Abbildungen der Seite
PDF
EPUB
[ocr errors]

Gregor. p. 469. Pro πάντη τυχον, Dalecampius (inquit Schweigheuserus) návry kakov legerat, in hanc sententiam : mali prorsus quidpiam mihi conflaturus es, Sosia. Corayus tali quodam modo legendum suspicabatur: Ω Σωσία πάντη (vel πάντως) δίκην δώσεις έμοί: vel Ω Σωσία ταχ αν δίκην δώσεις έμοί. Totus locus sic fortasse constituendus est: ουκ έστιν δ' έχειν ταύτην ετέρωθεν, εκ δε του ζην παγκάλως. Α. "Ω Σωσία, πάντη συ γ' ενδώσεις έμοί. | εόρακας ουν φιλόσοφον κ. τ.λ. hanc (voluptatem) autem aliunde adipisci non licet, quam ex bene vivendo. A. 0! Sosia, tu prorsus, mutata sententia, mihi concedas necesse est. Vidistin' ergo philosophum &c. Tunc εκ δε του ζην valebit ει μη εκ του ζην, que ipsissima verba sunt Epitomatoris. Potest et legi, salva sententia: έκ δε του ζην παγκαλως | ευ ζωσ' άπαντες, και συ γ' ενδώσεις έμοί ; | Α. εόρακας ουν φιλόσοφον κ. τ.λ. et ex bene vivendo recte vivunt omnes. Tune hoc mihi concedes? A. Quid? vidistine philosophum &c.

8 Menander apud Stob. (Append. Fragm. ΧΙΧ. 3.) τουτ' ήδίκηκεν, ου τυχόν μεταλήψεται. Αdde Μenandri Fragm. VΙΙ. 7. Conjuncte τυχόν ίσως Timocles Αthen. VΙΙΙ. p. 339. E. PseudEpicharmus in Gaisfordii Appendice ad Stob. p. 10. Vide Schol. ad Aristoph. Plut. 25. Dobræi Advers. T. I. p. 465. II. p. 130.

9 « Scribebatur εώρακας.DINDORF. εόρακας etiam Walpolius, a Porsono, ut videtur, monitus. Menander apud Plutarch. de Divit. Amore p. 525. Α. "Απoλλον, ανθρώπων τιν' αθλιώτερον | εόpakas; Ita citat Porsonus ad Eurip. Phæn. 1367. Vide Kidd. ad Dawes. p. 579. « In Posidippi loco ο μη πεπλευκως ουδεν εώρακεν κακον, reponendum εόρακεν. Altera forma optandum est ut tandem aliquando ex Atticis scriptoribus omnino tollatur.” MEINEK. (Vide infra ad Phænicidæ Fragm. n. 5.) éopaka vere Atticum esse notat etiam Reisig. Conjectan. in Aristoph. p. 73.

κηκλούμενον Morelius, errore typothete, quod in κυκλούμενον temere mutavit Hertelius p. 324. reddens versantem. Ad κηλούmevov notat Grotius: “Retineo hanc lectionem, nec assentior mutanti in κυκλούμενον.

1 γούν Αthen. p. 103.

12 Eurip. Fragm. inc. (alii Menandro tribuunt, alii Philistioni) p. 129. Dindorf. οφρύν τε μείζω της τύχης επηρκότα. Amphis apud Laert. Vit. Plat. collato Suida in σκυθρωπάζω: ω Πλάτων, | ως ουδέν οίσθα πλην σκυθρωπάζειν μόνον, | ώσπερ κοχλίας σεμνως επηρκως τας oppus. Quem locum Aristophani perperam tribuit H. Stephanus Thes. Gr. Ling. in okv@pwna(w. Menand. apud Donat. in Terent.

10

Andr. ΙΙ. 4. 4. ευρετικών είναι φασι την έρημίαν | οι τας οφρύς αίροντες. Ita Bentleius: vulgo evpetikńv. Id. apud Stob. T. 22. 9. oi ta's οφρύς αίροντες ως αβέλτεροι, και σκέψομαι λέγοντες. Diphilus Athen. ΙΙ. p. 35. D. τον τας οφρύς αίροντα συμπείθεις γελαν. Μenand. apud Stob. Τ. 108. 31. ανασπάσας τις τας οφρύς. Alexis Athen. ΙΙΙ. p. 124. F. τους μεν στρατηγούς τας οφρύς επαν άδω | ανεσπακότας, δεινόν μεν ηγούμαι ποιείν, | ου πάνυ τι θαυμάζω δε προτετιμημένους | υπο της πόλεως μείζον τι των άλλων φρονείν. | τους δ' ιχθυοπώλας τους κάκισταπολουμένους | επαν ίδω κάτω βλέποντας τας δ' οφρύς | έχοντας επάνω της κορυφής, αποπνίγομαι. Εurip. Iph. Α. 378. μη λίαν άνω βλέφαρα προς ταναιδες αγαγών. Cf. Valcken. ad Eurip. Hipp. p. 183. Dobræi Advers. T. II. p. 193. Mitchell. ad Aristoph. Acharn. 968.

18 «ο φρόνιμος (sc. λόγος) passim idem est quod φρόνησις sive το φρόνιμον, sapientia.MEINEK. Bato Athen. IV. p. 163. Β. των φιλοσόφων τους σώφρονας ένταυθού καλω, | τους αγαθον αυτοίς ου διδόντας ουδε εν, | τους τον φρόνιμον ζητουντας εν τούς περιπάτοις | και ταϊς διατριβαίς ώσπερ αποδεδρακότα. Idem ibid. VII. p. 279. C. έξον γυναικέχοντα κατακείσθαι καλην, | και Λεσβίου χυτρίδε (χυτρίδια Porsonus) λαμβάνειν δύο: | ο φρόνιμός έστι τούτο, τουτο ταγαθόν. Vide Casaubon. ad Αthen. p. 313.

Trepimatos, proprie xystus, locus deambulationi destinatus; tum et metonymice, schola, et disputatio philosophica.SCHWEIGH

[ocr errors]

ÆUSER.

16

15 «Vox διατριβή e scholis philosophorum petita est, et modo scholam ipsam denotat, modo studium scholasticum, eruditum studium, et disputationes dociorum hominum." SCHWEIGHÆUSER. Mox leviter figunt post αποδεδρακότα Αld. et Schweigheuser.

Suspectam habuit particulam Corayus, qui oύτoί γ corrigendum censuit. Lege: όντως. Sic Αristoph. Vesp. 997. όντως απέφυγε ; Ιd. Ran. 189. ές κόρακας όντως ; De ούτως et όντως confusis vide Schæfer. ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. p. 3583. Dobræi Advers. T. II. p. 80. Vide et infra n. 1. ad Alexidis Fragm. XV.

17 Verte: et caput piscis petunt, tanquam quæstionis, h. e, ut in tractandis quæstionibus et negotiis solet rei caput peti. “Kepalni vel kepádajov apud Rhetoras est summa quæstionis, caussa conjectio. Εo hic alludit: nam πράγμα est lis.GROT.

[merged small][ocr errors][ocr errors]

5

και μεταχαράσσουν την μεν ανδρίαν μελών | εις ταπρεπές, (ita Meinek. pro vulgato απρεπές) το δε τάχος εις όκνον πολύν.

* ou mavult Gesnerus. où etiam Morelius et Hertelius.

Antiph. apud Stob. Τ. 116. 23. ω γηρας, ως άπασιν ανθρώποισ εί| ποθεινον, ως εύδαιμον· είθ' όταν παρης, | αχθηρον, ως μοχθηρόν ευ λέγει τε σε | ουδείς: κακώς δε πας τις, δς σοφως λέγει, ubi vide annon verum fuerit δε σαφως λέγει. Αngl. who speaks his mind. Cf. Eurip. Dictyis Fragm. IV. p. 90. Dindorf. Comicus incertus apud Stob. Τ. 116. 6. ω γήρας, οίαν ελπίδ' ηδονής έχεις, | και πας τις εις σε βούλετ' ανθρώπων μολεϊν | λαβων δε πειραν, μεταμέλειαν λαμβάνει, | ως ουδέν έστι χείρον έν θνητω γένει. Μenecrates Αnth. Gr. Ι. p. 33. Brod. γηρας επαν μεν άπη, πας εύχεται ήν δε ποτ' έλθη, | μέμφεται. έστι δ' αεί κρείσσον οφειλόμενον. Cf. et Εurip. Alc. 685.

ισιν

6 “Sunt alia apud Ciceronem quoque poetarum exempla, quæ nemo, ne isti quidem Tulliastri, suspicati sunt poetæ alicujus, non Ciceronis, esse; ut in Catone Majore: Quam ut adipiscantur omnes optant, eandem item Adepti accusant: tanta est inconstantia, Stultities et perversitas.-Quisquis enim fuit ille comicus, (vereor, ne Cæcilius) vertit ex Antiphane illa; qui ita de senectute scripserat: Ου πάντες επιθυμούμεν, άν δ' έλθη ποτε, 'Ανιώμεθ'. ούτως εσμεν αχάριστοι φύσει.SCALIG. Vide n. 1. Locus Ciceronis est c. 2. ubi Comici Latini versus adhuc in textu latent: de quo obiter notandum est, pro inconstantia, Stultities, prout correxit Scaliger, inconstantia stultitiæ habere edd. Græv. et Ernest. Vero propius accedit ed. Gryph. (Lugd. 1546.) optimæ notæ, in qua inconstantia, stultitia impressum est. Quæ editio tum Ernestium, tum editores Bipontinos fugit. .

PHERECRATES.

Ι.

Ω γηρας, ως επαχθες ανθρώποισιν εί,
και πανταχη λυπηρόν, ου καθ' έν μόνον 2.
εν ώ γαρ ουδεν δυνάμεθ', ουδ' ισχύομεν,
συ τηνικαύθ' ημάς προδιδάσκεις εύ φρονείν.
εική μ' επήρας, όντα τηλικουτονι,

« ZurückWeiter »