Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Sic ait: O positi sub terrâ numina mundi,
In quem decidimus quicquid mortale creamur.
Si licet, et, falsi positis ambagibus oris,
Vera loqui sinitis ; non huc, ut opaca viderem

20
Tartara, descendi, nec uti villosa colubris
Terna Medusæi vincirem guttura monstri;
Causa viæ est conjux, in quam calcata venenum
Vipera diffudit, crescentesque abstulit annos.
Posse pati volui, nec me tentâsse negabo ;

25 Vicit Amor. Superâ deus hic bene notus in orâ est. An sit et hic, dubito; sed et hic tamen auguror esse, Famaque si veteris non est mentita rapinæ, Vos quoque junxit Amor. Per ego hæc loca plena timoris, Per Chaos hoc ingens, vastique silentia regni,

30 Eurydices, oro, properata retexite fata ! Omnia debentur vobis, paulùmque morati, Seriùs aut citiùs sedem properamus ad unam. Tendimus huc omnes, hæc est domus ultima, vosque Humani generis longissima regna tenetis.

35 Hæc quóque, cùm justos matura peregerit annos, Juris erit vestri. Pro munere poscimus usum. Quòd si fata negant veniam pro conjuge, certum est Nolle redire mihi: leto gaudete duorum.'

Talia dicentem nervosque ad verba moventem 40 Exsangues flebant animæ ; nec Tantalus undam Captavit refugam, stupuitque Ixionis orbis, Nec carpsêre jecur volucres, urnisque vacârunt Belides, inque tuo sedisti, Sisyphe, saxo. Tunc primùm lacrymis victarum carmine fama est 45 Eumenidum maduisse genas; nec regia conjux Sustinet oranti, nec, qui regit ima, negare,

Eurydicenque vocant. Umbras erat illa recentes
Inter, et incessit passu de vulnere tardo.
Hanc simul et legem Rhodopeïus accipit heros, 50
Ne flectat retro sua lumina, donec Avernas
Exierit valles, aut irrita dona futura.

Carpitur acclivis per muta silentia trames,
Arduus, obscurus, caligine densus opaca;
Nec procul abfuerant telluris margine suinmæ : 55
Hic, ne deficeret, metuens, avidusque videndi,
Flexit amans oculos; et protinus illa relapsa est,
Brachiaque intendens, prendique et prendere captans,
Nil nisi cedentes infelix arripit auras.
Jamque iterum moriens non est de conjuge quicquam 60
Questa suo : quid enim nisi se quereretur amatam?
Supremumque vale, quod jam vix auribus ille
Acciperet, dixit, revolutaque rursus eodem est.

Non aliter stupuit geminâ nece conjugis Orpheus, Quàm tria qui timidus, medio portante catenas,

65 Colla canis vidit; quem non pavor antè reliquit, Quàm natura prior, saxo per corpus oborto ; Quique in se crimen traxit, voluitque videri Olenos esse nocens, tuque, o confisa figuræ Infelix Lethæa tuæ, junctissima quondam

70 Pectora, nunc lapides, quos humida sustinet Ide. Orantem frustràque iterum transire volentem Portitor arcuerat. Septem tamen ille diebus Squalidus in ripâ Cereris sine munere sedit. Cura dolorque animi lacrymæque alimenta fuêre. 75 Esse deos Erebi crudeles questus, in altam Se recipit Rhodopen pulsumque Aquilonibus Hæmon.

HYACINTHUS CHANGED INTO A FLOWER.

V. 162. Te quòque, Amyclide, posuisset in æthere Phæbus, Tristia si spatium ponendi Fata dedissent. Quà licet, æternus tamen es ; quotiesque repellit

80 Ver hiemem, Piscique Aries succedit aquoso, Tu toties oreris, viridique in cespite flores.

Jamque ferè medius Titan venientis et actæ Noctis erat, spatioque pari distabat utrimque ; Corpora veste levant, et succo pinguis olivæ

85 Splendescunt, latique ineunt certamina disci. Quem priùs aërias libratum Phæbus in auras Misit, et oppositas disjecit pondere nubes. Recidit in solidam longo pòst tempore terram Pondus, et exhibuit junctam cum viribus artem. 90 Protinus imprudens, actusque cupidine lusus, Tollere Tænarides orbem properabat; at illum Dura repercussum subjecit in aëra tellus In vultus, Hyacinthe, tuos. Expalluit æquè Quam puer, ipse deus, collapsosque excipit artus, 95 Et modò te refovet, modò tristia vulnera siccat, Nunc animam admotis fugientem sustinet herbis. Nil prosunt artes; erat immedicabile vulnus. Ut, si quis violas riguoque papavera in horto Liliaque infringat fulvis hærentia virgis,

100 Marcida demittant subitò caput illa gravatum, Nec se sustineant, spectentque cacumine terram : Sic vultus moriens jacet, et defecta vigore Ipsa sibi est oneri cervix, humeroque recumbit.

Laberis, Ebalide, primâ fraudate juventâ,'

105 Phæbus ait ; 'videoque tuum, mea crimina, vulnus. Tu dolor es facinusque meum ; mea dextera leto Inscribenda tuo est ; ego sum tibi funeris auctor. Quæ mea culpa tamen ? nisi si lusisse vocari Culpa potest, nisi culpa potest et amâsse vocari. 110 Atque utinam pro te vitam tecumve liceret Reddere ! sed quoniam fatali lege tenemur, Semper eris mecum, memorique hærebis in ore. Te lyra pulsa manu, te carmina nostra sonabunt, Flosque novus scripto gemitus imitabere nostros. 115 Tempus et illud erit, quo se fortissimus heros Addat in hunc florem, folioque legatur eodem.'

Talia dum vero memorantur Apollinis öre, Ecce cruor, qui fusus humi signaverat herbam, Desinit esse cruor, Tyrioque nitentior ostro

. 120 Flos oritur, formamque capit, quam lilia ; si non Purpureus color his, argenteus esset in illis. Non satis hoc Phæbo est ; (is enim fuit auctor honoris) Ipse suos gemitus foliis inscribit; et ·AI, AL' Flos habet inscriptum, funestaque litera ducta est. 125 Nec genuisse pudet Sparten Hyacinthon; honorque Durat in hoc ævi, celebrandaque more priorum Annua prælatâ redeunt Hyacinthia pompå.

BOOK XI.

THE WISH OF MIDAS.

V. 89.

[ocr errors][merged small]

Hunc, assueta cohors, Satyri Bacchæque frequentant,
At Silenus abest. Titubantem annisque meroque
Ruricolæ cepêre Phryges, vinctumque coronis
Ad regem duxêre Midan, cui Thracius Orpheus
Orgia tradiderat cum Cecropio Eumolpo.
Qui simul agnovit socium comitemque sacrorum,
Hospitis adventu festum genialiter egit
Per bis quinque dies et junctas ordine noctes.

Et jam stellarım sublime coëgerat agmen
Lucifer undecimus, Lydos cùm lætus in agros
Rex venit, et juveni Silenum reddit alumno.
Huic deus optandi gratum, sed inutile, fecit
Muneris arbitrium, gaudens altore recepto.
Ille, malè usurus donis, ait, Effice, quicquid
Corpore contigero, fulvum vertatur in aurum.'
Annuit optatis, nocituraque munera solvit
Liber, et indoluit, quòd non meliora petîsset.

Lætus abit, gaudetque malo Berecyntius heros,
Pollicitique fidem tangendo singula tentat.
Vixque sibi credens, non altâ fronde virentem
Ilice detraxit virgam : virga aurea facta est ;
Tollit humo saxum: saxum quoque palluit auro.
Contigit et glebam : contactu gleba potenti
Massa fit; arentes Cereris decerpsit aristas:
Aurea messis erat ; demptum tenet arbore pomum:

15

20

25

« ZurückWeiter »