Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

5

recte Dindorfius åv kalộ Tis, poscente Elmsleii regula supra in n. 5. ad Phænicidæ Fragmentum commemorata. Eadem, eandem ob causam, medicina eget Apollodori locus apud Stob. T. 29. 43. Xpovov γαρ εις τα πράγματ' εαν λάβης. έαν, pro άν, in Menandri Fragm. ΙΙ. 10. exhibet MS. A. apud Gaisfordium, metro vel aliter respuente, nempe quod tribrachyn excipit anapæstus. Ceterum mox xpnotos, ευγενης σφόδρα, | γενναίος, Meinekius.

Angl. 'tis of no use, as the world goes now.

• Citat Meinekius, præeunte Clerico, Athen. VI. p. 248. C. itemque Schol. ad Eurip. Hipp. 426. quorum uterque huc respexit.

9 Pessime Grotius, judice Bentleio: ó dè kakonons ta tpiri exet. Namque, præterquam quod (Bentleii dicta sunt) ex Scena metaphoram tpita Néyelv, sive tpitolovelv, male ejecit, præterea et versum strangulavit, illo òè perperam inserto. Menander apud Stob. T. 74. 5. ex recensione Bentleiana: Ta deútep' aleà (lege ae) Triv yuvaika δεί λέγειν, | την δ' ηγεμονίαν των όλων τον άνδρέχειν. | οίκος δ', ενώ τα πάντα πρωτεύει γυνή, | ουκ έστιν όστις πώποτ' ουκ απώλετο. Demosth. de Fals. Leg 70. τουτο δε το δραμα, ουδεπώποτε, ούτε θεόδωρος, ούτε 'Αριστόδημος υπεκρίνατο, οίς ούτος τα τρίτα λέγων dieté egev. h. e. tpitayoviotWv. Plutarch. Polit. Præcept. p. 816. F. corrigente ante Valesium H. Stephano: Štorov yap éoti TOV Mèv εν τραγωδία πρωταγωνιστής, Θεόδωρον ή Πωλον, όντα μισθωτω τω τα τρίτα λέγοντι πολλάκις έπεσθαι. ubi antea legebatur τα τρία. Vox autem tpitoloyéw, qua usus est Bentleius, non exstat.

Shakspear. First Part of King Henry IV. III. 1. I'd rather be a kitten and cry mew, | than one of these same metre balladmongers. ubi and crymew perabsurde distinguunt hodierni editores. Sed recte absque lineola olim impressum est, ut in The Two Gentlemen of Verona I. 1. Such another proof will make me cry baa. (Sic ßñ level dixerunt Cratinus apud Suid. et Etymol. Mag. in By, Aristophanes apud Antiatt. p. 86. Bekker.) Idem Othello III. 3. I'd rather be a toad, | and live upon the vapour of a dungeon, | than keep a corner in the thing I love I for others' uses. Et mox ibid. Thou hadst been better have been born a dog, | than answer my wak'd wrath. Idem Julius Cæsar IV. 3. I'd rather be a dog, and bay the moon, | than such a Roman. Cf. autem Fragmenti proxime sequentis v. 3. seq. 9 « Vs. 18. et 19. omisso auctoris nomine sunt

Plutarch. Symp. p. 739. ex quo loco certe proficimus, ut Cratonem illum senis personam sustinuisse discamus."

ap.

MEINEK.

8

10 Fabulæ nomen, ut videtur, fuit Ocopopovuévn, h. e. Mulier fatidicu. Atque ita inscribitur apud Athenæum, qui eam bis citat. Ita etiam Schol. Plat. Ruhnk. p. 12. et 142. citante Meinekio ad Menand. p. 80. qui et notat, unice verum esse θεοφορουμένη, genere feminino, idque etiam in Stobæi cod. Cæs. ad hunc locum adscriptum reperiisse Schowium de Charta papyr. p. 142. Idem scho lion, dicta sunt Meinekii, e cod. Darmst. edidit Creuzerus ad Plotin. de Pulcrit. p. 534. ubi male legitur εν θεοφορουμέναις. Contra Accius Epigono, pro Accius Epigonis, male legitur apud Non. c. 2. n. 686. Vide quæ nos in Appendice ad Hermesianact. p. 116. Forma autem feminina usi sunt etiam Hertelius, (in dramatum Menandreorum catalogo) Meursius, Clericus, (dissentiente tamen, ut videtur, Gaisfordio ad Stob. T. 3. 6.) Bentleius denique. Huc respexisse videtur Alciphro Epist. II. 4. 164. ubi Glycera ad Menandrum : εμαντεύσατο η Φρυγία τα συμφέροντα κρείσσον της θεοφορήτου σου κόρης. Locum indicavit Meinekius.

ΙΙ'.

5

"Άπαντα τα ζω' έστι μακαριώτατα,
και νουν έχοντα μάλλον ανθρώπου πολύ.
τον όνον οράν έξεστι πρώτα τουτονί.
ουτος κακοδαίμων εστίν ομολογουμένως.
τούτω κακόν δι' αυτόν ουδέν γίγνεται:
α δ' η φύσις δέδωκεν [αυτώ] ταύτ' έχει.
ημείς δε χωρίς των αναγκαίων κακών
αυτοί παρ' αυτών έτερα προσπορίζομεν.
λυπούμεθ', αν πτάρη τις αν είπη κακώς,
οργιζόμεθ': αν ίδη τις ενύπνιον, σφόδρα
φοβούμεθ'· αν γλαυξ ανακράγη, δεδοίκαμεν.
αγωνίαι, δόξαι, φιλοτιμίαι, νόμοι,
άπαντα ταύτ' επίθετα τη φύσει κακά.

Αpud STOB. Τ. 98. 8. Conferendus est Philemon apud Stob. Τ. 98. 14. ώ τρισμακάρια πάντα και τρισόλβια | τα θηρίο, οις ουκ έστι περί τούτων λόγος, I ούτ' εις έλεγχον ουδέν αυτων έρχεται, | ούτ' άλλο τοιούτ' ουδέ έστ' αυτοίς κακον | έπακτόν: ήν δ αν εισενέγκηται φύσιν | έκαστον, ευθύς

10

1

[ocr errors]

και νόμον ταύτην έχει. | ημείς δ' αβίωτον ζωμεν άνθρωποι βίον | δουλεύομεν δόξαισιν ευρόντες νόμους | προγόνοισιν, εγγόνοισιν ουκ έστ' αποτυχεϊν | κακού πρόφασιν δ' αεί τιν' εξευρίσκομεν. ubi colo post λόγος, incisis post έπακτόν et νόμους, plene autem, cum Bentleio, post εγγόνοισιν, distinguit Meinekius. Ιdem ibid. Τ. 98. 17. πολύ γ' εστί πάντων ζωον αθλιώτατον | άνθρωπος, εί τις εξετάζοι κατα τρόπον. | τον γαρ βίον περίεργον εις τα πάντ' έχων, | απορεί τα (τε Dobr.) πλείστα δια τέλους, πονεί τ' αεί. | και τους μεν άλλοις πάσιν η γη θηρίοις | έκουσα παρέχει την καθ' ημέραν τροφήν, | αυτη πορίζουσ' ου λαβούσα: πάνυ μόλις | ώσπερ το κατα χρέος κεφάλαιον εκτίει (εκτίνει Meinek.) | το σπέρμα, τους τόκους δ' ανευρίσκουσ' αεί | πρόφασίν τιν' αυχμον ή πάχνην αποστερεί· | και δη τυχον μεν δια το παρέχειν πράγματα | μόνους εν αυτη, (έαυτή Meinek. Malim αυτη) και ποιείν τάνω κάτω, | ταύτην παρ' ημών λαμβάνει τιμωρίαν. ubi colis post τρόπον, πορίζουσ', et το σπέρμα, inciso post ου λαβούσα, plene autem post αποστερεί distinguit idem Vir doctissimus. .

μακαριώτερα Grotius, probante Meinekio. Sed nihil necesse. Hom. Οd. Λ. 483. σείο δ', 'Αχιλλεύ, | ούτις ανηρ προπάροιθε μακάρτατος, ούτ' άρ' οπίσσω. Αristoph. Αν. 823. ληστoν ή το Φλέγρας πεδίον. Τhucyd. Ι. init. ελπίσας μέγαν τε έσεσθαι και αξιολογώτατον των προτέρων. Vide Matthiei Gr. Gr. 464. et Thiersch. Gr. Gr. $. CCLXXXIII. unde hæc exempla excerpsi. Cf. et Hermann. ad Viger. p. 715. Addo Philemonem Stobaei T. 121. 8. θανείν άριστόν έστιν, ή ζην άθλίως. ubi frustra Bentleius oυ ζην.

* Ad é xovta q. h. e. Quære, scribit Porsonus juvenis in exemplari Menand. Cleric. penes Mus. Brit. supra memorato.

Fortasse maluit έχoυσι. Ιdem in v. 5. τούτω κακόν δε δι' αυτον ibidem scribit.

* Confer Fragmenti antecedentis v. pænult.

αυτώ etiam Morel. quod tamen omittit Stobaei ed. Trincav. cum MSS. A. N. apud Gaisfordium. « Nescio an exciderit πάντα.GAISFORD.

. « Memorabilem lectionis varietatem e Cod. Ρaris. enotavit Brunck. Poet. Gnom. p. 262. ed. ηον.: δέδωκε ταυτέχει μόνα, unde scribendum videtur : α δ' ή φύσις δέδωκεν, αυτα ταύτ' έχει, ut μόνα ex interpretamento irrepserit. Recte autem αυτα ταύτα, hæc sola habet. Philemon apud Stob. Serm. LV. p. 371. [T. 57.6.] κάππαριν, θύμον, ασπάραγον, αυτα ταύτα. Plato Gorgia p. 141. ed. Heind. τούτό μοι αυτο σαφως διόρισον. Cf. Schaeferus ad Bosii Ellips. p. 308.” Meinek.

5

7

6 αυτών H. Stephanus, Clericus, Brunckius, Meinekius; quod unice verum est. Vide Matthiæi Gr. Gr. 489. Blomfield. ad Æsch. Prom. V.787. Bast. Epist. Crit. p. 212. infra ad Philemonis Fragm. VII. η. 5.

“De sternutamentis non agemus, monebimus hic tantum ut nonnullis sternutatio bonum omen fuit, aliis contra sinistrum fuisse. Frontinus de Stratagematibus Lib. I. c. 12. Timotheus Atheniensis, inquit, classe dimicaturus adversus Corcyræos, gubernatori suo, qui proficiscenti jam classi signum receptui cceperat dare, quia ex remigibus quemdam sternutantem audiverat: miraris, inquit, ex tot millibus unum perfrixisse ? Quod tamen non de quovis sternutamento capiendum, sed de eo qui oriebatur a media nocte ad meridiem, ut docet Aristoteles, aut Alexander Aphrodisiensis, in Problem. Sect. ΧΧΧΙV. 11. ubi queritur δια τί οι μεν απο μέσων νυκτων άχρι μέσης ημέρας, ουκ αγαθοί πταρμοί: οι δε απο μέσης ημέρας, άχρι μέσων νυκτων ; cur sternutamenta, que contingunt α media nocte usque ad meridiem sint fausta, quæ vero a meridie ad mediam noctem non item? Conatur deinde rationem ejusmodi delirii reddere, quod cum Menandro nostro sapientius irrisisset.” CLERIC. “Cf. Lindenbr. ad Terent. II. p. 140. ed. West. et Davisium ad Cicer. de Divin. II. 40. Apud Theocritum, ut hoc addam, Idyll. XVIII. 16. male, ut mihi quidem videturn, legitur "Όλβιε γάμβρο, αγαθός τις επέπταρεν έρχομένω τοι. quod explicare conatus est Hemsterh. ad Propert. Burmanni Lib. II. 2, 35. p. 935. Fortasse scripserat Theocritus αγαθόν τις.” MEINEK. .

8 « Mirum est Athenis cantum noctuæ infaustum omen fuisse, cum, si volaret, præsagium victoriæ esse putarent, ut docent ParCemiographi in Γλαυξ ίπταται.

CLERIC.

.

Ad δεδοίκαμεν, vide ad Fragm. I. n. 3.

III.

μέν τι κακόν αληθες είχες, Φειδία,
ζητειν αληθες φάρμακον τούτου σ' έδει.
νυν δ' ουκ έχεις κενόν εύρηκας το φάρμακον
προς το κενόν οιήθητι δ' ωφελεϊν τί σε.
περιμαξάτωσάν σ' αι γυναίκες έν κύκλο

5

και περιθειωσάτωσαν, από κρουνών τριων
ύδατι περιρραν'', εμβαλών άλας, φακούς .

Apud Clem. Alex. Strom. VII. p. 844. Potter.

1“Inter Menagyrtæ Fragmenta hunc locum temere apposuit Clericus, quem secutus est Elmsley Museo crit. VI. p. 308.” Meinek. Μητραγύρτης Clerico audit haec fabula, non Μηναγύρτης. Sed hoc verum est. Vide Porson. Advers. p. 125. Meurs. Bibl. Att T. II. p. 820. Lam. Erasmum in Adagio Circulator Cybeleius, et Appendicis nostræ Fragm. XIII. Obiter notabo, fabulam Antiphanis, quæ Myvayuptis inscribitur Antiatt. Bekkeri p. 88. 18. Mntpayuptns inscribi apud Athen. XIII. p. 553. C. Ceterum hoc Menandri Fragmentum ad Aerialuova fabulam refert Meinekius, cujus recensionem secutus sum.

2 Ita Grotius Exc. p. 751. (nisi quod čoxes pro eixes) qui ad locum sic notat: «Legitur apud Clementem εί μέν τι αληθές κακον eixes placev.” Pro Deloia autem, cum nusquam alibi in Fragmentis Menandreis occurrat hæc persona, vide annon Pavía rescribendum sit. Vide infra Fragm. IX. 1. itemque aliud Menandreum apud Stob. supra citatum in n. 2. ad Euphronis Fragm. IV. Addo etiam aliud ex Strab. X. p. 336. καλον το Κείων νόμιμόν έστι, Φανία, ο μη δυνάμενος ζην καλώς, ου ζη κακως. Νec tamen diftendum, Dedías personam esse Antiphanis apud Athen. II. p. 38. B. (Appendicis nostræ Fragm. XXXIV.)

“ In secundo versu uterque [Sylburgius et Grotius] tardior fuit; sine dubio enim legendum, Znte aanges pápuakov TOUTOU 20€. Me, inquam, quærere: non te ; quod versus tertius evincit, ubi cöpnka inveni. Nempe hic, qui loquitur, a superstitioso quodam consultus est de medicina malo ejus opinato reperienda." BENTL. "Vs. 2. Bentl. TOÚTOU ' έδει scripsit propter tertium versum : εύρηκα δε κενον φάρμακοι At hæc Grotii est conjectura, cum apud Clementem verba ita scripta legantur, ut ego ea exhibui. Numeros probabiliter restituit Zedelius: το φάρμακον εύρηκας κενόν.” MEINEK. Certe Grotius eúpnka kevov páppakov: at non ab ipso profectum est illud cőprika. Notat enim: “ Legitur cúpnka kevƠN Pápuakov.” Et sic plane scriptum apud Hertelium p. 166. et in Clementis MS. Paris. apud Potterum, qui kevov eöpnkas pápuakov habet, prout exhibet Meinekius.

“Versu sexto sic Clemens hodie habet, Kai nepidémwoav dno κρουνών τριών Ύδατι περιρράναι. Ubi Sylburgius, ad versum

KOV.

3

[ocr errors]
« ZurückWeiter »