Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

γίγνεται | εν τοις λαγάνοις το λοιπόν ημϊν η μάχη. ubi εν τοις λαzávous similiter, atque in ipsius Diphili loco, exponendum est. Ad Ti, vel rí, quod attinet, in MSS. A. B. P. exaratum, exscribenda sunt Schweighauseri verba : “Quod in membr. A. legitur ouvrkas ti niuwv, id nec ad sententiam ullius frugis erat, nec ad metrum. Ac suspicor propemodum, illud mi imperite in contextum esse adscitum, cum ad verbum ovvñkas aliquis, dubitans quæ ei vis inesset, in ora adscripsisset, ti; id est, quid hoc? quid hoc significat ? Editores, importunam voculam ti abjicientes, metro recte consuluere.” Scilicet, de voce paulo impeditiori ouvñkas subdubitans, ti in ora adscripserat librarius, fere atque moris est hodiernorum Qu. vel Quære, in re tali adscribere. Vocula autem in contextum postmodum irrepsit.

10 “ Comicus apud Plutarch. Sympos. V. 6. 3. p. 676. D. Ta' 8" "Ισθμιαποδοίμην άν ηδέως όσου Ο των σελίνων στέφανός έστιν ώνιος. Schol. ad Apollon. Rhod. III. 1238. ériungev, wsēdet, dywne TỰ Ίσθμικώ, εν ώ οι νικώντες πίτυί εστέφοντο πάλαι, ύστερον δε ξηρω relivw." PORSON. Vide Corsini Dissert. Agonist. p. 82.

11 Verte Angl. Does a hare enter the market? you seize it instantly. De interpunctione vide supra ad Antiphanis Fragm. XIII. n. 3.

Ita Dindorfius, faventibus MSS. A. B. C. P. et sic etiam Grotius, probante Porsono Advers. p. 38. Cf. Aristoph. Thesm. 640. In Aldina impressum est: répouka o kíxinu kal moi' k. 7.1. Putaram: népdika d kixanu pa tov Ai' k. T. 1. quod a ductu literarum non longe abest. Vide Porson. ad Aristoph. Ran. 41. Dobr. ad Plut. 287. 764. et Advers. T. II. 138.

13 “ Verbi éTITIMar exempla nonnulla apud Demosthenem habemus, ubi tov oitovéTITIunonvaı ait, auctum esse pretium tritici, p. 918. 22. et 1208. 2. ed. Reisk.” SCHWEIGHÆUSER. qui inprimis consulendum monuit Ruhnkenium ad Timæi Défers Irat. p. 115. seq. “Hoc est, quod Galli dicunt renchérir.CORAY.

12

P

APOLLODORUS.

I.

Aπραγμόνως ζην, ηδύ μακάριος βίος
και σεμνός, αν και μεθ' ετέρων απραγμόνων"

έν θηρίοις δε και πιθήκοις όντα δει
είναι πίθηκον, ώ ταλαιπώρου βίου '.

ΑΔΕΛΦΟΙΣ.

Αpud STOB. Τ. 121. 13. Confer supra Philemonis Fragm. III. 7, 8. Epicharmum in Sirenibus supra citatum p. 85. Æsch. Pers. 978. Vide Matthiæi Gr. Gr. 348.

ΙΙ.

1

Ουκ οίδ' ότω πέπoιθας αργυρίω, πάτερ.
ο καιρος ο τυχών τοις μεν ου κεκτημένους
έδωκε, των κεκτημένων δ' αφείλετο'.

Αpud STOB. Τ. 105. 49. «Ηuc pertinet illud Solonis, Χρήματα δ' ανθρώπων άλλοτε άλλος έχει.”. Η. STEPH. Soloni etiam tribuit Brunckius Gnom. Poet. Gr. p. 77. Ρlutarchi auctoritate fretus. Vulgo inter Theognidea legitur. Soph. Tyndarei Fragm. apud Stob. 1. c. 3. év yap βραχεί καθείλε κωλίγω χρόνω | πάμπλουτον όλβον δαίμονος κακού δόσις, ή όταν μεταστη, και θεοίς δοκή τάδε. Cf. supra Menandri Fragm. VII. Horat. Od. III. 29. 49. seq.

III'.

1

Και κλείεθ' η θύρα μόχλοις , αλλ' ουδε εις
τέκτων οχυράν ούτως εποίησεν θύραν,
δι' ής γαλήκαι μοιχός ουκ εισέρχεται".

Apud Stob. T. 6. 28. “ Gesnerus: Apollodori in Calumniatore. Grotius in nota' ms. addit Carystius.GAISFORD. Apollodorus in Calumniatore Grotius in margine. . 2 Colo, post uoxrois, recte figunt Hertelius et H. Stephanus.

“ Fallitur Typographorum doctissimus, [H. Stephanus] quum ait apte felem cum adultero jungi et velut copulari. yanñ non felem, sed mustelam significat.” BRUNCK. Huc respexit Ovid. Amor. III. 4. 7. Omnibus occlusis, intus adulter erit.

εσέρχεται Brunckius. Male. Vide Porson. Supplem. Pref. ad Hec. p. LX. et ad Aristoph. Lysistr. 1052, 3. Walpol. p. 116.

3

IV.

5.

Μη καταφρόνει, Φιλίν' 8, ετών 3 γεροντικών,
οίς ένοχος, εις το γηρας αν έλθης, έση.
άλλα μέγα τούθ' οι πατέρες ήλαττώμεθα
υμείς μεν ωνειδίσατ', εάν και τι μη ποιή
ο πατήρ ποθ' υμών , ου γέγονας αυτός νέος ;
τω δε πατρί προς τον υιόν, εαν 8 αγνωμονή,
ουκ έστιν ειπείν, ου γέγονας αυτός γέρων και

ΛΑΚΑΙΝΗ..
Αpud STOB. Τ. 116. 35.

5

i Deest Trincav,

Vulgo: φιλεϊν. Correxit Salmasius apud Grotium. 3 έθων Meinekius, qui et mox έσει.

* « τούθ' ώ Salmasius. οι Α. Β.” GAISFORD. Dobreus: αλλ' εν μέγα τούθ'

* Levius, post ήλαττώμεθα, pungit Ηertelius, post Gesnerum. Male.

6 «Leg. ωνειδίζετ', ήν–” BURN. Vide supra ad Antiphanis Fragm. ΧΙΙΙ. η. 2. ανειδίσατ', άν τι Gesnerus, nullo metro.

1 Ιta Tyrwhittus, notante Gaisfordio. προς υμων Grotius. Vulgo corrupte πρόθ' υμών: unde, ut videtur, προθύμως conjecit Meinekius, collato Menandro apud Stob. Τ. 83. 5. υιω προθύμως ταξιώμενον ποιών, ή κηδεμόν αληθώς ουκ έφεδρον έξεις βίον. πρόθυμον, vel προθύμως, etiam Dobraeus.

8 åv poscit Elmsleii regula, ad quam toties allusum est. Vide ad Menandri Fragm. I. n. 4.

V.

Εις οικίαν όταν τις εισίη φίλου,
έστιν θεωρείν, Νικοφών, την του φίλου
εύνοιαν ευθύς εισιόντα τας θύρας.

5

ο θυρωρός ίλαρος πρωτόν έστιν, η κύων 2
έσανε 8 και προσήλθεν *, υπήντησε τις και,
δίφρoν ευθέως έθηκε, κάν μηδείς λέγη
μηδέν.

Apud ATHEN. I. p. 3. C, D.

2

1 εισιόντι Αld. Casaub. Quam scripturam unice veram esse censeo. Ita etiam Schweighæuserus, qui tamen in Addendis alteram scripturam antetulit. Permutantur έχοντι et έχοντα in ipsius Athenei contextu, Fragmentum, de quo agitur, sic inducentis: τίς γαρ τα οίκοι ποθη τούτω ξυνων, αναπεπταμένην έχοντι (έχοντα tres ΜSS.) τους φίλους την οικίαν και κατα γαρ τον κωμωδοποιον 'Απολλόδωρον, Εις οικίαν όταν τις, κ. τ. λ.

Quibus offendiculo erit femininum genus, ii legendum fortasse putabunt έστι, χω κ. vel έστιν, ο δε κ. Sed alterum solum verum est. Αristoph. Ρlut. 1100. ΚΑΡ. ούτος, είπέ μοι, | συ την θύραν έκοπτες ουτωσι σφόδρα; | ΕΡ. μα Δί', αλλ' έμελλον: είτ' ανέωξάς με φθάσας. | αλλ' έκκάλει τον δεσπότην τρέχων ταχύ, | έπειτα την γυναίκα και τα παιδία, | έπειτα τους θεράποντας, είτα την κύνα, | έπειτα σαυτόν, είτα την ύν. ubi membranarum τον κύνα recte damnavit Brunckius. Ælian. Epist. II. citante Berglero ad Aristophanis l. c. την όιν την τα μαλακά έρια, ήν έπαινω προς σε, παρ' εμού προσείπε και τω βοϊδίω και την κύνα. Obiter notabo, ίνα αι τοκάδες κύνες Callim. H. in Dian. 89. pro varia lectione indicare manum doctam penes me ' in margine Callimachi editionis Aldinæ.

« έστηνε utique malueram cum Toupio [ad Τheocr. Vol. II. p. 328.] quam formam aoristi primi verborum in αίνω Αtticis praesertim frequentatam esse docent grammatici. Sed quum in čoave nihil discreparent libri, ferendum hoc cum Grotio et Henr. Stephano (in Schediasm. II. 1.) putavi.” SCHWEIGHÆUSER. Idem tamen in Addendis corrigit έσηνε. Sed verum est έσηνε, collato Thiersch. Gr. Gr. 8. CCXLIII. 38. Ρhrynichus Bekker. p. 62. Σημηναι και εσήμηνα ερείς αντί του σημάναι και εσήμανα. ωσαύτως φιναι και αποφηναι και προφήνας, και εθέρμηνα και θερμήνας, και έτεκτήνατο τεκτήνασθαι, και έμήνατο μήνασθαι και εκμήναι" και δια του ρ, εχθήρας» και εκάθηρας και δια του λ, έσφηλα και σφήλας. Vide et Εtymol. Mag. in Káðapua et "Ovoua. Conferendus autem omnino est Hom. Od. P. 300. ένθα κύων κείτ' "Αργος, ενίπλειος κυνοραιστέων. | Δη τότε, Fως ενόησεν Οδυσσέα έγγυς εόντα, | ουρή μέν δ' όγ' έσηνε, και ούατα κάβ

3 ος

βαλεν άμφω. De aoristi usu, hic et in sequentibus, vide infra ad Appendicis Fragm. XXVII. n. 6.

* “Post apoonadev aliqua omissa videntur.” DINDORF. Equidem nihil credo omissum esse. Ceterum notandum est, similem sententiarum nexum, constructione verborum partim dissolutionibus de industria relaxata, partim etiam conjunctionibus copulata, exhibere Appendicis Fragm. XXVII. quem locum vide. Exhibet etiam Ephippus apud Athen. VIII. p. 363. C. et XIII. p. 571. D. έπειτα γ εισιόντ', εαν λυπούμενος | τύχη τις ημων, έκολάκευσεν ηδέως: Ι εφίλησεν, ουχί συμπιέσασα το στόμα, | ώσπερ πολέμιος, αλλα τοισι στρουθίοις χαυνούσ' ομοίως: ησε, (ησε Αld. et Casaub.) παρεμυθήσατο, εποίησέ θ' ιλαρον, ευθέως τ' αφείλε παν | αυτου το λυπούν, καπέδειξεν λεων. ubi τ' post ευθέως in utroque Athenei loco omittit Αld. in priore etiam MS. P. apud Dindorfium, itemque Casaubon. Et recte, ut mihi quidem videtur, abesse debuit. In priore loco ad hunc modum interpungit Aldus : εποίησέ θ' ιλαρόν ευθέως, αφείλε παν κ.τ.λ.

5 Ιta Casaub. υπάντησέ τις Αld. υπάντησέ τις ΜS. C. υπαντησας δε τις Grotius, probante Valckenaerio. Εt sic edidit Schweigheu

Grotii emendationem suam fecit Toupius, sive ipse (dicta sunt Schweigheuseri) in eam inciderat, seu, unde accepisset, oblitus erat. Equidem, collatis conferendis in n. 4. legerim omnino: conve και προσήλθ', υπήντησεν τε τις, | δίφρoν ευθέως έθηκε, κ. τ. λ.

serus.

« ZurückWeiter »