Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

6

8

* Ita Gaisfordius, ex ΜSS. A.B. Vulgo deest αεί. Sine causa Hermannus: και τους μεγάλοισιν κακoίσι γέγηθεν ο κόσμος. Debuit et γέγηθ'. Ιdem perperam notavit: Sic habet Gaisfordius p. 320. Namque eadem ad verbum ibi comparent, quæ postea in Stobæo suo Gaisfordius dedit. ποίημ’ Morel. et Ηertel. ή μηχανικών τι ποίημή

-Dobræus Advers. Τ. ΙΙ. p. 359. « Leg. ποίημ',

in secunda sede.” BURN. .

* TTETÓNKEv Trincav. probante Burneio.
1 Ita etiam Hermannus et Burneius. Libri ανείλε.
66

pro ότι ΜS. B. apud Gaisfordium. ότε Dobreus 1. c. quod et ipse conjeceram. Cf. ad Ηermesianact. n. 60. «Leg. κώνει' ότε

-vel del. ότι.” BURN. 9 Ιta Trincav. et Ηermann. Vulgo πολύποδα. Vide supra

ad Mnesimachi Fragm. II. n. 32. “Numerosius, sed non necesse, (vide Herm. Doctr. Metr. p. 444, etc.) πουλύποδα φα- | γων ώμον ο | Διογένης τέθνηκε.” DoBR. « Leg. πουλ. φ. ο Δ. τ. ωμόν.BURN.

10 «γράφοντί τι Hermann.” GAISFORD. Fortasse legendum, commate post τέθνηκεν posito: Αισχύλω γράφοντ' ήδ' ε. χ. De επιπίπtw vide Luzac. Exercc. Acad. p. 120.

«Leg. Σ. στ. ρ. φ. πν. τ.” BURN.
θράκην Hermann. .

čt pwyov MSS. A. B. apud Gaisfordium, Hermann. et Burn. Libri črpayov. Vide Addend. ad Hermesianact. p. 129.

14 Calci hujus Fragmenti apud Hertelium hæret senarius Menandreus, plane απροσδιόνυσος: τυφλόν γε και δύστηνον ανθρώπου Bios. Vide ad Appendicis Fragm. XXI. n. 1. Hertelii alucinationem, vel potius dolum malum, satis fideliter perpetuavit Cumberlandius in versione.

11

12

13

STRATO.

Σφίγγ άρρεν, ου μάγειρον, εις την οικίαν
είληφ' απλώς γαρ ουδε εν μα τους θεούς και
άσ' αν λέγη συνίημι καινα ρήματα

3

5

10

15

πεπoρισμένος πάρεστιν. ως εισήλθε γαρ,
ευθύς μ' επηρώτησε προσβλέψας μέγα»,
Πόσους κέκληκας μέροπας επί δείπνον ; λέγε.
'Εγώ κέκληκα μέροπας επί δείπνον και Χολας.
Τους δε μέροπας τούτους με γιγνώσκειν δοκεις;
ουδείς πάρεσται, τούτο γάρ νη τον Δία
έστι κατάλοιπον, μέροπας επί δείπνον καλείν.
Ουδ' άρα πάρεσται δαιτυμων ουδείς όλως ;
Ουκ, οίομαι γε, Δαιτυμών. ελογιζόμην,
ήξει Φιλίνος, Μόσχίων, Νικήρατος",
ο δειν, ο δείναι κατ' όνομ' ανελογιζόμην,
ουκ ήν εν αυτοις ουδε εις μοι Δαιτυμών.
Ουδείς πάρεσται, φημί. Τί λέγεις και ουδε εις ;-
σφόδρ' ήγανάκτησ', ώσπερ ήδικημένος,
ει μη κέκληκα Δαιτυμόνα8. Σκαιόν πάνυ:
ουδ' άρα θύεις ερυσίχθον'° ; Ούκ, έφην εγώ.
Βούν δ' ευρυμέτωπον; Ου θύω βουν, άθλιε,
Μήλα θυσιάζεις άρα; Μα Δί', εγω μεν ου
ουδέτερον αυτών, προβάτιον δ'.
Ούκούν, έφη, τα μήλα πρόβατ. Ου μανθάνω

* 10 τούτων ουδεν, ουδε βούλομαι.
αγροικότερός είμ'· ώσθ' απλώς μοι διαλέγου.
"Όμηρον ουκ οίδας λέγοντα; Και μάλα
εξήν ο βούλοιτ', ώ μάγειρ', αυτό λέγειν11.
αλλά τί προς ημάς τούτο, προς της Εστίας και
Κατ' εκείνον ήδη πρόσεχε και τα λοιπά μου.
Ομηρικώς γαρ διανοεί μ' απολλύναι;
Ούτω λαλείν 12 είωθα, Μη τοίνυν λάλει
ούτω παρ έμοιγ ών. 'Αλλά δια τας τέτταρας
δραχμάς αποβάλω18, φησί, την 14 προαίρεσιν ;
τας ουλοχύτας φέρε δεύρο. Τούτο δ' έστι τί;
Κριθαι. Τί ούν, απόπληκτε, περιπλοκάς λέγεις 15;
Πηγός πάρεστι16; Πηγός ; ουχί λευκά συ17

20

25

30

35

[ocr errors]

23

έρείς σαφέστερόν θ' ό βούλει μοι λέγειν;
'Ατάσθαλός γ' εί, πρέσβυ φησίν 18, άλας φέρε.
τούτ' έστι πηγός, αλλά δειξον χέρνιβα.
παρην. έθυεν, έλεγεν άλλα ρήματα

40 τοιαύθ' ά μα την Γην 19 ουδε εις ήκουσεν αν μίστυλλα 21, μοίρας, δίπτυχ', οβελους, ώστε με των του Φιλητα28 λαμβάνοντα βιβλίων σκοπειν έκαστα τι δύναται των ρημάτων. πλην ικέτευον 24 αυτον ήθη 25 μεταβαλείν,

45 ανθρωπίνως λαλείν 36 τε. τον δ' ουκ αν ταχύ έπεισεν η Πειθώ μα την Γην οίδ' ότι.

ΦΟΙΝΙΚΙΔΗι27.

Apud Athen. IX. p. 382. B.--383. B. 1 «V. 1-3. et quarti initium ex Philemone affertur XIV. p. 659. b.” DINDORF. Est Philemonis Incert. Fabb. Fragm. XL. b. p.

411. Meinek. “Quod masculam Sphinga se conduxisse dicit, cuicunque hæc verba tribuit Philemon, ex eo nolim colligere cum Winkelm. Præf. ad Descript. Musei Stosch. p. 17. et Histor. Art. II. 2. 16. mixto sexu Sphinga poetæ obversatam esse, quamquam idem statuisse videtur Valcken. ad Herod. II. p. 189. Imo eam ob causam άρρενα Σφίγγα se conduxisse nuncupat, quia coquus erat non coqua. Contra Alexis

ap.

Athen. X. p. 441. D. mulierem nil nisi ænigmata ructantem γραυν Σφίγγα dixit, non γέροντα. Cfr. Lessingius Opp. Vol. X. p. 239. et Valcken. ad Herod. p. 189.” MEINEK. Σφίγγ άρρεν, ου μάγειρον. Ηanc formulam illustrat Dobreus Advers. T. I.

p.

343. Menander apud Athen. IV. p. 166. A. citante Dobraeo: Κτήσιππος, ουκ άνθρωπος. Εurip. Med. 1339. λέαιναν, ου γυναίκα, της Τυρσηνίδος | Σκύλλης έχουσαν άγριωτέραν φύσιν. Εsch. Eumen. 48. ούτοι γυναίκας, αλλα Γοργόνας λέγω. Terent. Ηec. II. 1. 17. Quæ me omnino lapidem, non hominem putas. Id. Andr. I. 3. 13. Nam inceptio est amentium, haud amantium.Cic. Fragm. apud Serv. ad Virg. Æn. VIII. 139. Quæ te belluam ex utero, non hominem fudit.

Morelius, sequente Hertelio: ουδεν ου μα τους θεούς. Μox ώνπερ λέγει Αthen. p. 659. quod in ών άν λέγη mutavit Dindorfius.

3 Alluditur forsan ad Philoxenum, poetam dithyrambicum, quem sive ex animo, seu κατ' ειρωνείαν, laudat Antiphanes Αthen.

2

4

ΧΙV. p. 643. D. E. πολύ γ εστί πάντων των ποιητων διάφορος | ο Φιλόξενος. τα πρωτα μεν γαρ ονόμασιν | ιδίοισι και κανοίσι χρηται πανταχού. | έπειτα τα μέλη μεταβολαίς και χρώμασιν | ως ευ κέκραται. θεός εν ανθρώποισιν ήν | εκείνος, είδως την αληθώς μουσικής. | οι νυν δε κισσοπληκτα και κρηναία και η ανθεσιπότατα μέλεα μελέους ονόμασι | ποιούσιν εμπλέκοντες αλλότρια μέλη. Confer et Antiphanem Athen. X. p. 449. B.-D.

yap éotiv Athen. p. 659. Vide infra n. 16. supra ad Antiphanis Fragm. ΧΙΙΙ. η. 1. Gnome μονόστιχος Menand. Meinek. p. 329. όπου βία πάρεστιν, ουδεν ισχύει νόμος. Ad quam sic notat Meinekius: “nisi όπου ad precedentem aut νόμος ad sequentem versum pertinuit, scrib. βίας παρούσης, aut βία 'στιν.” Ex quibus liquet, pænultimam verbi ioxúw pro brevi syllaba accipi posse Meinekium existimasse. Quæ tamen semper producta legitur. Soph. Αj. 1409. παι, συ δε πατρός γ', όσον ισχύεις, | φιλότητι θιγων, κ. τ. λ. Buttmannus conjicit: όπου βία πάρ, ουδ. ι. ν. Εquidem conjeceram: όπου βία γαρ, ουδ. ι. ν. Sed unice verum est βίας παρούσης, cui pro glossemate superscripta sunt ista όπου βία πάρεστιν, in vere lectionis locum postmodum intrusa. Neque aliter R. Steph. ΓΝΩΜ. ΜΟΝΟΣΤ.

p. 15. Hertel. p. 92. H. Steph. Com. Gr. Sent. p. 340. Grot. Exc. p. 937.

• Angl. looking big; with an air of importance. Simonides apud Ρoll. II. 65. ή τυφλος, ή τις σκνιπος, ή μέγα βλέπων.

6 « Pro edita scriptura γιγνώσκειν, habet γινώσκειν ΜS. A. qua de scriptura vide Valcken. ad Phøniss. 1396. et Brunck. ad Aristoph. Ran. 52.” SCHWEIGHÆUSER. Vide supra ad Alexidis Fragm. XVII. η. 4.

7 Certissima est Bentleii emendatio, in Ter. Andr. I. 1. 59. seq. sic legentis: Phædrum aut Cliniam aut | Niceratum dicebant ; nam hi tres tum simul | amabant. Vulgo: Phædrum aut Cliniam | dicebant, aut Niceratum; nam, &c. quasi tò Niceratum pro ionico a minore venditari possit. Pseudo-Philemon apud Clem. Alex. Strom. V. p. 258. 30. Sylb. et Theodoret. Τ. ΙV. p. 854. Hal. oίει συ τους θανόντας, ω Νικήρατε, κ. τ. λ. Qui vero Stratoni hic memoratur in convivarum numero Niceratus, Niciæ pater fuit, teste Athen. VI. p. 272. C. Niceratum, Niciæ filium, meminit Demosth. c. Mid. 26. Philinum autem credibile est Nicostrati patrem fuisse, collato eodem ibid.

8 Ille vero indignari cæpit, et suam injuriam interpretari, quod nullum vocassem ad cænam dætymonem.CASAUBON.

5

Vertit Dalecampius: Num vero Erysichthonem immolas ? Ιdem ad ερυσίχθον' notat: “ Ovidio Thessalus vir, contemptor Cereris: hic, bovis epitheton, ότι χθόνα ερύει, quoniam terram versat.” Inde terrisulcum vertit Grotius. Quanam autem ratione (collatis vocabulis ερυσάρματος, ερυσίθριξ, ερυσίπτολις, &c.) haec epitheti significatio elici possit, equidem non video. Vertit Morelius, et post eum Hertelius: Nec ergo Erysichthoni ? ut sit dativus pro έρυσίχθονι. Unde Cumberlandius: What offering mak’st thou | to Erysichthon ? Respexit Comicus Ηom. Οd. Γ. 5. τοι δ' επί τινί θαλάσσης ιερα ρέζον | ταύρους παμμέλανας ενόσιχθονι κυανοχαίτη, ut in proximo versu II. K. 292. Οd. Γ. 382. σοι δ' αυ εγω ρέξω βουν ήνιν, ευρυμέτωπον. Νempe luditur in Homerico illo, ρέζον ταύρους ενοσίχθονι. Νam, cum recte per se diceretur, ουδ' άρα θύεις ενοσίχθον' ; nec ergo mactas terra quassatori ? interrogat coquus, παρ' υπόνοιαν, et ridicula nec sana sententia, ουδ' άρα θύεις ερυσίχθον' ; Scilicet epitheton Homericum, pro docta sua ignorantia, pejoravit, vel potius secus immutavit, inque victimam prave detorsit, mas iste Sphinx, qui θύειν ερυσίχθονα, subaudito ταυρον, pro puro puto Homerico venditatum ivit, fere atque ευρυσθενει καρταίποδο αυρύειν yeaóx« dure, sed accurate, dixit Pind. Ol. XIII. 113. Idem Græculus voce uíotulla tanquam accusativo plurali uti fingitur infra ν. 42. (quod in μίστυλλε, sale nullo, mutatum voluit Casaubonus, adstipulante Grotio) ut nil mirum sit hero suo vel Philetæ Glossariis opus fuisse, quibus ænigmatistæ istius difficiliora evolverentur. Vide n. 21.

10 Ιn Aldina omnino sic impressum est: προβάτιον δ' ουκούν έφη | τα μήλα πρόβατου μανθάνω | τούτων ουδεν ουδε βούλομαι ! 'Αγροικότερος ειμί κ. τ. λ. Morelius, sequente Hertelio: προβάτιον δ'. Ουκούν έφη | τα μήλα πρόβατ; ου μανθάνω, ουδε βούλομαι, | αγρ. κ. τ. λ. Grotius, fere cum Casaubono: προβάτιον δ'. ουκουν, έφη, I έστιν τα μήλα πρόβατ; έφην, ου μανθάνω | έγωγε τούτων κ. τ. λ. « Indicavi lacunam. Fortasse excidit έφην εγώ.DINDORF. « Suppleo, τα μήλα πρόβατα: μανθάνεις; Β. ου μανθάνω. De μανθ. Gaisf. ad Suppl. p. 185. Tum forsan έγωγε cum Casaub.” DoBR.

Diphilus Αthen. VI. p. 223. Β. Λητούς Διός τε τοξόδαμνε παρθένε, | ως οι τραγωδοί φασιν, οίς εξουσία | έστιν λέγειν άπαντα και ποιεϊν μόνοις. Martial. Epigr. ΙΧ. 12. Dicunt Earinon tamen poetæ, | sed Græci, quibus est nihil negatum, et quos *Apes, "Apes decet sonare ; , nobis non licet esse tam disertis.

Mox quærit Dobreus an legendum sit τα λοιπά μοι | Όμηρικός γάρ. Β. διανοεί.-

11

« ZurückWeiter »