29 Incertum, an Pherecratis sit hæc fabula, necne. Dubitanter Athenaeus XV. p. 685. Α. ο πεποιηκώς τους είς αυτον αναφερομένους Metalleis. Alibi sub Pherecratis nomine hanc fabulam citat.

IV. 2. Τίς δ' έσθ' ημίν των σων άροτών ή ζυγοποιών2 έτι χρεία, ή δρεπανουργών, ή χαλκοτύπων, ή σπέρματος, ή χαρακισμού; αυτόματοι γαρ δια των τριόδων ποταμοί λιπαρoις επιπάστους ζωμού μέλανος και Αχιλλείοις μάζαις κοχυδούντες επιβλιξη από των πηγών των του Πλούτου ρεύσονται, σφών άρύτεσθαι". 5 ο Ζευς δ' ύων οίνω καπνία κατά του κεράμου βαλανεύσει, από των δε τεγών οχετοί βοτρύων μετα ναστίσκων10 πολυτύρων οχετεύσονται, θερμώ συν έτνει και λειριoπoλφανεμώναις 1. τα δε δένδρ' ημίν τάν τοις όρεσιν χορδαίς οπταις έριφείοις φυλλοροήσει και τευθιδίοις απαλοις κίχλαις τ' αναβράστoις.

12

9

ΠΕΡΣΑ ΙΣ13.
Apud ATHEN. VI. p. 269. C.-E.

De metro consule Porsonum Suppl. Praef. ad Ηec. p.

LII. seq. Hermannum Elem. Doctr. Metr. II. 33. Gaisfordium ad Hephæst. p. 277. Tatium Greek Tragic and Comic Metres g IX.

* Ηuc respexisse Pollucem VII. 115. in poetae nomine errantem, censere videtur Dobræus in Addendis ad Porsoni Aristoph. p. (100) Verba Pollucis sunt hec: και ζυγoποιείν, ως εν Πλούτω Αριστοφάνης. 3 “Simillimus locus Aristophanis Pluto 510—516.”

RUNKEL. . 4 «Que appellat λιπαρα επίπαστα, alii dixerunt παστα. Sic vocabant έτνος αλφίτοις μεμιγμένον, pultem cum hordeacea farina mixtam.CASAUBON. “Similiter érinasta interpretatur Pollux VI. 61. nec dissentit Scholiastes Aristoph. ad Equit. 103. At idem Scholiastes aliam simul addit interpretationem, quæ aptius convenire huic loco videbatur. Ait enim, έθος είχον ποιείν πλακούντας ή άρτους, και επιπάσσειν τινα καρυκεύματα αλμυρά (id est, solebant placentas aut panes conficere, et condimentis quibusdam salsis conspergere:) και δια τούτο έφη τα επίπαστα. Εadem Suidas habet in Επίπαστα, ubi καρυκεύματα ή αλμυρα scribitur, id est, condimenta vel salsa. Est autem mire disjectus h. l. verborum ordo: nam, ni fallor, naturalis orationis series haec erat futura, ποταμοί ζωμού μέλανος κοχυδούντες λιπαροίς επιπάστους και 'Αχιλλείοις μάζαις.” SCHWEIGH EUSER. Cf. supra Fragm. ΙΙΙ. 3.

«'Αχιλλείοις μάζαις, ex hordeo 'Αχίλλειον dicto. Aristophanes Equit. 819. συ δ' Αχιλλείων απομάττει, ubi Cf. Scholiasta, et intpp.

και ας

« ZurückWeiter »