Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

κατά την πεντεκαιδεκαναίαν είκοσι ποιήσαι μέρη των πρώτων εκατόν πέντε» και των δευτέρων εκατόν πέντε" και των τρίτων εκατόν πέντε, εκάστω μέρει διδόντας.

Tres centuriæ navium in viginti classes ita distribuendæ erant, ut unaquæque classis (uépos) quinque naves e prima centuria (των πρώτων εκατόν πέντε), et quinque de secunda centuria (και των δευτέρων εκατόν πέντε), et quinque de tertia centuria (και των τρίτων εκατόν πέντε), haberet. His rebus clarissimis miror Wolfium et Reiskium tenebras obduxisse.

Περί συμμοριών. p. 183. 1. 13. τήν δε συμμορίαν εκάστω των μερών μίαν εξηκονταταλαντίαν αποδούναι, όπως, εάν μεν υμίν εκατόν δέη τριηρών, την μεν δαπάνην εξήκοντα τάλαντα συντελής τριήραρχοι δ ώσι δώδεκα εαν δε [δέη] διακοσίων, τριάκοντα μέν ή τάλαντα τα την δαπάνην συντελούντα, εξ δε σώματα τριηραρχούντα: έαν δε τριακοσίων, είκοσι μέν ή τάλαντα τα την δαπάνην διαλύοντα, τέτταρα δε σώματα τριηραρχούντα.

Naves 300, Talenta 6000, Trierarchi 1200, in partes 20 æquales dividuntur, quarum singulæ, naves, 15, talenta 300, trierarchos 60 continent.

Subdivisio postea fit ad hunc moduni :
Naves 15. Talenta 300. Trierarchi 60. (Syminoria)

[blocks in formation]

15
300

60 Ita, si de trecentis vavibus centum usi fuissent Athenienses tantum, in prima divisione habuissent 5 pro 15, et in secunda 1 pro 3, cui uni navi fuissent nihilominus talenta 60, trierarcbi 12. Ducentis navibus utentes, in prima divisione habuissent 10, in secunda 2; et sic unicuique navi fuissent talenta 30, trierarchi 6. Trecentis omnibus in partes vocatis, fuissent in prima divisione 15, in secunda, 3, et sic singulis navibus attributa forent talenta 20, trierarchi 4.

De Rhodiorum libertate. p. 194. 1. 9. ου μήν, ουδ' αν εί δι' αυτών είχαν την πόλιν οι νύν όντες εν αυτή Ρόδιοι, παρήνεσα αν υμίν τούτους, ελέσθαι, ουδ' ει πάνθ' υπισχνούντο ημίν ποιήσειν.

Verum etiam si Persis, et illis qui nunc urbem Rhodiorum subjectam tenent, nihil esset commune; si bi potentiam suam

VOL, XXVII. Cl. . NO. LIII. D

nulli nisi sibi deberent; ne sic quidem horum amicitiam, quam totius populi Rbodiorum, malle suasissem.

Pro Megalopolit. p. 209. 1. 5. λέγουσι τοίνυν οι μάλιστα δοκούντες δίκαια λέγειν, ως δεί τας στήλας καθελεϊν αυτούς τας προς Θηβαίους, είπερ ημέτεροι βεβαίως έσονται σύμμαχοι.

Has pilas Megalopoli fuisse reor.-έσονται σύμμαχοι] οι Μεγαλοπολίται δηλονότι.

Pro Megalopolit. p. 209. 1. 10. οι δέ φασι μεν αυτοίς ούκ είναι στήλας, αλλά το συμφέρον είναι το ποιούν την φιλίαν τους δε βοηθούντας εαυτούς, τούτους νομίζεις είναι συμμάχους. εγω δ', ει τα μάλιστ' εισι τοιούτοι, υδί πως έχω φημι δεϊν άμα τούτους τε άξιούν καθαιρείν τας στήλας και––&.

εισι] οι βοηθούντες scil.-τοιούτοι σύμμαχοι.

De federe cum Alexandro. p. 220. 1. 12. και γαρ έτι προσγέγραπται ταϊς συνθήκαις, εάν βουλώμεθα της κοινής ειρήνης μετέχειν το δ, εαν βουλώμεθα, έστιν άμα και τουναντίον, ει άρα ποτέ δεϊ παύσασθαι αισχρώς ετέροις ακολουθούντας, αλλά μηδ' αναμνησθήναι μηδεμιάς φιλοτιμίας των εξ αρχαιοτάτου και πλείστων και μάλιστα πάντων ανθρώπων υμίν υπαρχουσών.

Fors: αλλά μην αναμνησθÉΝΤΑΣ μηδεμιάς-κ. τ. λ. Ne recordantes quidem

Pro Corona. p. 225.-“ Meminerimus ipsam dispositionem plerumque utilitate mutari, nec eandem semper primam quæstioDem ex utraque parte tractandam. Cujus rei, ut cetera exempla præteream, Demosthenes quoque atque Æschines possunt esse documento, in judicio Ctesiphontis diversum secuti ordinem ; cum accusator a jure, quo videbatur potentior, coeperit, patronus omnia, vel pene omnia, ante jus posuerit, quibus judicem quæstioni legum præpararit.” Quintil. vii. 1.

Pro Corona. p. 226. 1. 7.-τον όρκον, ενώ προς άπασι τοις άλλοις δικαίοις και τούτο γέγραπται, το ομοίως αμφοίν ακροάσθαι.

Verba jurisjurandi judicum sunt : και ακροάσομαι του τε κατηγόρου και του απολογουμένου ομοίως αμφούν. Demosth. In TimoCrat. p. 747.

Pro Corona. p. 226. 1. 19. ου περί των ίσων αγωνίζομαι· ου γάρ έστιν ίσον νύν εμοί της παρ' υμών ευνοίας διαμαρτείν, και τούτω μη ελεϊν την γραφήν. αλλ' εμοί μεν-ου βούλομαι δε δυσχερές ειπείν ουδέν αρχόμενος του λόγου ούτος δ' εκ περιουσίας μου κατηγορεί.

εκ περιουσίας μ. κ.] At a great advantage. Figura videtur ab iis desumta, qui supervacanea tantum ex fortunis suis in discrimen committunt; quibus vel amissis, jacturam non ita magnam faciunt.

Pro Corona. p. 980. 1. 9. νύνδ' εκστας της ορθής και δικαίας οδού, και φυγων τους παρ' αυτά τα πράγματα ελέγχους, τοσούτοις ύστερον

[ocr errors]

χρόνοις αιτίας και σκώμματα και λοιδορίας συμφορήσας υποκρίνεται είτα κατηγορεί μεν εμού, κρίνει δε τουτονί, (Κτησιφώντα") και του μεν αγώνος όλου την προς εμέ πως έχθραν προΐσταται· ουδαμού δ' επί ταύτην απαντηχως εμοί, την ετέρου ζητών επιτιμίαν αφελέσθαι φαίνεται. « Προΐσταμαι, Pretendo, pretexo” H. Steph. in Thes. hoc loco citato. “ Susceptæ omnino causæ vostras inimicitias prætendit.” P. Foulkes et J. Freind. Atqui Æschines non obtentu in Demosthenem odii accusabat Ctesiphontem ; sed contra, accusationis hujus obtentu Demosthenem petebat; ut, ulciscendi inimici causa, (inquit Cicero De opt. gen. Or.) nomine Ctesiphontis, judicium fieret de factis fumaque Demosthenis. Mihi igitur videtur προΐσταται significare, Ducere agmen facit ; Locum præcipuum dat. Multo enim plura in Demosthenem quam in Ctesiphontem dixerat Æschines.

Nihil veritati magis contrarium quam Reiskii interpretatio in Indice Græc. Demosth. “Causatur, quamquam id falso quidem et mendaciter, cur hac me actione impeteret, aliam sibi nullam fuisse causam, quam suam mecum simultatem, aut suum mei odium.”

Pro Corona. p. 239. 1. 17. τοιγαρούν εκ τούτων ώχετο (Philippus) εκείνους (Τhebanos Thessalosque) λαβων, εις το μηδoτιούν των μετά ταύτα προοράν, μηδ' αισθάνεσθαι, αλλ' εάσαι πάντα τα πράγματα έκεινον υφ' εαυτώ ποιήσασθαι.

Forsitan-ώχετο εκείνους λαβών, "ΩΣΤΕ μηδoτιούν τών μετά ταύτα προοράν-κ. τ. λ.

Pro Corona. p. 245. 1. 7. ά μεν ούν προ του πολιτεύεσθαι και δημηγορείν έμε προύλαβε και κατέσχε Φίλιππος, εάσω ουδέν γαρ ηγούμαι τούτων προς εμέ. κ. τ. λ.

Duorum temporum ex iis, quæ designaverat Æschines, (p. 442. In Ctesiph.) defensione defunctus Demosthenes, jam tertium aggreditur, rationem suam in bello renovando judicibus probaturiis.

Pro Corona. p. 247. 1. 8. συνήδειν-αεί περί πρωτείων, και τιμής, και δόξης αγωνιζωμένην την πατρίδα, και πλείω σώματα και χρήματα αναλωκυίαν υπέρ φιλοτιμίας, και των άπασι τοις "Ελλησι συμφερόντων, ή των άλλων Ελλήνων υπέρ αυτών αναλώκασιν έκαστοι.

Vulgata lectio (ή των άλλων Ελλήνων και τα υπέρ αυτών αναλώκασιν έκαστοι) ad veram ducat: viz. και των άλλων Ελλήνων "ΟΣΑ υπέρ αυτών αναλώκασιν έκαστοι.

Constructio,- αναλωκυίαν πλείω σώματα και χρήματα-ή όσα (σώματα και χρήματα) έκαστοι των άλλων Ελλήνων αναλώκασιν υπέρ αυτών.

Pro Corona. p. 263. 1. 20. Των μεν ούν λόγων, ούς ούτος άνω και κάτω διακυκών έλεγε περί των παραγεγραμμένων νόμων, ούτε, μα

τους θεούς, οίμαι υμάς μανθάνειν, ούτ' αυτός ήδυνάμην συνείναι τους πόλ. λους.

οι παραγεγραμμένοι νόμοι sunt leges, quas legis alicujus vel psepbismatis accusator ex adverso legi accusatæ sen psephismati in eadem tabula exarandas curabat; ut contra quas leges, lege nova vel psephismate lato, commisisset reus, judicibus manifestius appareret.-ου τοίνυν τούτους μόνον τους νόμους, ώ άνδρες Αθηναίοι, παραβέβηκεν, αλλά και άλλους πολλούς, ούς ου παραγεγραμμεθα δια το πλήθος. Demosth. In Aristocrat. p. 640. 1. 20. Aristocratem psephismatis legibus contrarii postulat Orator.

Pro Corona. p. 267. 1. 27. Νόμος. "Οσους στεφανούσί τινες των δήμων, τας αναγορεύσεις των στεφάνων ποιείσθαι εν αυτοίς εκάστους τοίς ιδίους δήμους, εαν μη τινας ο δήμος και των Αθηναίων, ή η βουλή στεφανοϊ τούτους δ' εξείναι εν τω θεάτρο Διονυσίοις αναγορεύεσθαι.

Ηujusce legis ultima ad αλλοτρίους στεφάνους, ad coronas ab exteris solum civitatibus donatas, pertinere interpretatur /Eschines : και δια τούτο προσέθηκεν ο νομοθέτης μη κηρύττεσθαι τον αλλότριον στέφανον εν τω θεάτρω «'Εαν μη ψηφίσηται ο δήμος,ίν' η πόλις η βουλομένη τινα των ημετέρων στεφανούν, πρέσβεις πέμψασα, δεηθή του δήμου· ίν' ο κηρυττόμενος μείζω χάριν είδη των στεφάνων υμίν, ή τους στεφανούσιν, ότι κηρύξαι επετρέψατε. In Ctesiphontem. p. 437.

Pro Corona. p. 269. 1. 11. επειδή τοίνυν η μεν ευσεβής και δικαία ψήφος άπασι δέδεικται: δεϊ δέ με, ως έoικε, καίπερ ου φιλολοίδορον όντα φύσει, δια τας υπό τούτου βλασφημίας ειρημένας, αντί πολλών και ψευδών αυτά τα αναγκαιότατ' ειπείν περί αυτού, και δείξαι, τίς ών και τίνων, ραδίως ούτως άρχει του κακώς λέγειν, και λόγους τινας διασύρει, αυτός είρηκως και τις ουκ άν ώκνησε των μετρίων ανθρώπων φθέγξασθαι ; Leg. δεί ΔH με, ως έoικε-κ. τ. λ.

και λόγους τινας διασύρει-et que seq. ita interpretantur boni viri Foulkes et Freind:'“ Atque ista verba exagitat quæ ipse effutiit; quæ quidem nemo modestus proferre non dubitaverit.”

Sensus est: Et dictiones quasdam, si diis placet, calumniatur: cum ea ipse dixerit, qua quis paulo modestior ausus esset efferre? vid. Æschin. In Ctesiph. p. 554. 1. 9.

Pro Corona. p. 273. 1. 17. Μυρία τοίνυν έτερ' ειπείν έχων περί αυτού, παραλείπω. και γαρ ούτω πως έχει πολλά αν εγω νύν έτι τουτων έχoιμι δείξαι ών ούτος κατ' εκείνους τους χρόνους τους μεν έχθρούς υπηρετών, εμοί δ' επηρεάζων ευρέθη· αλλ' ου τίθεται ταύτα παρ' υμίν εις ακριβή μνήμην, ουδ' ήν προσήκεν οργήν.

Legendum τοϊς μέν εχθρούς υπηρετών, υμίν δ' επηρεάζων ευρέθη.

Pro Corona. p. 274. 1. 14. άρ' ούν ουδ' έλεγεν, ώσπερ ουδ' έγραφεν, ηνίκα εργάσασθαί τι δέοι κακόν υμάς ; ούμενουν ήν ειπείν ετέρω.

Hæc ita verterunt homines mininie mali P. Foulkes et J.

Freind: “Nihilne igitur tunc dicebat, nihilne decernebat, quando infortunii aliquid vobis erat eventurum? At sane neminem alterum loqui oportebat."

Ab H. Stephano, qui in Thesaur. tom. 11. col. 1532. c. recte verterat oύμενουν ήν ειπείν ετέρω, , Atqui tum nulli alii dicendi locus vacuus erat; nulli certe tum dicendi locum iste non præripiebat," illorum saltem verborum sensum discere potuissent.Totius loci vera interpretatio e notis et indice Reiskii petatur: “ Num, quemadmodum sententiæ nullius scriptæ auctor factus est, tum, cum honestam rem atque salutarem essetis suscepturi; ita rursus quoque tacuit, cum agitarentur turpia et damnosa ? imo vero, nemini alii dicendi copiam faciebat.”

Pro Corona. p. 274.Ι. 20. 2ν δ' επεξειργάσατο, ώ άνδρες Αθηναίοι, τοιούτον, ο πάσι τοις προτέροις επέθηκε τέλος περί ου τους πολλούς ανάλωσε λόγους, τα των 'Αμφισσέων των Λοκρών διεξιών δόγματα.

Decreta non Amphissæorum Locrorum erant, sed Amphictyonum. vid. Æschin. In Ctesiphont. p. 515. lin. penult. p. 519. 1. 1. Legendum igitur τα ΠΕΡΙ των 'Αμφισσέων των Λοκρών διεξιων δόγματα. .

Pro Corona. p. 277. 1. 11. ούτος δε της Ιεράς χώρας ήτιάτο είναι, ουδεμίαν δίκην των Λοκρών επαγόντων ημίν, ουδ' ά νύν προφασίζεται ούτος, λέγων ουκ αληθή.

oứdeplav díxnu] Vid. Æschin. in Ctesiphont. p. 507 1. 6.

NOTICE OF The Classical Collector's Vade-Mecum : being an Intro

duction to the Knowledge of the best Editions of the Greek and Roman Classics. 12mo. London : 1822.

pp. 174.

Since the publication of that“ rarissimum” and “famigeratissimum opus," the “ Bibliomania,” the study of bibliography has become rather popular; while the superb and constantly entertaining voluines of the saine writer have conduced to keep up and extend the impulse thus given to that delightful study. No one seems to have attained better the art of uniting the “ utile” with the " dulce.” He brings a mind full fraught to all the subjects of which he treats, and pours forth his information with the most delightful exuberance. But few readers, and still fewer bibliographers, will ever regret that some of his works transgressed the proposed limits.

« ZurückWeiter »