Abbildungen der Seite
PDF
EPUB
[merged small][ocr errors]

Ούκούν κελεύεις νυν με πάντα μάλλον ή
τα προσόντα φράζειν. πάνυ γε δράσω τούτό σοι.
Β. και πρωτα μέν σοι παύσεται Δημοσθένης
οργιζόμενος. Α. και ποιος ; Β. ο ποιος και ο βριαρος",
και τους καταπέλτας τάς τε λόγχας έσθίων 5,

5 μισών λόγους άνθρωπος, ουδε πώποτε αντίθετον ειπων ουδεν, αλλ' "Άρη βλέπων.

ΗΡΩΣΙΝ.

Apud ATHEN. VI. p. 224. A. B. 1 Elmsleii recensionem, (ad Aristoph. Acharn. 963.) cum multum a Dindorfiana discrepet, hic visum est adscribere: OÚk oỦv κελεύεις νυν με πάντα μάλλον ή | τα προσόντα φράζειν και πάνυ γε. δράσω τούτό σοι. | και πρωτα μέντοι παύσεταί σοι Βριάρεως | όργιζόμενος, και ποιος ούτος Βριάρεως ; | ο τους καταπέλτας τάς τε λόγχας έσθίων, | μισών λόγους τάνθρωπος, ουδέ πώποτε | αντίθετον είπων ουδεν, αλλ' "Αρη βλέπων. Εx qua patet vocem Δημοσθένης pro glossemate accipiendam esse eum putasse. Ad oủk oủv vide Elmsl. ad Eurip. Heracl. 256.

2 «τα προσόντα. Supervacanea vertit Dalecamp. quasi περιόντα vel περισσα legisset. Nobis nil opus visum erat a scripta lectione discedere. τα προσόντα intellexi, que rei insunt, id est, que ad rem proxime pertinent. Hesychius: Προσόν: ενυπάρχον. Εt videtur idem fere esse, ac id quod alias dicunt τα προς λόγος vel προς έπος όντα.” SCHWEIGH EUSER.

8 «ο ποιος και ο ποιος ; Meinekius p. 24. Libri oποίος semel.” DINDORF. « Lege οργιζόμενος, ποιος και ο οποίος και ο βρ.-Prius ó mosos disjunctim; alterum conjunctim omoios;" DOBR. Cf. Aristoph. Acharn. 1. c. Δ. και ποιος ούτος Λάμαχος την έγχέλυν; | Θ. ο δεινός, ο ταλαύρινος, δς την Γοργόνα | πάλλει, κραδαίνων τρεις κατασκίους λόφους.

4 «Legebatur o Βριάρεως.DINDORF.

6 Alluditur ad præstigiatores, de genere eorum, qui enses minutulos in theatris comedebant, de quibus sic Plutarchus Vita

Lycurgi p. 51. F. σκώπτοντος Αττικού τινος τας Λακωνικας μαχαίρας εις την μικρότητα, και λέγοντας ότι ραδίως αυτές οι θαυματοποιοί καταπίνουσιν εν τοις θεάτροις. Locum indicavit Casaubonus. Similiter et Gregorius Palamas, Thessalonicæ archiepiscopus, scribit, prestigiatores solitos λιθίδια και σιδήρια καταβροχθίζειν, teste itidem Casaubono. « Homo λόγχας έσθίων, Germanis ein Eisenfresser.SCHWEIGHÆUSER. Cf.

supra Mnesimachi Fragm. I. 2. Simili locutione, etsi aliis conditionibus, usus est Shakspear. Much Ado about Nothing IV. 1. BENED. By my sword, Beatrice, thou lovest me. BEAT. Do not swear by it, and eat it. BENED. I will swear by it, that you love me; and I will make him eat it, that says, I love not you. BEAT. Will you not eat your word ? ubi planum est, Vocabulum sword cum πλατειασμώ pronunciandum esse, quemadmodum olim pronunciatum est, et nos hodie pronunciamus Eboracenses. Nempe luditur in vocabulis sword et word. Quod si W reticescat, verborum lusus funditus perit. (Alio sensu φαγείν ρήpara dixit Aristoph. in Gerytadæ Fragmento apud Schol. ad Vesp. 1303. et edere sermonem Plaut. Aulul. III. 6. 1.) Idem Troilus and Cressida II. 3. He should not bear it so, he should eat swords first.

Aristoph. Ρac. 239. όσον κακον και του Πολέμου του βλέμ

Ιd. Ρlut. 328. θαρρει· βλέπων γαρ άντικρυς δόξεις μ' "Αρη. ματος. ubi affatim exemplorum dabunt Interpretes. Eustath. ad Il. 11. 203. p. 1070. 13. Βas. εκ τούτων δε παρενεχθέντες άλλοι, έγραψαν επί τοιούτων ανδρών, ευτελέστερον, το βλέπειν αυτους νάπυ, ή ορίγανον, ήγουν δριμείς είναι. σεμνότερον δε τούτων των δύο το βλέπειν "Αρη, ήγουν πόλεμον. δι' ου έδήλουν το του βλέμματος άγριον. Timoclis locum citant Erasmus in Adagio Pyrrhichen oculis præ se ferens, Blomfieldius Glossar. in Æsch. Sept. c. Theb. 53. Vide Matthiæi Gr. Gr. 417. Obs. 2.

6

[ocr errors]

Ω ταν, άκουσον ήν τι σοι μέλλω3 λέγειν.
άνθρωπός έστι ζωον επίπονον φύσει
και πολλά λυπήρ' ο βίος εν εαυτο φέρει.
παραψυχάς ουν φροντίδων ανεύρετο
ταύτας: ο γαρ νους των ιδίων λήθην λαβών,
προς αλλοτρίω τε ψυχαγωγηθείς πάθει,
μεθ' ηδονής απήλθε παιδευθείς άμα.

5

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]

10

1 ών μεν γαρ Stob. absque o.

"De Telephi paupertate confer Aristoph. Nub. 918. et Ran. 866. ibique Spanhemium. Notum Horatianum, ex Arte Poet. Dolet sermone pedestri Telephus et Peleus, cum pauper et exsul uterque, &c.” SCHWEIGHÆUSER.

9 ούτω Stob.

τι μανικόν Stob.

Η «'Αλκμέων Εlmsleius ad Eurip. Bacch. 337. Scribebatur 'Αλκμαίων'.DINDORF. “ΑΛΚΜΕΩΝ-habet marmor Sandvicense. 'Αλκμαίων' exhibet textus contra analogiam et metrum. Frequenter in codicibus manu scriptis inter se permutantur ai et e.

Vide Epistolam ad J. Millium p. 65. ed. 1713.” WALPOL. Vide et PorSoni Advers. p. 38. Dobrei Advers. Τ. Ι. p. 159. Τ. ΙΙ. p. 345. «'Αλκμέων voluisse videtur Walpolius Comic. Gr. fragment. p. 100. auctoritate fretus marmoris Sandwicensis. 'Αλκμέων cet. habet saepius Herodoti codex Mediceus. Vide Wesseling. et Gronov. ad I. 59." GAISFORD. Locus marmoris Sandvicensis est: ΑΛΚΜΕΩΝΙΔΗΣ ΘΡΑΣΥΜ[ΑΧΟ) ΑΘΗΝΑΙΟΣ. Εgregie autem a Walpolio observatum est, formam 'Αλκμαίων in analogiam peccare. Est enim 'Αλκμέων (quasi 'Αλκιμέων) ab άλκιμος, (quod vel ex Plautino Alcumena patet) ut κενεων & κενος, προμαχεων και πρόμαχος, χαλκεων και χαλκος, βολεων & βόλος, αμπελεων ab άμπελος, παρθενεων και παρθένος. E contra, ex nomine quodam substantivo primæ declinationis feminino unice descendisset forma 'Αλκμαίων, cujus tamen vestigia frustra anquisitum eas. Sic ab εκατόμβη ft εκατομβαιών, ab ελαία έλαιων, ab αγέλη αγελαιων, 8 λήνη ληναιων, 8 νύμφη νυμφαιων, et ab ακτή ακταιων, quod, postquam in nomen proprium cesserat, 'Ακταίων, distinctionis causa, παροξυτόνως scribebatur. 'Αλκμέων igitur, ut videtur, solum Atticum est; altera forma serioris Græcismi tantum. Contra, non 'Aκτέων scribendum est, (quanquam aliter suspicati sunt Elmsl. 1. c. Thiersch. Gr. Gr. 5. CCXLIII. 8.) sed 'Ακταίων tantum. Atque hoc illud est, quod 'Alkuéw a metro interdum flagitari videmus, nunquam autem 'AkTéwv. Antiphanes Athen. V. p. 222. B. år πάλιν | είπη τις 'Αλκμέωνα, και τα παιδία | πάντ' ευθυς είρηχ, ότι μανείς απέκτονε | την μητέρ, κ. τ. λ. Ιta Dindorfius. Vulgo: 'Αλκμαίωνα. Sed et απέκτανε malim, cum Morelio et Ηertelio. Clem. Αlex. Strom. Ι. p. 400. Potter. 'Αλκμέων έν 'Ακαρνάσιν. (sic) Senarius apud Sueton. in Vita Neronis 39. Νέρων, Ορέστης, Αλκμέων, μητροκτόνοι. PseudAnacreon Od. XXXI. 4. έμαίνετ' 'Αλκμέων τε. Vulgo utrobique: : 'Αλκμαίων. Harum autem formarum confusio inde, ut videtur, nata

est, quod de forma 'Αλκμάων (unde 'Αλκμαν, vel Αλκμάν, prout sæpius scriptum est) somniabant librarii; cujus tamen pænultima natura longa est. Αthen. IV. p. 140. C. 'Αλκμαν μεν γαρ ούτω φησιν Κήπί τα μύλα δρύφηται κήπί ταϊς συναικλίαις. ούτω τα συνδείπνια καλων, και πάλιν: "Αϊκλον 'Αλκμάων αρμόξατο. Εtymol. Mag. 'Αλκμήνη" παρα την άλκην αλκήνης και πλεονασμό του μ, 'Αλκμήνη, ως "Αλκμων (sic) 'Αλκμάων. Obiter notabo, αλκμέωνα in Timoclis loco exhibere Collect. Gnom. impressa cum Callim. ed. Froben. et mox ν. 13. ίσιφον ίδε τυφλόν. Exhibent etiam Ερινύς p. 184. (Stob. Τ. 122. 10.) in Sophoclis Teucri Fragmento, prout edidit Dindorfius, præmonstrante Blomfieldio Glossar. in Æsch. Prom. V. 53. Quæ lectiones mire quadrant cum .cod. Voss. apud Gaisfordium. Quod notatu dignum est. Sed et Alcmeo, Alcmeonis, pro vulgatis Alemæo, Alcmæonis, habet Cic. Nat. Deor. I. 11. Acad. II. 17. ed. Gryph. supra memorata p. 15. In Plaut. Capt. III. 4. 30. Et quidem Alcmæus atque Orestes, prout edidit Bothius, qui tamen in editione secunda Equidem Alemæus a. 0. dedit, legendum, ni fallor, Et quidem Alcmeus, &c.

12 De interpunctione hic et in sequentibus vide supra ad Antiphanis Fragm. XIII. n. 3.

18 «Sunt Timocli Φινείται, non Phinide tantum, sed et ipse Phineus cum filiis; quo sensu sæpe Herodoto memorantur aliisque Πεισιστρατίδαι” VALCKEN. “Cumberlandius, dum hunc locum verteret, respexit, credo, ad scripturam, quam H. Stephanus exhibet, Οιδίπουν ένιδε τυφλόν.” WALPOL. Istud Οιδίπουν ένιδε τυφλον habet Morelius, et exinde sumsit H. Stephanus. Morelium secutus est Hertelius; Hertelium, more suo, Cumberlandius. Fuit lectio Stobaeana ίσίφϊν (ίσιφιν Gesneri margo) ίδε τυφλόν, (vide n. 11. sub fin.) nec ante Salmasium quisquam veram lectionem ex Athenæo transtulit. Confert Grotius apud Gaisfordium Ovid. de Arte Am. I. 339. Quid fodis immeritis, Phineu, sua lumina natis ? et in Ibin 271. Ut duo Phineidæ, quibus idem lumen ademit qui dedit.

14 άπαντα γάρ τοι, μείζον ή πέπoνθε, τις Βrunckius.

15 ήττον στένει Stob. Locutionem ραον φέρειν illustrat Valckenærius Diatr. p. 164. notante Porsono Advers. p. 142. Ad sententiam Eurip. Dictyis Fragm. apud Plutarch. Consol. ad Apoll. p. 106. Α. δοκείς τον "Αιδην σων τι φροντίζειν γόων | και παιδ' ανήσεις τον σον, ει θέλους στένειν; | παύσαι βλέπουσα δ' εις τα των πέλας κακα | ράων γένοι άν, ει λογίζεσθαι θέλοις, (θέλεις Markland. in nota manu scripta penes Μus. Brit.) | όσοι τε δεσμούς εκμεμόχθηνται βροτών, | όσοι τε

« ZurückWeiter »