Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

* Menander apud Stob. Τ. 107. 3. και μεταβολαις χαίρουσα παντoίαις τύχη, η σόν έστ' όνειδος τούθ', όταν τις ών ανηρ ! δίκαιος αδίκος περιπέση συμπτώμασιν. ubi, pro ούτος, (Grot. ούτως) quod vulgo legebatur, Tis Löv MS. B. apud Gaisford. et Porsonus. Ita etiam legendum esse suspicatus est H. Stephanus; quod fugit Gaisfordium. Frustra Meinekius : όταν ούτος ών ανηρ.

XIV 1.

“Οταν ειδέναι θέλης σεαυτόν όστις ει,
έμβλεψον εις τα μνήμαθ'", ως οδοιπορείς.
ένταύθ' ένεστιν οστέα και κούφη κόνις
ανδρών βασιλέων και τυράννων και σοφων,
και μέγα φρονούντων επί γένει και χρήμασιν,

5
δόξη, κάπί κάλλει σωμάτων8.
και ουδέν αυτών τωνδ' επήρκεσεν χρόνος.
κοινόν τον άδην έσχον οι πάντες βροτοί19.
προς ταύθ' ορων11 γίνωσκε σαυτόν όστις ει12.

Apud Auct. Compar. Menand. et Philem. p. 361.

αυτων τε

· Ex recensione Meinekiana. Apud Auct. Compar. Menand. et Philem. inscribitur περί θανάτου. Vix, puto, Menandreum est.

8 «Ita pro σαυτον Heins. et Grot. Exc. p. 761.” MEINEK.Rarius dicitur ειδέναι σεαυτόν, sed γιγνώσκειν σ.

potius, quod habes in v. ult. nec prioris locutionis exempla, apud poetas saltem, facile reperies. Χen. Mem. Socr. IV. 2. 26. εκείνο δε ου φανερον, έφη, ότι δια μεν το είδέναι εαυτους πλείστα αγαθα πάσχουσιν οι άνθρωποι, δια δε το έψευσθαι εαυτων, πλείστα κακά και οι μεν γαρ ειδότες εαυτους κ. τ. λ. Ρrecesserant hecce: και ο Σωκράτης, είπέ μοι, έφη, & Ευθύδημε, είς Δελφους ήδη πώποτε αφίκους και δίς γε νή Δία, έφη. κατέμαθες ούν προς το να που γεγραμμένον, το Γνώθι σαυτόν και έγωγε. πότερον ούν ουδέν σοι του γράμματος εμέλησεν, ή προσέσχες τε και επεχείρησης σαυτον επισκοπείν, όστις είης και μα Δί' ου δητα, έφη. και γαρ δη πάνυ τούτό γε ώμην είδέναι» σχολή γαρ άν άλλο τι ήδειν, είγε μηδ' έμαυτον εγίγνωσκον. Εx quibus Xenophontis locis totius versus origo petenda esse videtur. Cf. supra Fragm. XI.

κ.

• Philistion apud Auct. Compar. Menand. et Philem. p. 362. (Grot. Exc. p. 781.) εί ποτέ τις ημών εις τον αγρον εξιων, | μνήματα παρελθόν και τάφους ανθρωπίνους, κ. τ. λ.

κ. τ. λ. Ad formulam έμβλέπειν είς τι, conferri possunt sequentia. Menander apud Stob. Τ. 96. 20. όταν γαρ εις τρυφωντα και σχολήν άγειν | δυνάμενον εμβλέψη. Demosth. in Phorm. p. 913. 3. Reisk. ου γαρ όμοιόν έστιν, ώ άνδρες Αθηναίοι, εις τα υμέτερα πρόσωπα εμβλέπονται τα ψευδη μαρτυρείν. Eurip. Ion. 744. ές όμματ' εύνου φωτος έσβλέψαι γλυκύ. Sic vulgo legitur; Bed recte Plutarchus ac Stobaeus έμβλέψαι, probante Musgravio. Diversa est ratio locutionis κείς κέρας παρεμβλέπων Ηel. 1573. collato Elmsleio ad Βacch. 742. Μatth. VI. 26. έμβλέψατε εις τα πετεινα του ουρανού. Αct. Apost. I. 11. τί εστήκατε έμβλέποντες εις τον ουρανόν ; Suid. (et Εtymol. Mag.) in "Έρημον εμβλέπειν: οίον όταν είς ερημίαν ή πέλαγος μέγα και αχανες εμβλέπωμεν.

4 “Locus vix sanus. Certe insolens significatio particulæ ws, quando, dum. De sepulcris juxta publicas vias exstructis Clericus laudat Jac. Guther. de Jure Man. II. 33.” MEINEK.

5 « Meris p. 284. οστούν 'Αττικώς. οστέον, Ελληνικως. ubi Menandri loco usus est Piersonus. Porson. Αdν. p. 291. ένεστ' όστα τε και κούφη Fort. recte.” MEINEK. Immo rectissime, si modo genuinum sit hoc Fragmentum ; et Menandri loco non usus est Piersonus, sed abusus, quod ait Porsonus l. 1. Menand. apud Athen. IV. p. 146. F. και την χολήν οστα τ' άβρωτα τους θεούς. Eurip. Suppl. 951. οστα προσάξεσθ'. ώ ταλαίπωροι βροτοί. Εt 1125. οστα φέρεται. λάβετ', αμφίπολοι. Photius: Όστολογείν: οστα συλλέγειν. Αd totius loci sententiam conferendus est Scottius Marmion, Introd. to Canto first: Here, where the end of earthly things | lays heroes, patriots, bards, and kings ; | where stiff' the hand, and still the longue, &c. Shirleius: The glories of our birth and state ! are shadows, not substantial, things ; | there is no armour against fate, | Death lays his icy hand on kings ; | sceptre and crown must tumble down, / and in the dust be laid | with the poor crooked scythe and spade. History of Prince Arthur P. III. c. 175. See also the noble Queen Guenever, which some time sat in her chair adorned with gold, pearls, and precious stones, now lie full low in obscure foss and pit, covered with clods of earth and clay.

ανδρων βασιλέων, και τυράννων, και σοφων. regum, et tyrannorum, et philosophorum. Eurip. Suppl. 446. ανηρ δε βασιλευς εχθρον ηγείται τόδε, | και τους αρίστους, ούς αν ήγηται φρονείν, | κτείνει, δεδoικως της τυραννίδος πέρι. Philemon apud Stob. Τ. 62. 8. εμου γαρ

[ocr errors]

seq. Denique non lapides quoque vinci cernis ab æuo? -Non ruere avolsos silices a montibus altis, | nec validas ævi vires perferre, &c.

10 Recte vertit Rutgersius: communis est Dis omnibus morlalibus, ut hic sit aoristi usus, de quo vide infra ad Appendicis Fragm. XXVII. n. 5. Quanquam suspicor id voluisse suspecti Fragmenti auctorem, ut sensus ad hunc modum exprimeretur: hi omnes mortales (sc. reges, tyranni, philosophi, &c.) communem mortem obierunt. Quam tamen expositionem verba Græca non admittunt. Præ oculis habuisse videtur scriptor Incerti Epigr. Anth. Gr. IIL p. 306. Brod. είς κοινόν άδην πάντες ήξουσιν βροτοί. Cf. Eurip. Erecthei Fragm. XVI. 33. p. 82. Dindorf. και μην θανόντες και εν μάχη πολλών μέτα | τύμβον τε κοινον έλαχον ευκλείαν τ' ίσην. Soph. Αj. 1193. τον πολύκoινoν "Αιδαν.

11 Cf. Appendicis Fragm. ΧΧVΙΙ. 6, 7. Μox γίγνωσκε Walpolius

12 Zeno apud Stob. Τ. 14. 4. έλεγχε σαυτον όστις ει, μη προς χάριν | άκου', αφαιρού δε κολάκων παρρησίαν. Vide et Xenophon. tis locum allatum in n. 3.

PHILEMON.

1'.

"Ανήρ δίκαιός έστιν, ουχ ο μη 'δικών,
αλλ' όστις αδικείν δυνάμενος, μή βούλεται".
ουδ' ος τα μικρά λαμβάνειν απέσχετο,
αλλ' ώς τα μεγαλα καρτερεί μη λαμβάνων,
έχειν δυνάμενος και κρατειν αζημίως.
ουδ' ός γε ταύτα πάντα διατηρεί μόνον),
αλλ' όστις άδολον γνησίαν τ' έχων φύσιν,
είναι δίκαιος, κου δοκείν είναι θέλει.

5

Apud Stob. T. 9. 22.

1“ Duo priores versus, Philemonis nomine adscripto, habet etiam Anton. Mel. XL. p. 61. et Aldina Sylloge Gnom. monosticharum. Philisco locum tribuit Grotius, qui etiam ad præce

dentes versus, quos reliquæ Stobæi editiones Philemonis Palamedæ tribuunt, Philisci nomen apposuit; qua in re non codicis auctoritatem sed suum ipsius judicium sequutum esse Grotium ex iis intelligitur, quæ scripsit vir summus p. 564. Equidem ut præcedens fragmentum Tragico poetæ tribuendum esse lubens concedo, ita his quidem versibus nihil inesse video, quod a Comico poeta dici non potuerit.” MEINEK. Correxit se Grotius in annott. MSS, apud Gaisfordium, loco utroque Philemoni retributo.

? uni 'derwv etiam Schowius, notante Meinekio. Vulgo: un ciò còn De crasi, vel potius aphæresi, uni 'dekwo consulendus est Thiersch. Gr. Gr. §. CCXLIII. 27. Ad loci sententiam, confert H. Stephanus Χen. Cyrop. V. 2. 9. πολλους μεν οίομαι είναι ανθρώπους, οι ούτε ασεβείν αν θέλoιεν, ούτε αδικείν, ούτε αν ψεύδοιντο εκόντες είναι δια δε το μηδένα αυτούς ηθεληκέναι προέσθαι μήτε χρήματα πολλά, μήτε τυραννίδα, μήτε τείχη έριμνα, μήτε τέκνα αξιέραστα, αποθνήσκουσι Trpótepovply onaoyevéola olol nav. Confer Plaut. Stich. I. 2. 60. Facillime spectatur mulier, quæ ingenio est bono. | PA. Cum malefaciundi est potestas, quæ ne faciat, id temperat. Auson. de Biante Prienæo: Quod prudentis opus ? quum possit, nolle nocere. | Quid stulli proprium? non posse et velle nocere ?

3 ou Boóretai mendose habet Anton. Meliss. et Aldina Sylloge, prout exstat apud R. Steph. INS2M. MONOET. p. 8. Ita etiam MSS. A. B. m. sec. apud Gaisfordium. un Boúretai verte: nonvult. Xen. Hell. III. 2. 19. citante Matthiæo Gr. Gr. 608. d. évóuisar αυτον μη βούλεσθαι μάλλον ή μη δύνασθαι. .

4 « Gesnerus étéo xeto. Idem in marg. dméo Xero, quod dedere etiam Grot. H. Steph. Com. Gr. p. 372. Brunck. P. Gn. p. 194. et ex codd. Schowius.” MEINEK. améoxeto Hertel. notans in margine: “al. unboxeto.” Ita etiam MS. A. ex em. et B. m. s. apud Gaisfordium. améo Xeto verte: abstinet. Vide

Vide infra ad Diphili Fragm. n. 4.

yp. damnpei povas A. in marg. et sic B. m. sec. Gesnerus conjecit διατηρούμενος. Grotius dedit διατηρεί μόνον, qui et hoc enotaverat quasi ex A. Perperam: codex præbet jóvws, tali compendii forma, qualem habet finalis syllaba vocis ouoroyovuévws in Bastii Comment. Pal. Tab. V. n. 8.” GAISFORD. Vulgo: dianpuuevos. datupei povov, ante Grotium, legendum monuit H. Stephanus Com. Gr. Sent. p. 374. hoc notato: “pro drainpuóuevos, quod aperte mendosum est, legendum censeo orarnpei povov: atque adeo lectionem hanc in mea interpretatione sequor.” διατηρεί μόνον etiam

5

« ZurückWeiter »