Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

14

16

18 Vide infra ad Menandri Fragm. VII. n. 1.

13 « Scribebatur αποβαλώ.DINDORF. Sic πταρη pro πτάρη scriptum in MS. B. apud Gaisfordium ad Stob. T. 98. 8. Vide Matthiæi Gr. Gr. 515. B. 2. Thiersch. Gr. Gr. § CCXCIV. 5.

σοι Morelius, nescio unde, sequente Hertelio.

15 Terent. Heaut. II. 3. 77. Quas, malum, ambages mihi narrare occipit ?

yap értı MS. B. apud Dindorf. Vide supra n. 4.

« Mi

17 « λευκα συ Casaubonus. Libri λεκας εί.” DINDORF. λευκας ei épeis Morelius, vertens si album dices. Et sic Hertelius. nus vulgo nota significatio vocis Aevkov, quando orationi tribuitur perspicuæ et claræ, fecit ut corrumperetur ab imperitis hic locus. Αtqui ουχί λευκα ερείς elegantissime dictum, pro, non tu ea dices, quæ possint intelligi ? Eusebius Προπαρασκευής libro XI. Και τούτό γε λευκότερον διασαφήσας εν τω φάναι, μηδέν άλλο είναι το όν, ή το ου σαρκος οφθαλμοίς ορώμενον, νω δε καταλαμβανόμενον. Ιbidem: την δε δια του δόγματος διάνοιαν και Φίλων ο Εβραίος λευκότερον ερμηνεύων, τόνδε παρίστησι τον τρόπον. Sic libro XV. λευκούς τους ελέγχους απεγύμνωσα. Sic et alii auctores. Et διαλευκαίνειν, pro interpretari, Nicephorus Gregoras lib. VIII. Ta twv Oupabev kal ημετέρων βιβλίων αίνιγματώδη και γρίφα διαλευκαίνων, και την εκείνων νύκτα προς ημέραν μεθαρμοζόμενος.CASAUBON. « Difficultatem, quæ hunc locum, prouti vulgo legitur, premebat, callide declinavit Epitomator, duos versus in brevia hæc verba contrahens : ango's πάρεστι; σαφέστερον λέγε. --Αpud Suidam quidem (in Λευκόν.) λευκή φωνή exponitur ή ευήκοος, sed absque auctoritate. Henr.

. Stephanus in Thes. T. II. p. 688. C. sicut Aevkov üòwp limpida dicatur aqua, sic levkov dóyov dici ait sermonem perspicuum et dilucidum, sed nullius veteris auctoris citato testimonio. Adjicit quidem, eadem ratione levkov orixov in Epigrammatum libro II. dici versum cujus sententia sit perspicua : sed mihi totum illum librum perlustranti non contigit in locum incidere, quem in animo eruditissimus Stephanus habuisset.” SCHWEIGHÆUSER. Locus Anthologiæ, qui Schweighauseri diligentiam fugerat, est p. 201. Brod. γινώσκοιμ' όσα λευκόν έχει στίχον ή δε μέλαινα | ιστορία τήκοι τους παρακαλλιμάχους. Αd quem sic notat Brodeus: «λευκόν στίχον, intellectu facilem. Gracis λευκότερον ειπείν dicitur qui clarius rem explicuit. Heliodorus in Ethiop. αναγκάζεται και λευκότερον διαλεχθήναι τω θεαγένει, και τον έρωτα απαρακαλύπτως εξηγόρευε. Εusebius : λευκότατα ώδε πως τα περί εαυτής μυσταγωγούσης.

Apud

Senecam Asinius Pollio Albutii sententias, quod inaffectatæ essent et aperte, solitus est albas appellare. ή δε μέλαινα, anfracta, confragosa, et occulta : cujusmodi sunt tragicorum chori, et mathematica problemata. Athenaeus: και μελαίνει την φράσιν, και πολλά αινιγματωδώς εκφέρει.” Atque huc pertinet illud Erasmi in Adagiis sub Candidus sermo: « Λευκός λόγος, Graecis dicitur oratio dilucida, perspicuaque, a colore, qui inter ceteros plurimum habet lucis. Unde λευκότερον ειπείν dicuntur, qui clarius efferunt quod sentiunt, hoc est, σαφέστερον. Εt λευκη φωνη dicitur, quae facile penetrat aures auditorum.” Ηesychius: Λευκόν, τό τε σύνηθες και το λαμπρόν. Αd locutionem λευκή φωνή, conferunt Schaeferus et Strongius ad H. Steph. Thes. Gr. Ling. ed. Lond. p. 5755. Fischer. ad Rhett. p. 235. Davis. ad Cic. Nat. Deor. 58. citatque Demetr. Phal. ipse Stephanus in Aevka's, qui et gemellam levkas owuri (quæ Morelio fraudi fuisse videtur) Nonno ibidem tribuit. Hinc candida vox, quæ pura et clara est, cui opponitur fusca, et candidum dicendi genus, quod purum et liquidum, et candidus, qui hujusmodi oratione utitur, a Latinis dicitur. Exempla vide apud Facciolatum et Forcellinum in Lexico.

18 Scribe: ono'. Vide supra ad Phænicidæ Fragm. n. 5.
19 Cf. supra Epicratis Fragm. 7.

20 «ά ουδείς ήκουσεν αν, inquit hic paterfamilias; id est, quα nemo possit intelligere: sic malo quam ut alii, inaudita, propter particulam άν. ακούειν pro intelligere sepe invenies.” CASAUBON.

21 μίστυλλα, cochlearia, vertente Dalecampio, qui notat: « Αliis, panis frusta canibus objecta.” Si cochlearia interpretandum est, accurate diceretur μυστίλαι. Αristoph. Εφ. 1164. εγω δε μυστίλας μεμυστιλημένας | υπο της θεου τη χειρί τηλεφαντινη. Gl. Victor. ad 1. μυστίλη ο κοίλος ψωμος, ψίχιον, δραξ χειρός. Schol. ad Αristoph. Ρlut. 627. ο κοίλος άρτος μυστίλη καλείται, ήγουν αθάρα. Εt mox: το δε μεμιστυλλημένοι αντί του τετραμμένοι και ζωμον ροφήσαντες: μιστυλλαν γαρ παρά τοις 'Αττικούς δευτέρας συζυγίας των περισπωμένων, το δια μιστύλλης (8 έστιν άρτου κοίλου, οία δοίδυκος) ζωμον αρύεσθαι. ubi μεμυστιλημένοι, μυστιλαν, et μυστίλης, quivis reponendum videbit. Casaubonus: « Utebantur interdum veteres cavo pane ad jusculi haustum aut pultis. uvotianu vocabant et panem illum, et alia in similem usum parata instrumenta.” Cum coqui autem μίστυλλα quasi-Homerico conferendum est δίπτυχα, quod sequitur, et ipsum pro incertæ significationis nomine substantivo quasi-Homerico accipiendum. Vide n. 9.

22

τι. .

νον των. .

“Glossas Philetæ intelligit, quas ille versibus scripserat, ut alibi diximus." CASAUBON. De Philetæ Taurrais, sive 'ATAKTOIS gaworais, hoc est, Glossis Miscellis, vide Schweighæuserum ad Athen. III. p. 114. E. et Wolfii Prolegom. in Homer. p. 169. seq. Respexit comicus Lexicon Homericum Philetæ, in quo voces ana tiquatæ redderentur Atticis, id quod a Valckenærio observatum est apud Koppiers. Observ. Philolog. p. 36. “De Phileta Fabric. IV. 490. VI. 376. Ruhnken. Ep. Cr.” Dobr. qui in Cratetis Epigrammate (Brunck. II. p. 3. Jacobs. II. p. 383.) legit: kai ta' Dianta | atpekéws joet. Vide ad Hermesianact. n. 45.

23 των του Φιλητά λαμβάνοντα βιβλίων. Supple τινα, vel μέρος

De το τ. φ. λ. βιβλίον putasse videtur Schweigheuserus. Cf. Aristoph. Av. 974.976. Probum esset Aambavópevov, vel apóue

Vide Matthiæi Gr. Gr. 365. Sed vulgatum defendit Aristoph. Ρac. 439. χώστις προθύμως ξυλλάβη των σχοινίων. Μox, ad δύναται, confer Antiatt. p. 89. Δύναται : οίον, Τι δύναται ήδει λέξις ;

24 Correxit Porsonus. Vulgo: iketeúw v avtov. Quæ lectio, præter alia incommoda, etiam metrum turbat. Hipponax Athen. IX. p. 37ο. Β. citante Ρorsono: ο δ' εξολίσθων ικέτευε την κράμβην.

Vulgo ñòn. Correxit Porsonus. Vertit Natalis : jam ut morem mutet. Dalecampius: consuetudinem ut mutaret. Grotius: morem ut immutet suum. Confert Porsonus dos metaBame Thucyd. I. 123. itemque Eurip. Iph. Aul. 343. ubi dicitur petasane Tpó πους. Cf. Hipp. 1116. ράδια δ' ήθεα τον αύριον | μεταβαλλομένα χρό

Permutantur der et idei apud Etymol. Gud. in Kubépela. Vide Addend. ad Hermesianact.

p.

142. 28 “ Arbiter in Satyrico: Rogo, inquam, quid tibi vis cum isto morbo? Non minus quam duabus horis mecum moraris, et sæpius poetice quam

humane locutus es. Prorsus convenienter huic loco.” CASAU

· Quod v. 25. anls dialéyeola. dixerat poeta, idem nunc åv0 pw nivws Aaleiv dicit.” SCHWEIGHÆUSER. 27 “ Doing Stratonis fabula ab Suida memoratur.”

DINDORF. “ In Strattidis fabularum recensu consulto omisimus Phænicidem, quam fabulam cum viri docti ab Athen. IX. p. 382. C. Stratoni tribui vidissent, iterum Stratonis et Strattidis nomina permutata esse crediderunt. Villoisonus Præf. ad Apollon. p. XXII. etiam fabulæ nomen depravatum esse putat scribitque apud Athenæum: παρα Στράττιδι εν Φοινίσσαις pro edita omniumque librorum auctoritate firmata lectione : mapa Etpatwn ev Powicion. Sed quam

25

VOV.

BON.

vis Strato comicus non nisi ab uno Suida diserte commemoretur (nam ubi præterea ejus nomen legitur, ibi constanter Strattidis locum occupavit), et quamvis ob eam causam permagnam de Stratone, poeta comico, dubitationem nasci non diffitear, in illo tamen Athenæi loco Strattidem commemorari omnino non potuisse certissimis argumentis, ubi ad mediæ comoediæ poetam ventum fuerit, demonstrabimus.” MEINEK. Equidem, cum Villoisono, fabulae nomen depravatum esse censeo, et εν Φοίνικι e Suida reponendum. Phoenicem, comediam Eubuli, semel meminit Αthen. IX. p. 397. A. Quod ad fabulæ auctorem attinet, sive is fuerit Philemon, (vide n. 1.) sive Strato, mediæ comediæ poeta, teste Suida, illud saltem satis liquet, Strattidis nomen ab hoc loco prorsus alienum esse. Etenim veteris comediæ poeta fuit Strattis, nec Philetæ Glossographi, ob temporum rationem, meminisse potuit. Ceterum, una cum Stratonis Phænicide, furcillis etiam ejiciende sunt fabulae ψευδεπίγραφοι, Createtis Antiphanes, Antiphanis Timocles, Epicratis Epicrates, Menandri Diphilus, Philemonis Philetas. Vide supra ad Cratetis Fragm. II. n. 1. Meinek. ad Menand. p. 223. 308. 405. et Quest. Menand. p. 54. Grot. Exc. p. 669. infra ad Appendicis Fragm. I. n. 1. Quibus addenda est, ni fallor, Aristophanis, vel Aristophontis, Philonides, cujus meminit Athen. XI. p. 472. C. et præterea nemo.

THEOPHILUS'.

5

Τις φησι τους έρωντας ουχί νoυν έχειν και
ή που τις έστι τους τρόπους αβέλτερος.
ει γαρ αφέλοι τις του βίου τας ηδονας,
καταλείπετ' ουδέν άλλο πλήν 3 τεθνηκέναι.
εγω μεν ούν καυτός κιθαριστρίας έρων:
παιδος κόρης, ου νουν έχω πρός των θεών;
κάλλει καλής, μεγέθει μεγάλης, τέχνη σοφης
ήν έστ' ιδείν ήδιον ή το θεωρικόν
έχoυσιν υμίν διανέμειν εκάστοτε.

ΦΙΛΑΥΛΩι.
Αpud ATHEN. ΧΙΙΙ. p. 563. Α. Β.

5.

| Primos quatuor versus tanquam Antiphanis citat Stobæus. Vide supra Antiphanis Fragm. X. Simili initio utitur Alexis Athen. ΧΙΙΙ. p. 562. F. τίς ουχί φήσει τους έρωντας ζην μόνους ; | έδει γε πρωτον μεν κ. τ. λ.

# Vide supra ad Alexidis Fragm. II. n. 1.

έτερον, ή Stobaeus. De formula ουδέν άλλο πλην vide infra ad Philemonis Fragm. V. n. 18.

4 Correxit Casaubonus. Vulgo έρω, quod retinent Morelius, Grotius, et Walpolius, quodque, ut mihi quidem videtur, haud temere solicitandum est. Nempe clausula oυ νουν έχω προς των θεων ; 1anulis includenda est, quo recte pergat oratio. Alioqui trajectio est durissima. Ceterum colo, post kópns, figunt Morelius et Grotius.

5 Versus 6. et 7. ad hunc modum breviatos, inque unum contractos, exhibet Grotius Exc. p. 707. παιδος καλής, μεγέθει μεγάλης, τέχνη σοφης. Sed mendam exermit in Erratis. Versum 7. citat Eustath. ad Od. Z. 168. p. 1558. 14. Rom. p. 256. 26. Βas. monente, post Porsonum, Dindorfio. Cf. Hom. Il. A. 115.

Correxit Burneius apud Gaisfordium ad. Eurip. Suppl. 1101. Et sic Walpolius, nisi quod łoti habet. Vide supra ad Phænicide Fragm. η. 5. . Vulgo: ήν ιδείν ήδιον εστίν. ήν ήδιον ιδείν εστίν, repugnante metro, Canterus Nov. Lect. IV. 5. quem secuti sunt Casaubonus et Grotius.

?Dewpikov est pecunia quæ publice dividebatur, ut haberent tenuiores unde lucar penderent." CASAUBON. Hesychius: Oewpıkóv. αργύριον, το είς θεων τιμών και εορτήν διδόμενον, θεωρίας ένεκα, του και τους πένητας μετέχειν των θεωριών, και πάντα τα διανεμόμενα, θεωρικα ελέγετο. Photius: θεωρικών και θεωρική: Αθήνησιν ήν χρήματα κοινά, α θεωρικά εκαλείτο, διδόμενα τους Αθηναίοις εις διανομήν. Ιdem: θεωρικά: εν ταις λεγομέναις Διονυσίαις θεωρίαις, αγώνων τελουμένων φιλοτίμων, συνέβαινε τινας των πολιτών εις ύβρεις και τραύματα διαφέρεσθαι· έδοξεν ούν των δήμων μηκέτι προίκα θεωρείν: έκμισθούν δε ταϊς θέαις τους τόπους: πλεονεκτουμένων δε των πενήτων, δια το ραδίως τους πλουσίοις πλείονος τιμής τούτο γίνεσθαι, εψηφίσαντο επί δραχμη και μόνον είναι το τίμημα θεωρικον αυτη θέντες όνομα. Que verba exscripsit Suidas. Mox αιτούσιν, pro έχουσιν, conjicit Dalecampius, qui et υμίν, pro librorum lectione ημίν, jam ante Grotium dederat. Vide supra ad Nicostrati Fragm. n. 2.

« ZurückWeiter »