Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

άρ' έστιν Porson. Adv. p. 292. πολλά γ' έστιν Dobreus Aristoph. p. 110.” GAISFORD. άρ' έστιν etiam Meinekius, et πολλά γέ. H. Steph. Com. Gr. Bent. p. 408. Vulgo άν έστιν. πολλών, quod corruptum ex πόλλ' άν, exhibet Anton. Meliss. LΧΧΧ. p. 139. (Vide Porson. ad Eurip. Phæn. 1672. et Med. 937.) Fortasse legendum: αρ' έστι κατα πόλλ'. Similem positionem prepositionis exhibet Antiphanes Αthen. V. p. 222. A. μακάριόν εστιν η τραγωδία | ποίημα κατα πάντ'. Sosipater apud Αthen. IX. p. 378. Β. έπειτα μετα ταυτ' ευθυς αρχιτεκτονείν. Vide et infra Philemonis Fragm. VΙΙΙ. 5. Fatendum tamen est, Porsoni emendationem facile defendi posse ex Platone.

* Ita MS. A. apud Gaisfordiam. Male Meinekius geavtov, prout vulgo editum est, hoc insuper notato: “Steph. et Salvin. Obs, in Men.

p. 158. sine causa σαυτόν.” Vide supra ad Phenicide Fragm. η. 5. Μenand. apud Stob. Τ. 21. 2. το γνωθι σαυτόν έστιν, αν τα πράγματα | ίδης τα σαυτού, και τί σοι ποιητέον. ubi male σεαντον MS. B. m. pr. et ed. Trincav. Id. apud Laert. VI. 83. Móvies Tas ήν άνθρωπος, ώ Φίλων, σοφος | αδόξοτερος, μίαν δε πήραν ουκ έχων, πήρας μεν ουν τρείς· αλλ' εκείνος ρημά τι | έφθέγξατ' ουδεν έμφερές, μα τον Δία, | τη γνώθι σαυτόν, ουδε τοις βοωμένοις | τούτοις υπερείδε ταύθ' ο προσαιτών και ρυπων | το γαρ υποληφθέν τυφον είναι πάντ' έφη. Philemon apud Stob. Τ. 22. 4. το γνωθι σαυτον, ου μά

ευ ίσθ' ότι ή το ρημα τούτο δόξαν εν Δελφούς έχει. Ιon tragicus apud Plutarch. Consol. ad Apoll. p. 116. D. et Olympiod. ad Plat. Alcib. Ι. p. 201. το γνωθι σαυτον, τούτ' έπος μεν ου μέγα, έργον δ' όσον Ζευς μόνος επίσταται θεών. Gnome μονόστ. apud Ηertel. p. 42. Grot. Exc. p. 937. το γνωθι σαυτόν, πανταχού 'στι χρησιμον.

Plat. Philel. p. 65. Fischer. της δ' αυ πάσης πονηρίας εστί τουναντίον πάθος έχον ή το λεγόμενον υπο των εν Δελφούς γραμμάτων; ΠΡ. το γνωθι σαυτόν λέγεις, ώ Σώκρατες ; Ιd. Charm. p. 87. Heindorf. το γαρ γνώθι σαυτόν και το σωφρόνει έστι μεν ταυτον, ως τα γράμματα φησι και έγω, τάχα δ' άν τις οιηθείη άλλο είναι, και δη μοι δοκούσι παθείν και οι τα ύστερον γράμματα αναθέντες, τό τε μηδέν άγαν, και το εγγύα, πάρα δ' άτα. ubi Heusde Spec. crit. in Ρlat. p. 118. tentat και εγω ομολογώ, notante Bastio in nota manu scripta, inque ultimis legendum videtur τό τε Μηδέν άγαν, και το Εγγύα, πάρεστι δ' άτα. Confer et infra Fragm. XIV. 1. ibique n. 2. Atque huc plane respexit Æsch. Prom. V. 317. giqueσκε σαντον, και μεθάρμοσαι τρόπους. Μeurs. Iamb. Moral. Ι. 86. (Tom. X. p. 641. Lam.) Quid curiosus cæca Naturæ petis | secreta *matris ? ipse, quod quæras, habes : | et es. Profecto nemo se noscit

την

Vide et,

bene. | Te disce, id omni majus est sapientia. Youngius nostras, Night IV. Man, know thyself: all wisdom centres there. si per occasionem licebit, Jacobi Magni Sopholog. VI. 5. De vana gloria minime affectanda. Satiram inscriptam Γνώθι σεαυτον composuit M. Terentius Varro : vide Nonium c. 2. n. 551. et 552. Poematium Latinum hoc titulo scripsit Johnsonus Vol. I. p. 370. qui et consulendus est in The Rambler, No. 24. Nosce te (Humors) edidit Ricardus Turner Lond. 1607. Aliud poematium Anglicum inscriptum INNOI EEAYTON, Know yourself, habes in The Miscellaneous Works of the late Dr. Arbuthnot, Lond. 1751.

De hujus autem dicterii auctore varie traditum est. Hesychius: Γνώθι σαυτόν. απόφθεγμα Χείλωνος φασί. Stob. Τ. 21. 12. Γνωθι σεαυτόν, ως παροιμία λαμβάνεται, μαρτυρεί θεόφραστος εν τω περί παροιμιων. Οι πολλοί δε Χίλωνος είναι το απόφθεγμα: Κλέαρχος δε υπο του θεου λεχθήναι Χίλωνι. Cf. Juvenal. Sat. ΧΙ. 27. E calo descendit Γνώθι σεαυτόν, &c. ubi vide Rupertium. Lex. Rhet. Bekker. p. 233. Γνώθι σαυτόν: απόφθεγμα. οι δε Χείλωνός φασιν. "Έρμιππος δε Δελφον ευνουχόν φησιν ειρηκέναι το γνώθι σαυτον, και εν τω ναώ επιγράψαι. Χαμαιλέων δε θαλού φησίν είναι την γνώμην ταύτην. Αnth. Gr. Ι. p. 171. Brod. Χίλων δ' εν κοίλη Λακεδαίμονι, Γνώθι σεαυτόν. Ausonius Chilone: Brevitate nota, qua Lacones utimur, | commendo nostrum Ivwli cavtov, Nosce te, quod in columna jam tenetur Delphica. | Labor molestus iste, fructi est optimi, | quid ferre possis, quidve non, dignoscere, noclu diuque quæ geras, quæ gesseris, adusque puncti tenuis instar quærere, officia cuncta, pudor, honor, constantia, | in hoc: et illa spreta nobis gloria.

3 Similis ingenii est Joannis Audoeni Cambro-Britanni de adagio Persiano lusus: THEOLOGUS. Scire tuum nihil est, nisi te scire hoc sciat alter : | Politicus. Si sciat hoc alter, scire tuum nihil est.

XII.

Πολλών φύσει τοις πάσιν ανθρώπων κακών
όντων, μέγιστόν έστιν η λύπη κακόν 2.

Apud Stob. T. 99. 18.

1

Recte Clericus ανθρώποις, notante Gaisfordio. Ita etiam Morel. Collect. impressa cum Callim. ed. Froben. p. 166. et H. Steph. et sic

edidit Meinek. ανθρώπων Hertel. p. 88. (quod notandam) itemque Grot.

? Philemon (Menandri alias Philemonis Gesneri marg. quod Gaisfordium fefelit) apud Stob. Τ. 99. 1. πολλων φύσει τοις πάσιν αιτία κακων | λύπη: δια λύπην και μανία γαρ γίγνεται η πολλοίσι, και νοσηματ' ουκ ιάσιμα. | αυτούς τ' ανηρήκασι δια λύπην τινες, επαν το λνπουν πλείον, ή το σωζον ή. (Gnome μονόστ. apud H. Steph. p. 210. Meinek. . p. 338. οίμοι" το γαρ άφνω δυστυχείν μανίαν ποιεί. Pind. . ΟΙ. VΙΙ. 55. αι δε φρενων ταραχαί παρέπλαγξαν και σοφόν.) Menander apud Stob. 1. c. 7. ουκ έστι λύπης, εάν περ (εάνπερ Hertel. ήνπερ Grot. et Meinek. Malim άν περ cum Morel. vel potius άνπερ cam H. Steph. Vide supra ad Antiphanis Fragm. ΧΙΙΙ. η. 2.) ορθως τις σκοπη, ή άλγημα μείζον των εν ανθρώποις φύσει. ubi ad ανθρωποις notat Meinekius: “Steph. ανθρώπων.” Αtqui ανθρώποις plane impressum est apud Stephanum Com. Gr. Sent. p. 170. Gnome μονόστ, apud Morel. p. 44. Meinek. p. 329. ουκ έστι λύπης χειρον ανθρώπους κακόν. Incertus apud Stob. 1. c. 6. νόσον πολυ κρείττον έστιν, ή λύπην φέρειν.

XIII.

Ως άδικον ότ' αν η μέν φύσις άποδα τι σεμνον, τούτο δ' η τύχη κακοί.

Apud Stob. T. 107.7.

[ocr errors]

Cum ór' åv apud Stobæum passim dederit Gaisfordius, non video cur okkav Doricum conjunctim scripserit in Theage Pythagoreo apud Stob. Τ. 1. 67. ubi pluries occurrit haec particula. όταν in MSS. sæpe scriptum esse ör' äv, notat Porsonus in Addend. et Corrigend. in Argum. et Notis ad Eurip. Med. 191. Vide et Dobræum in Præfatione ad Phot. Porson. p. xviii. et apud Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p. 221. Atque hanc scripturam ferme probat Wassius ad Thucyd. I. 62. (Præf. ad Thucyd. Duker.) præfertque Elmsleius, v. g. Eurip. Heracl. 321. Bacch. 135. Med. 260. et apud Blomfield. ad Æsch. Choeph. 953. qui tamen in Aristoph. Acharn. et Soph. Ed. R. όταν semper retinuit. Vide et Ηeyn. ad Hom. 11. Ζ. 448, 9. Si ότ' άν verum sit, vera sunt etiam, inquies, οπότ' αν, επ' άν, pro οπόταν, επαν, prout scribit Gaisfordius Ηesiod. Op. et D. 256. Stob. T. 73. 48. (est Antiphanis Fragm. IV.)

Nec profecto in ómót åv (ita etiam Elmsleius Eurip. Bacch. 381.) aqua multum hæret, collato Heyn. ad Hom. II. Q. 340. et Excurs. IV. ad I. 698. quem vide etiam ad H. 415. Quod vero ad èt' äv attinet, ea forma, ut mihi quidem videtur, non adeo facile defendetur. Scribit sane Etymologus Magnus: Έπην έκ του εαν, άν και μετα της επί προθέσεως, επάν· και Ιωνικώς, επήν. Ιta quidem ille. Sed vere statuit H. Stephanus in Lexico, επαν, (Ionibus recentioribus érreav) non ex étè et äv, (ex av sc.) sed ex émei et äv potentiali conflatum esse. Sic et av, latius éav, Ionibus Atticisque antiquioribus ñv, ex ei et åv potentiali fluxit. Etymol. Mag. 'Eav έκ του εί συναπτικού συνδέσμου και του αν παραπληρωματικού, γίνεται ειάν και αποβολή του και, εάν. Burneius, Monthly Review, August, 1799. p. 430. "Av should be "Hy, which is ei äv. (Vide supra ad Antiphanis Fragm. XIII. n. 2. et ad Nostri Fragm. I. n. 4.) Hom. ΙΙ. Α. 135. ει δέ κε μη δώωσιν. ubi εάν δε μη δωσιν Theodori Gaze Paraphrasis. Et Δ. 98. αΐ κεν ίδη Μενέλαον άρήίον. ubi εαν θεάσηται Μενέλαον τον πολεμικούν eadem Paraphrasis. Vide Thiersch. Gr. Gr. §. CCCXXIX. 2. a. b. c. d. Matthiæi Gr. Gr. 523. 1. Præclare autem et apposite citat H. Stephanus 10. Ζ. 412. ου γαρ έτ' άλλη | έσται θαλπωρή, έπεί αν σύγε πότμον επίσπης. Εt rursus I. 304. νυν γάρ χ "Εκτορο έλοις, επεί αν μάλα του σχεδον έλθη. Νec minus ad rem sunt sequentia. 1. Α. 168. εγω δ' ολίγον τε φίλον τε χομ' έχων επί νήας, επεί κε κάμω πολεμίζων. Ει Η. 5. ώς δε θεος ναύτησιν εελδομένοισιν έδωκεν | ουρον, επεί κε κάμωσιν εξέστησ' ελάτησι | πόντον ελαύνοντες, κ. τ.λ. Sic, cum Aristarcho, et Herodiano, utrobique legendum est, faventibus Ven. A. et B. itemque Eustathio, qui επείκε κάμωσιν habet in loco posteriore. (Conjuncte etiam επείκε scriptum est Od. Λ. 221. Ξ. 153. P. 23. Quam formam equidem praetulerim. Hesychius : Επείκεν, επειδάν. Ιdem : Επείχ' ωμεν πολέμοιο. επειδαν πληρωθώμεν του πολέμου. Ubi particulam dissecuit Albertius, quam conjuncte utrobique exhibet Aldina. Idem tamen paulo post: Eπει χ εωμεν [male Toupius Επεί κ' άωμεν] πολέμοιο. ubi vel in Aldina dissecta est particula. Sed haec glossa, ut opinor, adulterina est; nec facile de eodem loco, nempe Il. Τ. 402. bis cecinerit cordatus lexicographus.) Heynius επήν κε utrobique præfert; quod barbarum est, perinde ac si émei üv är dixeris. Vulgo legitur επην κεκάμω, et επην κεκάμωσι. Νempe priscam scripturam, cujus meminit etiam Etymol. Mag. et exinde Etymol. Gud. corrupere son lenti librarii, memores vocabulorum Homericorum κεκάδοντο, κεκύθωσι, λελάχητε, λελάθοντο, πεπιθοίμην,

[ocr errors]

TETÚKOVTO, et consimilium. Forma autem kekauw protinus forcipe prensanda est, Homeroque eximenda, quippe quæ ex utriusque loci prava lectione, tanquam ex sterquilinio quodam, orta sit atque generata. Nam neque usquam alibi occurrit, nec ejus meminit Hesychius, sed Grammatici seriores tantum. Sic et Il. 0. 575. ουδέ τι θυμω | ταρβεί, ουδε φοβείται, έπει κεν υλαγμoν ακούση. Alia exempla suppeditabunt Heyn. ad Il. A. 168. Thiersch. Gr. Gr. §. CCCXXIV. 5. 6. Quod ad őtav et ómótav attinet, equidem, cum Porsono, qui nil in harum particularum scriptura mutandum vidit, usitatiorem scribendi rationem constanter retinuerim ; idque eo libentius, dum compositarum particularum indolem et figuram perpendo, quas in linguam suam, ex Græcorum imitatione, induxere Latini veteres, quibus non solum codices Græcos longe longeque antiquiores, quam qui ad nostram ætatem pervenerunt, excutiendi facultas fuit, sed et cum Græcis ipsis, vigente adhuc lingua Græca, consuetudo quædam quotidiana ac familiaris. Vide infra ad Appendicis Fragm. XXVII. n. 12. et Addend. ad Anal. Gr. Min. Dalzel. p. 158. ubi laudavi insignem Suidæ locum in Mývuv, qui hic est : Μήνυν παροξυτόνως, αντί του μη δή. Que ex Grammatico quodam perantiquo desumta fuisse videntur. Quod si exoriatur aliquis, qui etiam étei 8 åv (h. e. emei dè äv) pro émeidav scriptum eat, is sua solus, ut opinor, sine rivali amabit. Ut enim ft Elồn ex émel, et ons conflatum est, ita &meidav fit ex émel, on, et äv, ut recte itidem monuit H. Stephanus. Adde quod, altera derivatione admissa, consectarium fuerit, minus Græcum esse émeidav õè, quippe quod tum valeret émei dè åv dè, quæ ne Triballus quidem balbutierit. Mitto confusionem in locis, sed perpauculis, in quibus revera occurrunt voculæ énei dėl äv: quanquam suspicor in his passim ételồav dè reponendum esse. Χen. Venat. 8. 4. έπει δ' άν φανή το ίχνος, προσιέναι εις το πρόσθεν. Ιta Leunclav. pro vulgato επειδαν, ubi tamen επειδαν δε mavult H. Stephanus. Arrian. Venat. 10. éme dåv ikavos paívwvtas έχειν,

, Ita Zeunius, pro corrupto éteid äv. Dionys. H. T. II. p.

1156. επει δ' άν εν τω απόρω γενώμεθα, έτι μάλλον φοβήσει. Quæ loca debeo Viro doctissimo Schæfero ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. An ér' eita, pro čteita, adhuc scripserit quis, rerum novarum studiosus, necne, prorsus nescio. Ei sane, si quis erit, to σφόδρ' είναι πάνθ' έτοιμα prestabit Etymologus Magnus: "Έπειτα, επίρρημα χρόνου δηλωτικόν, αντί του μετα ταυτα. έκ της επί προθέσεως και του ειτα, επίειτα και συγκοπή έπειτα. Sed nil vel in hac voce novandum videtur,

[ocr errors]
« ZurückWeiter »