Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

duo codd. Schowii, notante Meinekio. Αlius cod. Schowii: διατηρεί μόνως.

* Confert Clericus, post H. Stephanum, Esch. Sept. c. Theb. 589. ου γαρ δοκείν δίκαιος (ita Ρorsonus pro άριστος) αλλ' είναι θέλει. Vide Blomfieldii notam, locisque ibi allatis adde Plutarch. Philop. T. II. p. 324. Cor. citante Meinekio. Addo Xen. Mem. II. 6. 39. αλλα συντομωτάτη τε, και ασφαλεστάτη, και καλλίστη οδος, ώ Κριτοβουλε, ό τι άν βούλη δοκείν άγαθος είναι, τούτο και γενέσθαι αγαθον reipaola.. Cic. Læl. 26. Virtute enim ipsa non tam multi præditi esse, quam videri volunt. Drydenus nostras, Cymon and Iphigenia 220. In eo’ry exercise of all admir'd, 1 he seem'd, nor only seem'd, but was inspir’d. Churchill. Night 333. Shall wretches, whom no real virtue warms, 1 gild fair their names and states with empty forms, whilst Virtue seeks in vain the wish'd for prize, because, disdaining ill, she hates disguise ; | because she frankly pours forth all her store, | seems what she is, and scorns to pass for more ? «Ceterum Brunckius hanc eclogam in νοθείας suspicionem vocavit: dubites, inquit, veri Philemonis esse. Potius Christiani coloris videtur. Equidem nihil in his versibus deprehendere potui, quod Christiano quam Græco homine dignius videri possit.” MEINEK.

II.

Ούκ έστιν ούτε ζωγράφος, μα τους θεούς,
ούτ' ανδριαντοποιός όστις' αν πλάσαι
κάλλος τοιούτον, οίον η αλήθει'' έχει.
ούτ' ανδριάντος γαρ καλώς πεπλασμένου,
αν μη τον αισθησόμενον η τέχνη λάβη.

ΠΥΡΦΟΡΩι.
Αpud STOB. Τ. 65. 5.

5

1 « όστις Α. ούτις conj. Gesnerus.” GAISFORD. Vulgo τις, priore syllaba ob ος in ανδριαντοποιος excidente. Sed et όστις etiam Morel. Hertel. Grot. et H. Steph.

2 « τοσούτον Α.” GAISFORD.

3 Scripserim αλήθει'. Vide Thiersch. Gr. Gr. 5. CCXLIII. 16. Mox vv. 4, 5. neglexit H. Stephanus, hoc notato: “ Adjunguntur et isti duo versus, Ούτ' ανδριάντος του [του etiam Morel. et Ηertel.

J. Β.] καλώς πεπλασμένου, "Αν μη τον αισθησόμενον η τέχνη λάβη. Sed quomodo cohærere possint non satis intelligo, præsertim quum nec genitivi illi ανδριάντος του πεπλασμένου habeant quo referri possint. Nam primo quidem aspectu offert se nomen kaldos, quod repeti possit e proxime præcedente versu, addendo verbum éori: sed non satis idoneus videtur fore sensus, nisi aliqua interjiciantur. Quidam vero aliud nomen subaudiendo, ita interpr. Nec statuæ affabrefactæ usus est, nisi percepturum quempiam ars nacta sit. At ego subaudiendo potius kalos, suspicarer simul ista subaudiri debere, vel potius deesse (aut certe aliqua istis similia.) Sed pulchra non existimatur esse veritas, quoniam ejus pulchritudo non perspicitur : sicut nec ulla est pulchritudo statuæ eleganter alioqui effictæ Aut ille dicit telaopévou) nisi is qui eam intuetur, aliquo in hac arte præditus sit judicio. Sed vocabula, quibus utitur, sonant ad verbum, Nisi ars acceperit qui eam animadversurus sit et perspecturus. Id est, Nisi ars nacta fuerit spectatorem, qui ejus excellentiam animadvertere ac perspicere possit.“ Memini olim Porsonum audire dicentem versiculum hic excidisse, tali fere modo supplendum: ούτ' όφελός έστ' ουδ' ευ γεγραμμένης γραφής. Vide Tracts p. 255.GAISFORD. ubi out' öpelos oudev exhibet Kiddius, notatque Dobræus : “De ovoèv subdubito." Eurip. Edipi Fragm. apud Stob. Τ. 66. 1. si sana est lectio: ουδέν τι της ευμορφίας | όφελος, όταν τις μη φρένας καλας έχη. Vide et supra Fragm. Ι. 15. merito offendit Stephanus, nihil tamen opis afferens. Syntaxi quidem ita facillime suam restitues rationem: ουδ' ανδριάντες γαρ κ. TeThaomévol. Excidisse versum, cujus hæc fere fuerit sententia : ούτ' όφελος ουδεν ευ γεγραμμένης γραφής, conjicit Porson. Tracts p. 255. quamquam ne sic quidem perspicitur, quæ horum versuum cum priorum sententia esse possit conjunctio: Nec pictor nec statuarius, qualem veritas habet, pulcritudinem finxerit. Nam neque picturæ neque statuæ ullus est fructus, nisi invenerit ars, qui operis præstantiam sentiat atque intelligat. Videant alii.” MEINEK.

- Vs. 4.

III.

Οι φιλόσοφοι ζητουσιν, ως ακήκοα,
περί τούτό θ' εαυτοις πολύς και αναλούται χρόνος,
τι έστιν αγαθών και κούδε εις εύρηκέ πω
τί έστιν αρετήν και φρόνησίν φασι, και

πλέκουσι πάντα μάλλον, ή τί ταγαθόν.
εν αγρω διατρίβων τήν τε γην σκάπτων εγώ
νύν εύρον ειρήνη στιν ώ Ζεύ φίλτατε,
της επαφροδίτου και φιλανθρώπου θεού.
γάμους, εορτάς, συγγενείς, παιδας, φίλους,
πλούτον, υγιείαν, σιτον, οίνον, ηδονήν,
αύτη δίδωσι ταύτα πάντ' αν εκλίπη,
τέθνηκε κοινή. πας και των ζώντων βίος.

ΠΥΡΡΩι.

[ocr errors]

Apud Stob. T. 55. 5.

1

2

Ita Gaisfordius, obsecundantibus MSS. A. Voss. et ed. Trincav. Saltem περί τούτό θ' αυτούς, si quid veri habeat canon metricus Elmsleianus, de quo vide supra ad Phænicidæ Fragm. n. 5. Vulgo περί τούτό τ' αυτούς, et sic Valckenaerius ad Eurip. Phen. 591, 2. Brunckius ad Aristoph. Plut. 985. et Meinekius, favente etiam MS. Β. apud Gaisfordium, in quo περί του, τότ' mendose scriptum est.

Trovius, inquit Grotius, pro nou's ob versum posui. Nollem equidem hoc Viro magno excidisset. Neque enim movius Ionicum in Comædia Attica locum habet, neque versus ea medicina eget. Credebat scilicet ávaloutat secundam syllabam corripere; quam tamen ubique producit. Restitue ergo nolus in locum, unde ejectum est.” BENTL. Vide et Addend. Epist. ad Mill. p. 79. ubi frustra citat Marklandus Aristoph. Eq. 9. in margine exemplaris libelli Bentleiani, quod in Museo Britannico asservatur. Quem vide etiam ad Eurip. Iph. T. 36. Cf. Bentl. Emend. in Menand. et Philem. p. 146.

Lege: ανάλωται. Εurip. Phen. 597. μητερ, ου λόγων αγων έστ', αλλ' ανάλωται χρόνος | ούν μέσω μάτην περαίνει δ' ουδέν η προθυμία. Quem locum respexit Liban. Epist. DCCXXVIII. Id. Androm. 1154. παν δ' ανάλωται δέμας | το καλλίμορφον τραυμάτων υπ' αγρίων. Plato comicus apud Αthen. IX. p. 367. D. τα δ' αλλότρι' εσθ' όμοια ταις παροψίσι: | βραχυ γάρ τι τέρψαντ' εξανάλωται ταχύ. cito dilabuntur. (Cf. infra Fragm. V. 6.) Hesychius: 'Απολελάγνευται, εις λαγνείαν ανάλωται. Ιta legendum, cum Schaefero: νulgo' Απολέλαχν. et λαχν. Obiter videndum, annon αναλούντο restituendum sit Thucyd. ΙΙΙ. 81. ubi hodie ανηλούντο legitur. Ιd. VΙΙΙ. 45. τας δ' άλλας

3

:

πόλεις έφη αδικείν, αι ες Αθηναίους πρότερον ή αποστήναι ανάλουν. Quanquam probe scio, ανηλούντο, et ανήλουν, prelaturum fuisse Elmsleium, uti satis liquet ex Monkii nota ad Eurip. Hipp. 1332. Vide omnino Valcken. ad Phoen. 591, 2. Brunck, ad Aristoph. Plut. 380. Blomfield. ad Æsch. Sept. c. Theb. 813. et in Addendis ad Agam. 553. Goeller. ad Thucyd. IV. 48. Ceterum αναλίσκεται, si tanti est, in Philemonis loco exhibet Hertelius, post Morelium.

4 « τί έστιν αγαθόν, φuid sit summum bonum, qui sensus ubi requiritur, vix deesse potest articulus. Ita Cleanthes ap. Euseb. Ρ. Ε. ΧΙΙΙ. p. 679. ταγαθόν έρωτας μ' οίόν έστ' άκουε δή. Βrunck. ad Αristoph. Ρlut. 985. corrigit τι ταγαθόν έστι, κουδε εις etc." MEINEK. Vide supra Platonis (vel potius Batonis) Fragm. III. 7. ibique n. 5. Matthiæi Gr. Gr. 263. itemque, si lubet, Suidam in 'Αγαθόν. Βrunckium sequitur Walpolius, hoc notato: «τί ταγαθόν έστιν Βrunckius reponit pro τί έστιν αγαθών, quod Bentleio non displicuerat.” Mox ad τί έστιν αρετήν, κ. τ. λ. notat Gaisfordius: « τί Α. Β. Voss. Grotius.” Ita etiam Meinekius. Vulgo τίς. Gesneri conjectura ο μέν τις αρετήν, ο δε φρόνησίν φησι, και-vix memoratu dignum est. In ν. 5. λέγουσι πάντα μάλλον ή τι ταγ. Brunckius, sequente Walpolio. πάντα MSS. Α. Β. Voss. et Gesneri margo, notante Gaisfordio. Vulgo taūta. Citat Dobræus Timoclem apud Athen. VI. p. 224. A. Est Fragm. I. init.

üyelav Trincav. Gesner. Hertel. metri dispendio. Vide supra ad Eubuli Fragm. I. n. 3. Quæ forma præterea Atticis prorsus ignota fuit. Vide Porson. ad Eurip. Orest. 229. qui Philemonis locum ibi respexit. Meris p. 380. Υγιεία, Αττικώς. υγεία, Ελληνικως. Ηerodiani Fragm. ab Hermanno editum p. 307. υγίεια τετρασυλλάβως. μόνως γαρ ούτως οι αρχαίοι είρήκασιν. Εtymol. Magπαρα το υγιής γίνεται υγίεια και κράσει, υγεία, ώσπερ τα 'Απολλωνίεια, τα 'Απολλώνεια. οι δε Αθηναίοι εκτείνουσι το α, και καταβιβάζουσε τον τόνων, και φυλάττουσι την αυτην γραφήν, υγιεία, ώσπερ το ιερεία. Ιστέον δε ότι το υγεία τρισύλλαβον ούτως εν τη κωμωδία, ούτως έν τη τραγωδία αυτο εύρηται και οι ρήτορες δε τετρασυλλάβως προφέρoυσι. Χαιροβοσκός. Ιστέον δε ότι υγίειαν καλούσιν οι 'Αττικοί τα πεφυραμένα οίνω κ. τ. λ. ubi υγεία τρισύλλαβον mendose legi, ex totius loci ratione satis manifestum est. Nodum ad hunc modum secuit Meinekius : “In promptu est scripsisse grammaticum: oőte εν τη κ. ούτε εν τη τραγωδία, idque docent etiam sequentia : και οι ρήτορες δε τετρασυλλάβως προφέρουσιν, ubi ante τετρασ. inserendum αυτο, quod suo loco motum perperam legitur ante εύρη

5

&

ται.Equidem υγιεία τετρασυλλάβως corrigendum esse nullus dubito, collato Etymol. Gud. Ύγίεια, η ευεξία, τετρασυλλάβως, ως και εν τη κωμωδία: Αυται γαρ επιθυμούσιν υγιείας φαγείν. Vide Bast. Comment. Palæogr. p. 745. Sed radices, nisi vehementer erro, longe altius egit corruptela, et revocanda sunt utriusque generis exempla, ab epitomatore quodam, ut videtur, rasa, totusque locus sic fere refingendus: Ιστέον δε ότι το υγιεία τετρασυλλάβως, ως εν τη κωμωδία: Αυται γαρ επιθυμούσιν υγιείας φαγείν. ούτω και εν τη τραγωδία αυτο εύρηται:

και οι ρήτορες δε τετρ. πρ. Minus Graeca esse ista σύτως εν τη κωμωδία, ούτως εν τη τραγωδία, tum in comoedia, tum in tragedia, nemo non videt; et correctionem υγιεία τετρασυλλάβως Hagitant etiam sequentia, και οι ρήτορες δε τετρασυλλάβως προφέρουσιν, porro etiam oratores quadrisyllabice pronunciant, quæ insulsa et nullius sensus essent, nisi aliquid de vocabuli scriptura ac pronunciatione quadrisyllabica protinus antecessisset. Gnome μονόστ. a Morelio et Ηertelio Μenandreis relata: ύπνος δε πασίν έστιν υγεία βίου. ubi υγίεια Grotius, itemque Brunckius, quod in υγιεία, cum Meinekio, mutandum esse quivis videbit. Gnome alia μονόστ. Μenandro a Morel. et Ηertel. itidem tributa: ύπνος δε πάσης έστιν υγεία νόσου. ubi recte Meinekius υγιεία. Quam tamen Gnomam nihil aliud esse nisi alterius έκδοσιν diversam plusquam credibile est. Gnome μονόστ. Μenandrea, ut placet Hertelio p. 128. H. Stephano p. 255. ουκ έσθ' υγείας κρείττον ουδέν εν βίω. ubi υγιείας, post Brunckium, Meinekius. Ceterum in Nostri 1oco υγιείαν, ante Gaisfordium, dederat Walpolius. υγίειαν (προπαρο{utóvws) Morel. Grot. Meinek. MS. A. apud Gaisfordium, itemque Brunck. ad Αristoph. Ρlut. 985. et notatu dignum est, υγίεια, cum accentu in antepænultima, hoc est ultima brevi, in prosæ orationis scriptoribus fere semper, apud poetas rarissime exaratum reperiri. Quam tamen formam Atticis antiquioribus abjudicandam csse, quovis pignore contendam, collatis etiam Etymologi Magni verbis supra

allatis : οι δε Αθηναίοι εκτείνουσι το α κ. τ. λ. Accedit Herodoti auctoritas satis magna, apud quem semper vylein scriptum est, v. g. ΙΙ. 77. Aristoph. Αν. 604. ήν εν πράττωσ', ουχ υγίεια μεγάλη τούτ' έστι; σαφ' ίσθι | ως άνθρωπός γε κ. τ. λ. Ita olim legebatur, et sic etiam Brunckius et Bekkerus. Sed recte Dindorfius υγιεία, metro fagitante, qui tamen υγίειαν minus recte stare passus est in ejusdem fabulæ vv. 603. 878. quanquam utrobique únieiav correxerat Brunckius, quem secutus est Bekkerus in priore versu, inque posteriore sequi debebat. Serius tamen, ut

« ZurückWeiter »