Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

γηράσκουσιν ορφανοί τέκνων, | τους έκ μεγίστης (μέγιστον Elmsl.) όλβίας τυραννίδος | το μηδέν όντας ταυτά σε σκοπεϊν χρεών. Verba sunt Dictyis Danaen, nimio luctui indulgentem, consolantis. Pergit Ρlutarchus: κελεύει γαρ αυτην ενθυμείσθαι τα των ίσα (ήσσω codd. Αld. et Βas.) και μείζω δυστυχούντων, ως έσομένην ελαφροτέραν. ενταύθα γαρ άν τις ελκύσεις και την του Σωκράτους φωνήν, την οιoμένην δείν συνεισενέγκαι μεν εις το κοινον τας άτυχίας, ώστε διελέσθαι το ίσον έκαστον, ασμένως αν τους πλείους τας αυτων λαβόντας απελθείν. έχρήσατο δε τη τοιαύτη αγωγή και 'Αντίμαχος ο ποιητής: αποθανούσης γαρ της γυναικός αυτου Λύδης, προς ην φιλοστόργως είχε, παραμύθιον της λύπης αυτω εποίησε την έλεγείαν την καλουμένην Λύδην, εξαριθμησάμενος τας ηρωϊκας συμφορας, τους αλλοτρίοις κακούς ελάττω την εαυτου ποιών λύπην. ώστε καταφανες είναι ότι ο παραμυθούμενος τον λυπούμενον, και δεικνύων κοινών και πολλών το συμβεβηκός, εκ των και ετέροις συμβεβηκότων ελάττονα την δόξαν του λελυπημένον μεθίστησι, και τοιαύτην τινα εμποιεί πίστιν αυτω, ότι και έλαττον ή ηλικον φετο το συμβεβηκός εστιν. Cf. et Eurip. Alc.

[ocr errors][merged small]

"Όρκον δ' εγώ γυναικός εις οίνον γράφω'.

ΠΕΝΤΑΘΛΩι. Apud Athen. X. p. 441. E.

' Alluditur ad proverbium εις ύδωρ γράφειν. Xenarchus, joci causa, εις οίνον dixit. Helladius Chrestom. p. 4. Meurs. ότι ο στίχος ο και παροιμιαζόμενος, "Όρκους εγω γυναικός εις ύδωρ γράφω, έστι μεν Σοφοκλέους, τούτον δε παρωδήσας και Φιλωνίδης έφη, "Όρκους δε μοιχων είς τέφραν εγω γράφω. οι δε τας γυναίκας σκώπτοντές φασιν, "Όρκους εγω γυναικός εις οίνον γράφω. Ρhrynichus Bekker. p. 55. "Ορκον γυναικός εις ύδωρ χρη γράφειν : ότι απιστεϊν γυναικί δεί όμνυούση. χρήσαιο δ' άν αυτό και επί πάντος απίστου και έπιόρκου. ubi σε χρή, vel fortasse χρεων, legendum est, ut senarius expleatur. Gnome μονόστιχος apud H. Steph. p. 236. 342. et Βrunck. Gnom. Poet. Gr. p. 236. ανδρών δε φαύλων όρκον εις ύδωρ γράφε. Plato

Phedr. p. 345. Heindorf. Ουκ άρα σπουδή αυτα εν ύδατι γράψει, μέλανι σπείρων δια καλάμου μετα λόγων, κ. τ. λ. Lucian. Catapl. 21. citante Meinekio : παίζεις, ώ Χάρων, ή καθ' ύδατος, φασίν, ήδη γράφεις, παρα Μικύλλου τινα οβολόν προσδοκών; Catull. LXX. Nulli se dicit mulier mea nubere malle, | quam mihi : non si se Juppiter ipse petat. | Dicit : sed mulier cupido quod dicit amanti, | in vento, et rapida scribere oportet aqua. ubi in vino frustra legit Burmannus secundus ad Anthol. T. I. p. 541. post Gifanium in Ind. Lucret. p. 450. Epigramma Meleagri CIV. 5. Maus. citante Deringio ad Catulli locum: νυν δ' ο μεν όρκιά φησιν εν ύδατι κείνα φέρεσθαι. Vide Meinek. ad Menand. p. 312. Shakspear. King Henry VIII. IV. 2. Men's evil manners live in brass ; their virtues | we write in water. ubi vide Interpretes. Massinger. The Maid of Honour V.2. All that I had done, , my benefits, in sand or water written, | as they had never been, no more remember'd. Donn. Eleg. XVII. Are vowes so cheape with women, or the matter whereof they're made, that they are writ in water, / and blown away with wind ? Similiter Prior. Henry and Emma init. Whatever has been writ, whatever said, of female passion feign’d, or faith decay’d, | henceforth shall in my verse refuted stand, | be said to winds, or writ upon the sand. ύδωρ γράφειν, non est operam perdere, seu nihil agere (ut Erasmus explicat hæc proverbialia verba, aliam expositionem non addens) sed pro vano habere, et nihili æstimare, ideoque non dignari scribere, ut ejus permaneat memoria." H. STEPH.

“ Eis

[ocr errors][merged small][merged small]

Εί τις προσελθών μοι θεων λέγοι, Κράτων,
επαν αποθάνης, αύθις εξ αρχής έση:
έση δ' ό τι αν βούλη, κύων, πρόβατον, τράγος,
άνθρωπος, ίππος" δις βιώναι γάρ σε δει
ειμαρμένον τούτ' εστίν ό τι βούλει δ' έλου:
άπαντα μάλλον, ευθύς είπειν αν δοκώ,

10

15

πoίει με, πλήν άνθρωπον αδίκως ευτυχεί,
κακώς τε πράττει τούτο το ζωον μόνον.
ο κράτιστος ίππος επιμελεστέραν έχει
ετέρου θεραπείαν άγαθος αν γένη κύων,
εντιμότερος ει του κακού κυνός πολύ.
άλεκτρυών γενναίος εν ετέρα τροφή
εστίν ο δ' αγεννής, και δέδιε" τον κρείττονα.
άνθρωπος εαν ή χρηστος, ευγενής, σφόδρα
γενναιος, ουδέν όφελος εν τω νύν γένει.
πράττει και ο κόλαξ άριστα πάντων, δεύτερα
ο συκοφάντης, ο κακοήθης τρίτα λέγει.
όνον γενέσθαι κρείττον, ή τους χείρονας
οραν εαυτού ζώντας επιφανέστερον.

ΘΕΟΦΟΡΟΥΜΕΝΩ.10.

Apud STOB. T. 106. 8. 1 Vulgo κρατών. «Forte Κράτων proprium.” GESNER. « Pro Κράτων 1. Κρίτων, vel Στράτων, quod est in Nauclero Menandri." VALCKEN. “Non video quare quid mutemus. Kpátwv habet Menander apud Suidam in v. Φίλιος.” GAISFORD. Locus Menandri est : μαρτύρομαι τον φίλιον, ώ Κράτων, Δία. " Bene Gesnerus et Grot. Κράτων pro νulg. κρατών, quod servans Stephanus vertit: si quis prehensa dixerit mihi manu.MEINEK. Vertit Stephanus Com. Gr. Sent. p. 118. Si quis prehenso dixerit mihi deúm, crede mihi, &c. Vertit Morelius, si tanti est: Si quis accedens deorum potens mihi dicat, &c. Ceterum hoc Menandri Fragmentum, Latinæ cujusdam, ut credibile est, interpretationis ope, in usum suum convertit Vir ingenio haudquaquam vulgari præditus Joannes Wilmot, Comes Rossensis; nempe in poematis initio, cui titulus est A Satire against Man : Were I (who to my cost already am one of those strange, prodigious creatures, man) | a spirit free to chuse, for my own share, / what case of flesh and blood I'd please to wear, I I'd be a dog, a monkey, or a bear: 1 or any thing, but that vain animal, who is so proud of being rational. | His senses are too gross, and he'll contrive | a sixth to contradict the other five; I and before certain instinct will prefer | reason, which fifty times for one does err: | reason, an ignis fatuus in the mind, 1 which leaving light of nature (sense) behind, 1 pathless and dang'rous wandring

ways it takes through error's fenny bogs and thorny brakes ; | while the misguided follower climbs with pain mountains of whimsies, heap'd in his own brain ; | stumbling from thought to thought, falls headlong down | into doubt's boundless sea; where, like to drown, | books bear him up a while, and make him try | to swim with bladders of philosophy; | in hopes still to o’ertake the skipping light, | the vapour dances in his dazzling sight, till spent, it leaves him to eternal night. | Then old age and experience, hand in hand, | lead him to death, and make him understand, | after a search so painful and so long, | that, all his life, he has been in the wrong. I Huddled in dirt, the reas'ning engine lies, who was so proud, so witty, and so wise. Dumque in hoc sum, notabo, alios præter Passeratium ante Comitem Rossensem vixisse, qui ansam poemati ejus inscripto Nothing, quod magnifice laudavit Johnsonus in Vita, dare potuissent. Vide Theodori Marcili Lusus de Nemine 1586. Quelque chose par P. Gerard 1587. itemque Opus perrarum, (unicum tantum vidi exemplar, olim celeberrimi poetæ Benjaminis Jonson, hodieque in Academiæ Cantabrigiensis Bibliotheca asservatum) cujus titulum exscribam: Casp. Dornavii Amphitheatrum sapientiæ Socraticæ joco-seriæ, hoc est Encomia et Commentaria autorum, qua veterum, qua recentiorum prope omnium : quibus res aut pro vilibus vulgo aut damnosis habitæ, styli patrocinio vindicantur, exornantur. Hanoviæ, 1670. Quo in volumine satis multa, si vacabit, De Nihilo scripta poemata reperies. Cum Menandri autem loco conferri potest etiam Otway. Venice Preserved V. 1. init. Or would that I'd been any thing but man, | and rais'd an issue which would ne'er have wrong'd me! | The miserablest creatures (man excepted) | are not the less esteem'd, though their posterity | degen'rate from the virtues of their fathers ; | the vilest beasts are happy in their offsprings, I while only man gets traitors, whores, and villains.

* “Lepide usus est Vespasianus, teste Sueton. c. 23. de Cerylo liberto, qui dives admodum ob subterfugiendum quandoque jus fisci, ingenuum se et Lachetem mutato nomine coeperat ferre : w Sáxns, Λάχης, Επαν αποθάνης, αύθις εξ αρχής έσει Κηρύλος.MEINEK. qui in Corrigend. et Addend. notat, verba w Adxns, Adxns, Vespasianum non de suo addidisse, sed ex alio Menandri dramate usurpasse videri. Certe Menandro (pergit Meinekius) tribuuntur ab Apollonio de Synt. I. 17. p. 46. διστάζεται το παρα Μενάνδρω: & Λάχης, Λάχης, πότερον εν σχήματι κ. τ. λ. Hactenus ille. Laches

3

Vide su

persona fuit Kidaplotoù Menandreæ, cujus Fragmentum attulit Stobaeus T. 9. 19. το μηδεν αδικείν εκμαθείν γαρ, ώ Λάχης, | αστείον Étitudevua kpívw. Biw. Aliud exemplum Menandreum, ex incerta fabula, habes apud Stob. Τ. 67. 11. οικείον ούτως ουδέν έστιν, ώ Λάxos. Fuit et Laches persona 'Eońßov Philemonis, (vide infra Philemonis Fragm. IV. 3.) itemque Philemonis fabulæ incertæ apud Stob. Ecl. Phys. I. p. 238. Heeren. öcaTéxvai ye yóvaoı, Taútas, w Aáxns,

K. T. l. pertinetque etiam Hecyræ Terentianæ. Cum Menandri loco, quem citavit Apollonius, conferendus est Aristoph. Acharn. 271. πολλώ γάρ έσθ' ήδιον, ώ Φαλης, Φαλης, κ. τ. λ. Terent. Andr. I. 5. 47. 0! Mysis, Mysis, etiam nunc mihi | scripta, &c. Ceterum hic et v. 3. corrige čoet, prout edidit Meinekius.

dédie, , solet timere, timet. Vide Matthiæi Gr. Gr. 503. 2. Plato Phæd. p. 183. citante Matthiæo: aütn dè on riui ri Totaúrn kal outw πεφυκυία, απαλλαττομένη του σώματος, ευθύς διαπεφύσηται και απόλωλεν. Cf. Fragm. II. 11. Vide infra ad Appendicis Fragm. XXVII. n. 6.

* Malim åv , ut åv yévy v. 10. quanquam ultimam in èàv brevem esse indicare videtur äv, sive nv, ex altero contractum. pra ad Antiphanis Fragm. XIII. n. 2. infra ad Fragm. XIII. n. 1. Sed exempla ultimæ syllabæ in hac vocula correptæ tum rariora sunt, tum etiam, siquidem occurrant, fidei, ut mihi quidem videtur, sublestæ. Unicum infra suppeditabit Philemonis Fragm. VII. 1. ubi tamen åv corrigit Bentleius. Alterum est Menandri apud Auct. Comp. Menand. et Phil. p. 361. éav dyaboù de yestovos yeiTwv éon. In quo Fragmento, inquit Meinekius, memorabile habemus exemplum conjunctionis ĉav cum futuro sociatæ. Equidem, utroque nomine, hanc prow (mitto ejus stylum, quo nihil insipidius) spuriam esse, ac nompoù kópatos, nullus dubito. Tertium est Pherecratis apud Athen. VIII. p. 335. A. corrigente Porsono ad Aristoph. Eq. 388. et Tracts p. 255. μηδέ ποτ' ιχθύν, ω Δευκαλίων, μηδ' εαν αιτω, napaoss uoi. ubi vulgo äv. Malim öv, cum Dindorfio. Quartum exhibet Menandri locus apud Plutarch. de Fratr. am. p. 479. C. dyaθον έκαστος, εαν έχη φίλου σκιάν. Sed ibi άν corrigendum opinor, prout citat ipse Plutarchus de Amic. mult. p. 93. C. Quintum infra suppeditabit Apollodori Fragm. IV. ubi vide n. 4. Sextum est Comici incerti apud Clem. Alex. Strom. VII. p. 842. alektpuwv TpedóMevos éav å$' eonépas. ubi itidem åv malim. Duo Alexidis et Philetæri loca, in quibus ¿av, ultima longa, reliquit Dindorfius, infra emendata vide in n. 1. ad Appendicis Fragm. XXXVII. In Alexidis loco apud Αthen VI. p. 241. Β. ουδε γαρ εκείνος εαν καλη τις,

« ZurückWeiter »