Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

του γαρ μασάσθαι κρείττον ουκ έστ' ουδε έν | αγαθόν πρόσεστιν ηδονή γαρ ταγαθόν. Αthen. ibid. p. 280. Α. Επίκουρος γαρ ήν ο τούτων διδάσκαλος, ος και βοων έλεγεν «'Αρχή και ρίζα παντός αγαθού ή της γαστρος ηδονή, και τα σοφα και τα περιττα εις ταύτην έχει την αναpopáv.” Vide totum locum. Cf. et Horat. Epist. I. 4. ult. Chaucer. The Prologue to the Canterbury Tales 337. To liven in delit was ever his wone, | for he was Epicures owen sone, | that held opinion, that plein delit was veraily felicite parfite.

8 δη καλως Athen. p. 103. minus recte. Plat. Euthyd. p. 406. Heindorf. εφ' εκάστοις πάσι παγκάλως εθορύβουν μόνοι οι του Ευθυδήμου ερασταί.

1 « εύσως άπαντας η Schweigh.” DINDORF. Certe ita editum est a Schweighæusero Athen. p. 279. nisi quod leviter figit post άπαντας. Ιdem tamen p. 103. habet ευ ζωσ' άπαντες. ή (ή etiam Αld. Athen. p. 279.) τυχον δώσεις έμοί ; De qua lectionis varietate ne verbum quidem Dindorfus. ευ ζωσι πάντες. η τάχ' ενδώσεις έμοί; jam dederat Grotius, partim ex conjectura, partim, quod mox videbimus, ex Casauboni correctione. Qui vero primus interrogative punxit, fuit Ηertelius, apud quem impressum legitur ή (sic) τυχον δώσεις εμοί; Sed et ευ ζωσ' α. vel ευ ζωσι π. probare videtur etiam Dobræus Advers. T. II. p. 302. provocans ad Eurip. Athen. X. p. 413. C. (Autolyc. ΙΙ. 3.) οι πρωτα μεν ζην ούτε μανθάνουσιν ευ, ούτ' άν δύναιντο. Αdde Soph. Phil. 505. χώταν τις ευ ζη, τηνικαύτα τον βίον | σκοπεϊν μάλιστα, μη διαφθαρείς λάθη. Ρlat. Protag. p. 612. Heindorf. Λέγεις δέ τινας, έφην, ώ Πρωταγόρα, των ανθρώπων ευ ζην, τους δε κακώς ; "Έφη. Αρ' ούν δοκεί σοι άνθρωπος αν ευ ζην, ει ανιώμενός τε και οδυνώμενος ζωη; Ούκ έφη. Τί δ', ει ήδέως βιους τον βίον τελευτήσειεν, ουκ ευ αν σοι δοκεί ούτως βεβιωκέναι ; Gnome μονόστιχος apud H. Steph. Com. Gr. Sent. p. 247. ως έργον ευ ζην εν πονηροις ήθεσιν. Ceterum, cum Αthen. p. 103. versus in Aldina sic incipiat, Ω σωσία πάντη κ. τ. λ. legit omnino Casaubonus: Ω Σωσία, πάντη τάχ ενδώσεις έμοί. Ο Sosia, omnino futurum est, ut cito manus mihi des, mutata sententia. Nempe sic (ait Casaubonus) loquitur senex, nihil habiturum Sosiam existimans quod hisceret adversus argumentum, quo illius sententiam refellit. Optime sane loco convenit servi nomen, (vide Schol. ad Aristoph. Acharn. 231. J. C. Scalig. Poet. I. 13.) ut vel ex v. 5. patet: et pædagogos antiquitus servos fuisse, diserte ostendit Euripides Phæn. 92. Porro εύσωσία πάντη etiam duo ΜSS. apud Dindorfum, confundique Ω et EY, V. g. in πλωνας pro πλευνας, notat Schafer. ad

Gregor. p. 469. Pro πάντη τυχον, Dalecampius (inquit Schweigheuserus) návry kakov legerat, in hanc sententiam : mali prorsus quidpiam mihi conflaturus es, Sosia. Corayus tali quodam modo legendum suspicabatur: Ω Σωσία πάντη (vel πάντως) δίκην δώσεις έμοί: vel Ω Σωσία ταχ αν δίκην δώσεις έμοί. Totus locus sic fortasse constituendus est: ουκ έστιν δ' έχειν ταύτην ετέρωθεν, εκ δε του ζην παγκάλως. Α. "Ω Σωσία, πάντη συ γ' ενδώσεις έμοί. | εόρακας ουν φιλόσοφον κ. τ.λ. hanc (voluptatem) autem aliunde adipisci non licet, quam ex bene vivendo. A. 0! Sosia, tu prorsus, mutata sententia, mihi concedas necesse est. Vidistin' ergo philosophum &c. Tunc εκ δε του ζην valebit ει μη εκ του ζην, que ipsissima verba sunt Epitomatoris. Potest et legi, salva sententia: έκ δε του ζην παγκαλως | ευ ζωσ' άπαντες, και συ γ' ενδώσεις έμοί ; | Α. εόρακας ουν φιλόσοφον κ. τ.λ. et ex bene vivendo recte vivunt omnes. Tune hoc mihi concedes? A. Quid? vidistine philosophum &c.

8 Menander apud Stob. (Append. Fragm. ΧΙΧ. 3.) τουτ' ήδίκηκεν, ου τυχόν μεταλήψεται. Αdde Μenandri Fragm. VΙΙ. 7. Conjuncte τυχόν ίσως Timocles Αthen. VΙΙΙ. p. 339. E. PseudEpicharmus in Gaisfordii Appendice ad Stob. p. 10. Vide Schol. ad Aristoph. Plut. 25. Dobræi Advers. T. I. p. 465. II. p. 130.

9 « Scribebatur εώρακας.DINDORF. εόρακας etiam Walpolius, a Porsono, ut videtur, monitus. Menander apud Plutarch. de Divit. Amore p. 525. Α. "Απoλλον, ανθρώπων τιν' αθλιώτερον | εόpakas; Ita citat Porsonus ad Eurip. Phæn. 1367. Vide Kidd. ad Dawes. p. 579. « In Posidippi loco ο μη πεπλευκως ουδεν εώρακεν κακον, reponendum εόρακεν. Altera forma optandum est ut tandem aliquando ex Atticis scriptoribus omnino tollatur.” MEINEK. (Vide infra ad Phænicidæ Fragm. n. 5.) éopaka vere Atticum esse notat etiam Reisig. Conjectan. in Aristoph. p. 73.

κηκλούμενον Morelius, errore typothete, quod in κυκλούμενον temere mutavit Hertelius p. 324. reddens versantem. Ad κηλούmevov notat Grotius: “Retineo hanc lectionem, nec assentior mutanti in κυκλούμενον.

1 γούν Αthen. p. 103.

12 Eurip. Fragm. inc. (alii Menandro tribuunt, alii Philistioni) p. 129. Dindorf. οφρύν τε μείζω της τύχης επηρκότα. Amphis apud Laert. Vit. Plat. collato Suida in σκυθρωπάζω: ω Πλάτων, | ως ουδέν οίσθα πλην σκυθρωπάζειν μόνον, | ώσπερ κοχλίας σεμνως επηρκως τας oppus. Quem locum Aristophani perperam tribuit H. Stephanus Thes. Gr. Ling. in okv@pwna(w. Menand. apud Donat. in Terent.

10

τας

Andr. ΙΙ. 4. 4. ευρετικών είναι φασι την έρημίαν | οι τας οφρύς αίροντες. Ιta Bentleius: νulgo ευρετικήν. Ιd. apud Stob. Τ. 22. 9. οι τας οφρύς αίροντες ως αβέλτεροι, ή και σκέψομαι λέγοντες. Diphilus Athen. ΙΙ. p. 35. D. τον τας οφρύς αίροντα συμπείθεις γελαν. Μenand. apud Stob. Τ. 108. 31. ανασπάσας τις τας οφρύς. Alexis Athen. ΙΙΙ. p. 124. F. τους μεν στρατηγούς τας οφρύς επαν ίδω | ανεσπακότας, δεινόν μεν ηγούμαι ποιείν, | ου πάνυ τι θαυμάζω δε προτετιμημένους | υπό της πόλεως μείζον τι των άλλων φρονείν. | τους δ' ιχθυοπώλας τους κάκισταπολουμένους | επαν ίδω κάτω βλέποντο τας δ' οφρύς | έχοντας επάνω της κορυφής, αποπνίγομαι. Εurip. . Iph. Α. 378. μη λίαν άνω βλέφαρα προς ταναιδές αγαγών. Cf. Valcken. ad Eurip. Hipp. p. 183. Dobræi Advers. T. II. p. 193. Mitchell. ad Aristoph. Acharn. 968.

13 «ο φρόνιμος (sc. λόγος) passim idem est quod φρόνησις sive το φρόνιμον, sapientia.MEINEK. Bato Athen. IV. p. 163. Β. των φιλοσόφων τους σώφρονας ένταυθοι καλώ, | τους αγαθον αυτούς ου διδόντας ουδε έν, | τους τον φρόνιμον ζητουντας εν τοις περιπάτοις | και ταϊς διατριβαϊς ώσπερ αποδεδρακότα. Ιdem ibid. VΙΙ. p. 279. C. έξον γυναικέχοντα κατακείσθαι καλην, | και Λεσβίου χυτρίδε (χυτρίδια Porsonus) λαμβάνειν δύο: | ο φρόνιμός έστι τούτο, τουτο ταγαθόν. Vide Casaubon. ad Αthen. p. 313.

Tepínatos, proprie xystus, locus deambulationi destinatus; tum et metonymice, schola, et disputatio philosophica." SCHWEIGH

14 66

ÆUSER.

16

15 «Vox διατριβή e scholis philosophorum petita est, et modo scholam ipsam denotat, modo studium scholasticum, eruditum studium, et disputationes doctorum hominum.SCHWEIGHEUSER. Μox leviter figunt post αποδεδρακότα Αld. et Schweigheuser.

Suspectam habuit particulam Corayus, qui oύτoί γ corrigendum censuit. Lege: όντως. Sic Αristoph. Vesp. 997. όντως απέφυγε; Ιd. Ran. 189. ές κόρακας όντως ; De ούτως et όντως confusis vide Schæfer. ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. p. 3583. Dobræi Advers. T. II. p. 80. Vide et infra n. 1. ad Alexidis Fragm. XV.

17 Verte: et caput piscis petunt, tanquam quæstionis, h. e. ut in tractandis quæstionibus et negotiis solet rei caput peti. “KEpalni vel kepáratov apud Rhetoras est summa quæstionis, caussa conjectio. Εo hic alludit: nam πράγμα est lis.GROT.

CRATES.

[ocr errors]

Ο γαρ χρόνος μ' έκαμψε, τέκτων ουσοφος,
άπαντα δ' εργαζόμενος ασθενέστερα.
ανειδίσας μοι γηρας ως κακόν μέγα,
ω μη τυχόντι, θάνατός έσθ' η ζημία,
ου πάντες επιθυμούμεν' άν δ' έλθη ποτέ,
ανιώμεθ' 5· ούτως εσμεν αχάριστοι φύσεις.
του ζην γαρ ουδείς ως ο γηράσκων ερα.

5

| Hæc omnia, more suo, coacervavit Hertelius, quasi unum Cratetis Fragmentum efficerent. Bifariam dispertivit Morelius, ita ut ab ανειδίσας μοι inciperet particula posterior. Hertelium, cæcum ducem, interjectis etiam duobus Diphili versibus, secutus est Cumberlandius. Vide n. 3. Versus priores duo sunt Cratetis apud Stob. T. 116. 31. absque fabulæ mentione. Tertius, cum tribus sequentibus, ex Antiphane, Cratetis fabula, desumptus est, si qua fides Stob. Τ. 115. 9. ubi lemma est Κράτητος εξ 'Αντιφάνους. Quos tamen versus non Crateti, sed Antiphani, tribuit Scaliger ad Varr. VI. p. 82. 25. et recte, ut opinor. Vide n. 6. Ultimum ex Sophoclis Acrisio (p. 32. Dindorf.) citat Stob. T. 119. 7. et ex Sophocle, sine fabulæ nomine, T. 116. 39. qui tamen eum Crateti tribuit T. 115. 9. id quod et facit H. Stephanus Com. Gr. Sent. p. 421. Hujusmodi coagmentationum Hertelianarum particulas Arabicorum, quos vocant, numerorum ope distinctas posthac enumerabo.

Mèv Vossius, et Gesnerus in margine Stobæi, notante Gaisfordio.

* Huc, ut videtur, duos Diphili versus, ex Puteo fabula, qui priores duos Cratetis apud Stobæum protinus excipiunt, traxit Cumberlandius. Sunt autem hi: πολιος (σκολιός Grot.) τεχνίτης εστίν ο χρόνος, ώ ξένε. | χαίρει μεταπλάσσων πάντας επί τα χείρονα. Quem locum in rem suam vertisse videtur (quisquis fuit ille deorum) Auctor Sapphicorum versuum eis 'Punu apud Stob. T. 7. 13. Melinnoni, vel Erinne Lesbie, attributorum: πάντα δε σφάλλων ο μέγιστος αιων, και μεταπλάσσων βίον άλλοτ' άλλως, κ. τ.λ. Conferendus autem cum Diphili versibus est Menandri locus apud Auct. Compar. Menand. et Phil. p. 357. ω γηρας εχθρον σωμάτων ανθρωπίνων, άπαντα συλων τα καλά (ita Meinek. νulgo deest articulus) της ευμορφίας,

2

5

EU

και μεταχαράσσουν την μεν ανδρίαν μελών | εις ταπρεπές, (ita Meinek. pro νulgato απρεπές) το δε τάχος εις όκνον πολύν.

4 ου mavult Gesnerus. ου etiam Morelius et Ηertelius.

Antiph. apud Stob. Τ. 116. 23. ω γηρας, ως άπασιν ανθρώποισιν εί) ποθεινον, ως εύδαιμον· είθ' όταν παρης, | αχθηρον, ως μοχθηρόν: λέγει τε σε | ουδείς· κακώς δε πας τις, δς σοφως λέγει. ubi vide annon verum fuerit δε σαφώς λέγει. Αngl. who speaks his mind. Cf. Eurip. Dictyis Fragm. IV. p. 90. Dindorf. Comicus incertus apud Stob. Τ. 116. 6. ω γήρας, οίαν ελπίδ' ηδονης έχεις, | και πας τις εις σε βούλετ' ανθρώπων μολεϊν | λαβων δε πειραν, μεταμέλειαν λαμβάνει, | ως ουδέν έστι χείρον έν θνητω γένει. Μenecrates Αnth. Gr. Ι. p. 33. Brod. γηρας επαν μεν άπη, πας εύχεται ήν δε ποτ' έλθη, | μέμφεται. έστι δ' αεί κρείσσον οφειλόμενον. Cf. et Εurip. Alc. 685.

6 «Sunt alia apud Ciceronem quoque poetarum exempla, quæ nemo, ne isti quidem Tulliastri, suspicati sunt poetæ alicujus, non Ciceronis, esse; ut in Catone Majore: Quam ut adipiscantur omnes optant, eandem item Adepti accusant: tanta est inconstantia, Stultities et perversitas.-Quisquis enim fuit ille comicus, (vereor, ne Cæcilius) vertit ex Antiphane illa; qui ita de senectute scripserat: Ου πάντες επιθυμούμεν, άν δ' έλθη ποτέ, 'Ανιώμεθ'. ούτως εσμεν αχάριστοι φύσει.SCALIG. Vide n. 1. Locus Ciceronis est c. 2. ubi Comici Latini versus adhuc in textu latent: de quo obiter notandum est, pro inconstantia, Stultities, prout correxit Scaliger, inconstantia stultitiæ habere edd. Græv. et Ernest. Vero propius accedit ed. Gryph. (Lugd. 1546.) optimæ notæ, in qua inconstantia, stultitia impressum est. Quæ editio tum Ernestium, tum editores Bipontinos fugit. .

PHERECRATES.

Ι.

Ω γήρας, ως επαχθες' ανθρώποισιν εί,
και πανταχή λυπηρόν, ου καθ' έν μόνον 2.
εν ώ γαρ ουδεν δυνάμεθ', ουδ' ισχύομεν,
συ τηνικαύθ' ημάς προδιδάσκεις εύ φρονείν.
εική μ' επήρας, όντα τηλικουτονι,

5

« ZurückWeiter »