Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

4 66

Equidem lectionem Porsonianam unice veram esse censeo.

Sensus est Angl. and his wear and tear is but little, h. e. and he has an easy place of it. Et pertinet clausula ad assentatoris pedissequam, non alienum tantum, id quod sæpius (rama) evenit, sed et siquidem suum proprium nactus sit. Nempe herus ille ó konyos de facilitate, et indulgentia, qua utriusque generis servulos tractabat, generatim loquitur; alioqui perit sententiæ vis. Locus autem, prout ab Hermanno legitur et exponitur, frigidiusculus est, et nihil sententiæ addit, nec exemplis, quod ad Græca attinet, facile defendetur. Cum Porsono facit illud Eurip. Suppl. 719. αλλ' ώχετο εις το κάμνον οικείου στρατού.

χαρ. τούτοις, μετ. νulgo, χ. TOÚTOW Oův Mio Grot. Excc. p. 501. et Lucas 1. 1. meliora Porsonus, Hermannus, et ita Dindorfius edidit. Dubitationem tamen movet argumentum Lucæ, parasitos duo pallia secum non portasse. Præterea constat e Polluce IV. 18. 119. 120. parasitos indutos fuisse ¢onti melaivn â parą, et in manibus gestasse στλεγγίδα και λήκυθον.” RUNKEL.

5 “ evdus zrepi TOūTOV eiuí. Vite je suis à ses cotés. Villebrune.” WALPOL. Ergasilus parasitus de seipso apud Plaut. Capt. III. 1. 18. Namque ut dudum hinc abii, accessi ad adulescentes in foro: Salvete, inquam. Quo imus una ad prandium ? Sic scribendum videtur. Vulgo: Nam et Quo imus una, inquam, a. p. Locum indicavit Walpolius. Confer autem omnino Ter. Eun. II. 2. 17. Est genus

hominum, qui esse primos se omnium rerum volunt, | nec sant : hos consector: hisce ego non paro me ut rideant: | sed his ultro arrideo, et eorum ingenia admiror simul. Quicquid dicunt, laudo: id rursum si negant, laudo id quoque. | Negat quis ? nego: Ait? aio: postremo, imperavi egomet mihi, | omnia assentari : is quæstus nunc est multo uberrimus.

* Locutio Homerica. II. Λ. 486. Τρώες δε διέτρεσαν άλλυδις άλλος. unde corrigendus est Etymol. Mag. in "AXAvõis.

7“ De Acestore, cui barbaros natales (Brunckii verbis utor) et peregrinitatem exprobrabant Comici, vide Scholia ad Aristoph. Vesp. 1221. et Av. 31.” WALPOL.

“ Egregia est Porsoni emendatio. Verbis ipsissimis utitur Eupolis in Ilpoonaltiois; vide Schol. ad Aristoph. Vesp. 57. Necnon Myrtilus in fabula cui titulus Titanopanes; uti ex Aspasii commentariis ad Aristotelem indicavit nobis Vir idem eruditissimus." Walpol. Antea corrupte legebatur: einas čreyev vel čreyes. Vide Porsoni Advers. p. 79. Kidd. ad Dawes. Misc. Crit. p.

523. Ceterum hanc Porsoni emendationem olim exscripseram (Adversariis

γε που 'στι

[ocr errors]

ejus nondum evulgatis) ex exemplari Grotii Excerptorum, in pluteis Bibliothecæ Coll. Trin. Cant. asservato. Nempe eam, penicilli ope, in uno ex foliis, quæ titulo præfixa sunt, sua ipsius manu exaraverat. In eodem folio a Viro summo etiam alia similiter penicillo exarata est nota, quam hic, quamvis a re nostra alienam, eo tamen libentius imprimendam curabo, quod totum folium a glutinatore, dum liber de novo compingebatur, deletum postea comperiebam. Erat autem hæc, et ad hunc modum expressa:

Pag. 507. 1. 11. Scholiastes Venetus ad Iliad. B. 333.

"Αργείοι δε μέγ' ίαχον.) οίον γαρ, φησί, πούς, τοίον και γλώσσα, κανθρώπου λόγος, κατα Εύπολιν. ο μεν γαρ λέγων, φεύγωμεν, αναπτεροί· ο δε, μένωμεν,

πείθει. άμα δε και το παλίμβολον των δήμων εσήμαινεν.

οϊόν γε που 'στι γλώσσα καμθρώπου λόγος MS. Townl.” Confer Aristoph. Thesm. 21. ubi olov nov, ut videtur, Porsonus, pro vulgato olov té mov, itemque Dobræum ad Porsoni Aristophan. p. 209. ejusdemque Collat. Suppl. p. (95). Servatur autem Fragmentum Eupolidis, quo spectat nota Porsoniana, etiam apud Eustath. ad Il. B. 333. p. 175. 21. Bas. notatque Porsonus (apud Dobræum) Tracts p. 207. male rem gessisse Grotium Excerpt. p. 507. verba Eustathii (i. e. Scholiastæ) cum Eupolidis versu ad hunc modum conjungentem: oιόν γέ που | η γλώσσα τανθρώπου 'στιν, είπερ ο μεν λέγων, φεύγωμεν, αναπτεροί» ο δ' αυ πείθει λέγων, | μίμνωμεν. Sed nec rem multo melius gessit Runkelius p. 167. Porsoni admonitione penitus neglecta, Scholiastæque loco sic concepto et ordinato: :

« Oιόν γε που 'στι γλώσσα κανθρώπου λόγος, κατα τον Εύπολιν:

Ο μεν γαρ λέγων φεύγωμεν αναπτεροι,

Ο δε μένωμεν πείθει. άμα δε και το παλίμβολον των δήμων εσήμανεν.” Raspius vel deterius: οϊόν γε πού 'στι γλώσσα κανθρώπου λόγος. | ο μεν γαρ ούν λέγων φεύγωμεν αναπτεροί, | ο δ' αυ λέγων μίμνωμεν αναπείθει [θαμά.] Nempe hic, que verba κατα Εύπολιν excipiunt, ad πείθει usque, malis avibus in malos senarios dispescuit, etiam spondæo in quartam sedem immisso, anapæsto autem incertæ auctoritatis in quintam, formaque epica μίμνωμεν in versum iambicum Atticum (prout voluit) illata; ille ea όμως γε πως in mutilum senarium, et partem alterius, transfiguravit. Neuter vidit non Eupolidi, sed Scholiastæ tribuenda esse.

Mitto articulum a Runkelio ante Εύπολιν prave insertum, inque oιόν γε που 'στι a Raspio male positos accentus. Integrum autem Eustathii Iocum, inserta Porsoni emendatione, exscribam: 'Ενταύθα δε οι παλαιοί παρασημειούνται το του όχλου παλίμβολον, όπως οι αυτοί και φεύγειν ήσαν ετοιμότατοι, και μένειν αυθις ραον ανεπείσθησαν, επιφωνούσι δε και το του Ευπόλιδος, Οίόν γε που "στι γλωσσα, κανθρώπου λόγος είπερ ο μεν, λέγων φεύγωμεν, αναπτεροί· ο δε, αυθις πείθει λέγων μίμνωμεν. Ηic vero antiqui adnotant inconstantiam vulgi, quomodo idem et ad fugiendum erant paratissimi, et rursus ad manendum facile inducti sunt. Accinunt etiam illud Eupolidis, Quantum est lingua, et oratio humana!" quandoquidem ille, (Agamemnon) dicendo "fugiamus," alas addit, hic (Ulysses) vero rursus persuadet dicendo maneamus.” Vide et ad Od. T. 160. p. 119. 17. Scilicet alluditur ad ΙΙ. Β. 140. ΦΕΥΓΩΜΕΝ συν νησί φίλην ές πατρίδα γαίαν, et ad 331. αλλ' άγε δη ΜΙΜΝΩΜΕΝ ευκνήμιδες ΑχαFoι | αυτού, εισόκε Fάστυ μέγα Πριάμοιο Fαλώη, prout in exemplari suo (quod nemo adhuc observavit) plane habuit tum Eustathius, tum etiam Scholiasta Venetus, non, quod hodie editur, αλλ' άγε, μίμνετε πάντες, κ. τ. λ. Sic αλλ' άγε δή φεύγωμεν, αλλ' άγε δη στέωμεν, et similia, apud Ηomerum alibi reperiuntur. Ita omnia firmo gradu procedunt, et Eustathii locus facile expeditur. Observandum est, Grotio editoribusque Germanicis fraudi potissimum fuisse videri verbum αναπτεροί, quod, ab Αtticis scriptoribus toties usurpatum, (vide Blomfield. ad Æsch. Choeph. 223.) scenæ Atticæ hic loci pertinere festinanter judicarunt. Sed vox est etiam cadentis Græcismi, qua

usi sunt Achill. Tat. I. 55. Auctor Fab. Æsop. LXX. p. 32. edente Francisco De Furia.

9 Nobilis lorarius fuit Eneus. Cf. infra Diphili Fragm. 11.

PLATO.

Ι.

Α. Ούτος, τις ει; λέγε ταχύ· τί σιγάς ; ουκ έρείς;
Β. Ερμής έγωγε, Δαιδάλου φωνήν έχων,
ξύλινος" βαδίζων δ' αυτομάτως ελήλυθα.
τα δαιδάλεια πάντα κινείσθαι δοκεί
βλέπει τ' αγάλμαθ'2. ώδ' ανήρ κείνος σοφός.

5

? Hunc versum frustra citavit Hermannus Elem. Doctr. Metr. II. 14. 21. tanquam exemplum anapæsti tribrachyn excipientis. Lege, cum Dobreo, Addend. ad Ρorsoni Aristophan. p. (115) Ούτος, τις ει; λέγε ταχύ· σιγας ; ουκ έρείς ; Εurip. Ηipp. 915. citante Dobraeo ibid. σιγας ; σιωπής δ' ουδεν έργον έν κακοίς. Ιd. Andromeda Fragm. apud Stob. T. 34. 12. σιγας ; σιωπή δ' άπορος ερμηνευς λόγων.

? Hactenus Hertelius p. 320. quasi omnia sint Platonis, a Tzetze deceptus, ut videtur, Chil. I. 518. Hertelium sequitur Cumberlandius in versione. Sed versus tres priores tantum sunt Platonis, (Dædalo fabulæ adscribit Grotius ex conjectura) quod reliquum, Euripidis Eurysthei fabulæ Satyrica. Vide Valcken. Diatr. p. 171. Utrumque Fragmentum suo auctori recte tribuit Scholiasta in Eurip. Hec. 826. Cf. supra Cratini Fragmentum.

ΙΙ. .

Ο σος δε τύμβος εν καλό κεχωσμένος
τους εμπόρους πρόσρησις έσται πανταχού,
τούς τ' έκπλέοντας είσπλέοντάς τ' όψεται,
χωπόταν άμιλλ' ή' των νεών, θεάσεται.

Apud PLUTARCH. Vit. Themist. p. 128. E. 1 Locum persanavit Porsonus Advers. p. 299. Vulgo χωπότε άμιλλα τ. ν. Etiam codices nonnulli apud Reiskium χωπόταν. . Exciderat syllaba av, (ap) repetitionis, ob au proxime sequentem, laborans suspicione. Cf. Ρorson. ad Eurip. Orest. 485. έθεάτο τους άμιλλωμένους dixit Xen. Cyri Anab. IV. 15. Herod. VΙΙ. 44. ένθαύτα ως ίζετο, κατορων επί της ήϊόνος, εθηείτο και τον πεζών και τας νέας θηεύμενος δε ημέρθη των νεων άμιλλαν γινομένην ιδέσθαι, έπει δ' εγένετο τε και ενίκων Φοίνικες Σιδώνιοι, ήσθη τε και τη αμιλλη και τη στρατιη.

III'.

'Απολώλεκας το μειράκιόν μου παραλαβών,
ακάθαρτε, και πέπεικας ελθείν εις βίον
αλλότριον αυτού, και πότους εωθινούς
πίνει δια σε νυν πρότερον ουκ ειθισμένον.
Β. είτ' εί μεμαθηκε, δέσποτα, ζην, εγκαλείς

5

6

10

Α. ζην δε το τοιούτον; B. ως λέγουσιν οι σοφοί.
ο γούν Επίκουρός φησιν είναι ταγαθών
την ηδονήν» δήπουθεν" ουκ έστιν δ' έχειν
ταύτην ετέρωθεν εκ δε του ζην παγκάλως
εύσως άπαντας ή τυχόν δώσεις έμοί.
Α. εόρακας ουν φιλόσοφον είπέ μοι τινα
μεθύοντ' επί τούτοις θ' οις λέγεις κηλούμενον10;
Β. άπαντας. οι γαρ" τας οφρύς επηρκότες 12
και τον φρόνιμον 13 ζητούντες εν τοις περιπάτους και
και ταις διατριβαις 15 ώσπερ αποδεδρακότα
ούτως 16, έπαν γλαυκίσκος αυτοις παρατεθη,
ίσασιν ου δει πρωτον άψασθαι τόπου
και την κεφαλήν ζητουσιν ώσπερ πράγματος,
ώστ' εκπεπλήχθαι πάντας.

ΣΥΝ ΕΞΑΠΑΤΩΝΤΙ.

15

Hoc Fragmentum bis citat Athenæus, nempe III. p. 103. C.-E. et VII. p. 279. A.-C. idque cum nonnulla, ut mox apparebit, lectionis discrepantia. Non autem Platonis comici hi sunt versus, sed Batonis, seu Bathonis, cujus fabulam Συνεξαπατωντα etiam alibi meminit Athenæus. Errorem sustulit Casaubonus. Vide Gaisford. ad Stob. T. 6. 29. Meinek. ad Menand. p. 150.

Legebatur είθισμένος Athen. p. 279. quod praetulerim. Totum locum præ oculis habuisse videtur Terent. Adelph. I. 1. 36. Cur perdis adolescentem nobis ? cur amat? | cur potat? cur tu his rebus sumtum suggeris? | vestitu nimio indulges: nimium ineptus es.

éykalei Morelius et Hertelius. Totum versum sic reddit Kusterus ad Aristoph. Plut. 79. Itane quod vivere didicit, here, mihi vitio vertis ?

ζην δ' εστί το τοιούθ', ως Αld. (Athen. p. 279.) cum tribrevi in loco secundo, quæ vera fortasse lectio est, si modo interrogationis notam post τοιούθ' '

ponas,

Β. persona ante ws servata. Et sic edidit Walpolius.

Hegesippus Athen. VΙΙ. p. 279. D. Επίκουρος ο σοφος αξιωσαντός τινος | ειπείν προς αυτον ό τι ποτ' έστι ταγαθον, και δια τέλους ζητουσιν, είπεν ηδονήν. Β. ευ γ, κράτιστάνθρωπο και σοφώτατε: |

3

« ZurückWeiter »