Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

(ait ille) sæpe acuuntur in anapæstico. Vide Gaisford. ad Hephæst. p. 239. Nihil autem hoc in loco novandum est. Confer Porson. Supplem. Præf. ad Hec. p. XVII. Alexis apud Athen. VI. p. 237. C. citante Ρorsono: νοείς τό τε γένος και το πραγμα ; Β. και μάλα.

Antiphanes apud Stob. Τ. 108. 28. ανδρος διαφέρει τούτ' ανήρ ο μεν κακώς | πράττων, το λυπούν ήγαγ εις παράστασιν· | ο δ' έμφρόνως δεξάμενος, ήνεγκεν καλως. ubi Dobreus mavult περίστασιν, i. e. luctum fovendo in calamitatem incidit.

2

DIPHILUS.

5

10

Νόμιμον τούτ' έστι βέλτιστη ενθάδε'
Κορινθίοισιν, άν τιν' όψωνούντ' αεί
λαμπρώς ορωμεν, τούτον ανακρίνειν πόθεν
ζή και τί ποιων καν μεν ουσίαν έχη
ής αι πρόσοδοι λύουσι ταναλώματα,
εάν απολαύειν τούτον ήδη τον βίον 2.
εάν δ' υπέρ την ουσίαν δαπανών τύχη,
απειπον αυτώ τούτο μη ποιείν έτι.
δς αν δε μή πείθητ,3 επέβαλον ζημίαν.
εαν δε μηδ' οτιούν έχων ζη πολυτελώς,
τη δημίω παρέδωκαν και αυτόν. Β. Ηράκλεις.
Α. ουκ ενδέχεται γαρ ζην άνευ κακου τινος
τούτον. συνίης και, αλλ' αναγκαίως έχει
ή λωποδυτειν τας νύκτας 6 ή τοιχωρυχείν,
ή των ποιoύντων ταυτα κοινωνείν τισιν,
ή συκοφαντείν κατ' άγοράν, ή μαρτυρείν
ψευδη. το τοιούτον εκκαθαίρομεν γένος.
Β. ορθώς γε νή Δί'. αλλά δη τι τούτ' εμοί ;
Α. δρωμεν όψωνoύνθ' εκάστης ημέρας
ουχί μετρίως βέλτιστέ σ', αλλ' υπερηφάνως.
ουκ έστιν ιχθυηρών και υπό σου μεταλαβείν.

15

20

25

συνήχας ημών εις τα λάχανα την πόλιν
περί των σελίνων μαχόμεθ' ώσπερ Ισθμίοις 10.
λαγώς τις εισελήλυθ' 11, ευθύς ήρπακας.
πέρδικα δ' ή κίχλην γε νή Δί' 12 ουκ έτι
έστιν δι' υμάς ουδε πετομένην ιδειν.
τον ξενικών οίνον επιτετίμηκας πολύ 13.

ΕΜΠΟΡΩι.
Apud Athen. VI. p. 227. E.-228. B.

1

Hoc Fragmentum in Aldina ad hunc modum inducitur: Aiφιλος δ' εν εμπόρω και νόμον είναι φησί παρα κορινθίοις τινα Τοιούτο νόμιμον εστί βέλτιστενθάδε. Εt sic se habet v. 1. apud Casaubonum. « Pro eo, quod edebatur, Τοιουτο νόμιμόν έστι, βέλτιστ', ενθάδε, in membr. A. sic scribitur, τοιούτον νόμιμον τούτ' έστιν βέλτιστ' ενθάδε. Εx quo par erat intelligi, in eum modum, quo a nobis factum, constitui debuisse primum versum, vocem ToloùTOV autem ad νόμον τινα fuisse referendam.” SCHWEIGH EUSER. Ad βέλτιστε, vide Hermann. ad Viger. p. 717. Mox νulgo legitur: Κορινθίοις, ίν, εάν τιν' κ. τ. λ. pro quo Κορινθίοισιν, εάν τ. Casaubonus. Recte autem äv Dindorfius. Vide supra ad Phænicidæ Fragm. n. 5. In cod. Epit. sic scriptum: "Ότι Κορινθίους νόμιμον ήν, φασί Δίφιλος, ήν εάν τιν' όψωνούντ' αεί λαμπρώς ορωμεν, τούτον ανακρίνωμεν πόθεν ζη.

κ. τ. λ.

2 « Rariorem constructionem verbi απολαύειν cum accusativo casu, supra notavimus ad V. 220. e. Dictionem autem illam, αποAavel Tov Biov, non tam cum Dalecampio intellexeram frui vitæ luxu, quemadmodum vernaculo sermone dicimus, jouir de la vie ; das Leben geniessen: sed, suis facultatibus uti prout ipsi visum fuerit ; quam sententiam commode illis verbis Grotius expressit, suo arbitratu facere impendia.SCHWEIGHÆUSER. TOÛTOV TOV Biov verte Anglice: the course of life he pursues. Cf. infra Appendicis Fragm. ΧΧV. 2. Male autem Hertelius του βίου, τούτον νοcabulo ad helluonem istum relato. Aristoph. Ρlut. 236. αγαθον γαρ απέλαυσ' ουδεν αυτού πώποτε. Τheophrast. de Causis Plant. ΙΙΙ. 3. citante H. Stephano: ίνα απολαύη (sc. τα δένδρα) την προσαύξησιν και την τροφήν. ubi απολάβη frustra, ut opinor, scriptum voluit Schweighæuserus, quanquam probe scio v et ß in MSS. sæpius confusa esse. Cf. Appendicis nostra ad Ηermesianact. p. 107. Ad απολαύω cum accusativo, vide Matthiæi Gr. Gr. 361.

serus:

more

3 miðntai MS. A. unde commodius níont' formari possit.” SCHWEIGHÆUSER. Soph. Elect. 938. £av moi mion, | This vův trapούσης πομονής λύσεις βάρος. Ιn Ed. R. 1414. πίθεσθε edidit Elmsleius, ubi meiðeole libri omnes. Vide Blomfield. ad Æsch. Prom. V. 282. Hermann. ad Soph. Elect. 1003. Mox notat Schweighæu

“Pro to enuig, id est, lictori, vel carnifici, suo arbitratu ta dıkaimo posuit Epitomator; quasi justitiæ diceret, quemadmodum Gallice dicimus, livrer un malfaiteur à la justice.

και απείπονεπέβαλον-παρέδωκαν. De hoc usu aoristi vide infra ad Appendicis Fragm. XXVII. n. 6. Cf. supra Eupolidis Fragm. II. 16.

5 Ita recte Ald. et Casaub. Male Schweighæuserus ouvieis; “ Attico, tamquam a verbo ovview,” ut ipsi placet. Et sic etiam MSS. A. et P. itemque Walpolius. Sed vide Porson. ad Eurip. Orest. 141. qui ibi scribit: “Nec me fugit Brunckium pluribus in locis Sophoclis et Aristophanis Tideis, Euvieis, et similes barbarismos aut reliquisse aut intulisse.” (Cavillatur, non argumentatur, Matthiæus Gr. Gr. 205.) Aristoph. Plut. 45. eir' Xuvins Trivétrívolav Toû θεου, κ. τ. λ. ouvins; autem apud Diphilum vertas licet Angl. do you take? Ad formam præpositionis, çuv recentiores comicos raro aut fortasse nunquam admisisse, observavit Walpolius p. 116. Quod notandum. Vide Valcken. ad Eurip. Phæn. 539.

6 Nihil caussæ erat, cur tñs vuitos corrigendum suspicaretur Taylorus, in Indice ad Lysiam, p. 928. ed. Reisk. Percommode et accusativus casus positus est, et pluralis numerus.” SCHWEIGHÆUSER. VUKTOS, absque articulo, bonus ille Hertelius, in margine sic notans : « al. τας νύκτας.” Nempe penultimam in λωποδυτεϊν pro longa habendam esse putavit. Accusativum defendit Dobræus Advers. T. II. p. 98. Pherecrates apud Athen. III. p. 75. B. kábevde ta's ueonußpías. ubi perperam Dindorfius, post Schweighæuserum, tñs meo. Quem locum attulit Dobræus l. c.

Sic
supra

Menandri Fragm. IX. 3. où oTÉVELV | Ta's výktas. Plura vide apud Musgravium ad Eurip. Hipp. 1131. Elmsleium ad Bacch. 722. Shakspear. The Twelfth Night I. 3. Sir Toby, you must come in earlier anights : your cousin my lady takes great exceptions at your ill hours. ubi edd. recentiores o’nights exhibent, in analogiam, ut opinor, peccantes, cum rectius per a scribatur, perinde atque in vocabulo nowadays. Ita Jonson. Cynthia's Revels II. 1. He loves to have a fencer, a pedant, and a musician seen in his lodging amornings. Porro, in Shakspearii loco, exceptions to recentius editum est, cum ante, ut

[ocr errors]

mihi quidem videtur, recte legeretur exceptions at.

Cf. First Part of King Henry VI. IV. 1. And he first took exceptions at this badge.

1 Cf. supra Phenicide Fragm. 3.

ιχθυάριον correxit Grotius. At inusitatum prorsus istud vocabulum. ιχθύδιον Grecis est diminutivum του ιχθύος. [Vide Meinek. ad Menand. p. 160. Matthiæi Gr. Gr. 102. J. B.] Neque vero ulla novatione erat opus. Subintellige ti, ut sexcenties apud poetas praesertim: eritque perapte dictum ουκ έστιν ιχθυηρόν τι &c. nihil ad piscem pertinens, nihil quod vel piscem oleat.SCHWEIGHEUSER. Aristoph. Ρlut. 813. τους δε πινακίσκους τους σαπρούς, τους εχθυηρους, αργυρους πάρεσθ' οραν. Ιdem in Telmissensium Fragmento apud Ρoll. X. 82. πινακίσκoν άπυρον ιχθυηρόν. Que loca contulit Schweighæuserus: in cujus tamen hujus loci interpretatione nequeo acquiescere. Ad ιχθυηρον, intelligendum videtur σκευος, vel αγγείον, vel πινάκιον, vel simile quid. Confer Bosii Ellips. Gr. p. 13. 439. et Poll. I. c. Nempe quasi in substantivum cessit epitheton. Plene Aristophanes, quod vidimus, πινακίσκους ιχθυηρους, et πινακίσκος ιχθυηρόν. Plene similiter Cratinus apud Αthen. ΧΙ. p. 494. C. και τάλλα πάνταγγεία τα περί τον πότον, | κουδ' οξύβαφον οινηρον έτι κεκτήσεται. Plene etiam μελιτήριον άγγος Aristophanes in Tagenistis apud Poll. X. 93. Ita Brunck. sed unice Verum videtur μελιτηρoν αγγείον, prout impressum est in Pollucis ed. Βas. 1536. Athenaeus XI. p. 475. D. Νίκανδρος δ' ο Κολοφώνιος εν ταις Γλώσσαις ποιμενικών αγγείον μελιτηρούν την κελέβην είναι. Fuerit autem ιχθυηρον i. 4. πινακίσκος ιχθυηρος Aristophanicum, catinus, sive scutella, in qua pisces vel elicantur, vel apponuntur. Quanquam vel facilius suppleri potest τέμαχος, ut θύννεια θερμα katapaywv, subintellecto teuaxn, dixit Aristoph. Eq. 354. Cf. Schol. ad Nub. 338. επί ιχθύων το τέμαχος και επί πλακούντος, επί δε κρέων ουκέτι. Similiter ναστος, γαμήλιος, επίπαστον, substantive usurpantur, cum plene dicatur ναστος πλακούς, γαμήλιος πλακους, επίπαστον πλακουντάριον. Cf. supra Pherecratis Fragm. ΙΙΙ. 5. et IV. 3. Ηesychius: Γαμήλιος. και εις τους γάμους πεσσόμενος πλακους. Corrigendus est Ηesychii Iocus corruptissimus: Ιχθυόνερες. ιχθυαγωγοί. ubi minus recte de piscatoribus, qui pisces hamo ducunt, recte autem de servis, qui pisces advehunt, cogitavit Albertius. MS. Schow. Ιχθυόνερ, έ. Legendum videtur: Ιχθυηροί. ιχθυαγωγοί. Sic oινηρος θεράπων dixit Anacreon apud Ρoll. VΙ. 23.

συνήκας Αld. et Casaub. συνηκάς τι ΜS. Α. συνηκας τι MSS. Β. Ρ. ξυνηκας Walpol. quod tamen in συνηκας remutatum voluit in

[ocr errors]

Monito p. 116. συνήχας est ex conjectura Schweigheuseri. Hoc esset a συνάγω; illud a συνίημι. Versum sic convertit Grotius : Ita civitas compulsa ad vitam olitoriam est. Unde, de ouvñxas putasse Grotium, quivis merito suspicabitur. Atqui ne olera quidem sumtus et voracitatem istius hominis effugisse, satis et abunde manifestum est ex versu sequenti, περί των σελίνων μαχόμεθ' ώσπερ 'Ισθμίοις. Que sane, si civibus ad victum olitorium confugiendi adhuc fuisset potestas, vix et ne vix quidem dici potuissent. Nec profecto placet verbi ovváyw usus, quo valeat compello, concludo, redigo, quamvis eo sensu frequentatum sit Polybio, (id quod monuit Schweigheuserus) qui είς τούτο συνήγοντο, eo redigebantur, συναγόμενοι υπο του λιμού, fame victi, et alia consimilia habet. Vide et Athen. V. p. 197. D. ibique Schweighæuserum. Equidem ouvñkas unice verum esse censeo. Adumbravit Diphilus Homericum illud ξυνέηκε μάχεσθαι, forma Ionica, uti par erat, in Atticam immutata, servata autem verbi antiqua significatione. Ad rem est illud Menandri apud Stob. Τ. 107. 2. οικτρότατόν έστι πείραν επί γήραος ουδω | αδίκου τύχης δίκαιος ειληφως τρόπος. ubi γήρως οδώ (γηρας οδού corrupte MSS. Α. Β. apud Gaisford.) optime Scaliger et Grotius, sequente Meinekio. Quam Homerici επί γήραος qúdø adumbrationem exhibet etiam Lycurg. c. Leocrat. 11. auctore Suida, uti monuit Meinekius ad Menand. p. 234. Est autem συνηκας i. 4. συνέβαλες, συνέπλεξας προς έριν, collato Eustathio ad locum Homericum, Angl. you have embroiled, you have set by the ears. Verte igitur : populares nostros in certamen cum olitoribus conjecisti. Νamque recte observavit Schweigheuserus, τα λάχανα hic non tam ipsa olera, quam forum olitorium dici. Suidas: Aaχάνοις. τοις λαχανοπώλαις. Similiter Alexis Athen. ΙΙΙ. p. 104. D. τους ιχθυοπώλαις εστίν εψηφισμένον, | ώς φασι, χαλκήν Καλλιμέδοντος εικόνα | στήσαι Παναθηναίοισιν εν τοις ιχθύσιν. ubi notat Casaubonus: « Verto, in foro piscatorio.Vide et Schweighaeuser. ad 1. toph. Ran. 1066. κάν ταύτα λέγειν εξαπατήση, παρά τους ιχθύς ανέκυψεν. ubi notat Schol. Παρά τους ιχθυς. παρα τα ιχθυοπώλια. το δε τοιούτον 'Αττικόν. Εύπολις: Περιήλθεν εις τα σκόρoδα και τα κρόμμυα. Ιd. Vesp. 789. έλθων διεκερμάτιζεν εν τοις ιχθύσιν. Vide Pierson. ad Mær. p. 351. seq. Totum autem Diphili locum optime illustrabit Alexis apud Αthen. VΙΙΙ. p. 338. D. E. πρότερον μεν ει πνεύσειε βορράς ή νότος | εν τη θαλάττη λαμπρος, ιχθύς ουκ ενην ουδενί φαγείν. νυνί δε προς τους πνεύμασι | τούτοις Φάυλλος προσγέγονε χειμων τρίτος. | έπαν γαρ εκνεφίας καταιγίσας τύχη | εις την αγοραν, τούψος πριάμενος οΐχεται | φέρων άπαν το ληφθέν» ώστε

« ZurückWeiter »