Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

ο γαρ εις την προτέραν γράψας επιστολήν, ήν ήνέγκαμεν ημείς, ότι έγραφον δ' άν, και διαρρήδην, ήλίκα υμάς εύ ποιήσω, ει ευ ήδειν και την συμμαχίαν μοι γενησομένην, γεγονυίας της συμμαχίας, ού φησιν είδέναι, τί αν χαρίσαιτο.

Abundat ότι. sunt enim έγραφον δ' αν γενησομένην, ipsa Philippi verba. Sic in Evang. Matth, xiii. 11. ο δε αποκριθείς, είπεν αυτοίς, ΟΤΙ υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών. et sexcentis aliis locis.

De Falsa Legatione. p. 353. 1. 27. ού φησιν ειδέναι, τί αν ποιών χαρίσαιτο, ουδε και αυτός υπέσχετο. τούτο γαρ ήδει δηλονότι, είπερ μη εφενάκιζεν υμάς.

Fors. ουδε & ούτος (Eschines scilicet) υπέσχετο. Promisit Æschines, a Macedonia reversus, Philippum multis rebus Atheniensibus gratificaturum esse. illæ res igitur saltem, nisi Atheniensibus verba dedit, Philippo probe cognitæ fuerunt. είπε δε (Eschines) τοιούτους λόγους, και τηλικαύτα και τοσαύτα έχοντας αγαθα, ώσθ' άπαντας υμάς λαβων ώχετο. έφη γαρ ήκειν πεπεικως Φίλιππον πάνθ' όσα συμφέρει τη πόλει, και περί των εν αμφικτύοσι, και περί των άλλων απάντων. p. 347. 1. 8. seqq.

De Falsa Legat. p. 355. 1. 25. επαναστας δε ο Φιλοκράτης μάλα υβριστικώς, ουδέν έστιν, έφη, θαυμαστόν, ώ άνδρες Αθηναίοι, ει μη ταυτα εμοί και Δημοσθένει δοκεϊ: ούτος μεν γαρ ύδωρ, εγώ δε οίνον πίνω.

Si locum hunc legere potuisset poëta nostras Gay, vix, puto, eloquentiam Demosthenis caluisse mero affirmasset.

« thou-with eloquence profound,
And arguments convictive, didst enforce
Fam'd Tully, and Demosthenes renown'd.”

Gay, On wine, v. 92. De Falsa Legatione. p. 959. 1. 17. από τοίνυν ταύτης πεμπταία λογίζομαι τα παρ' υμών εν τοις φωκεύσι γενέσθαι, κ. τ. λ.-Eschines περί παραπρεσβ. p. 299. τί γαρ άν τις τοιούτω πιστεύσειεν ανθρώπων, δς έγκεχείρηκε λέγειν, ως Φίλιππος ου τοϊς αυτού στρατηγήμασιν, άλλα ταϊς έμαϊς δημηγορίαις είσω Πυλών παρήλθες και λογισμόν τινα ημερών συνηριθμείτο προς υμάς, έν αίς εγω μεν απήγγελλον την πρεσβείαν, οι δε Φαλαίκου, του Φωκέων τυράννου, δρομοκήρυκες τάνθένδε εκείσε διήγγελλον, πιστεύσαντες δε οι Φωκείς εμοί, είσω Πυλών αυτόν παρεδέξαντο, και τας πόλεις τας αυτών παρέδοσαν.

De Falsa Legat. p. 360. 1. 5. και πέμπτης ημέρας είναι ταύτην ελογίζετο, αφ' ού γεγόνασιν αι σπονδαί. ογδόη τοίνυν, εβδόμη, έκτη, πέμπτη, τετράς. αυτό συμβαίνει, εις ταύτην είναι πέμπτης, αυτό συμBaives. Ex computatione id ipsum efficitur; the reckoning comes exactly right,-quintum diem (h. e. quintum ab oydón φθίνοντος) in hunc diem (i. e. in τετράδα vel τετάρτην φθίνοντος)

incidere. Ad verbum, Quintum esse diero ad hunc. Cæterum notandum est, τας σπονδας factas fuisse ubi aderat Philippus. vid. 11. 24. and 28.

De Falsa Legat. p. 365. 1. 3. πέντε γαρ γεγόνασιν ημέραι μόναι, εν αις ούτος απήγγειλε τα ψευδή υμείς επιστεύσατε· οι φωκείς επύθοντο» ενέδωκαν εαυτούς· απώλoντο.-Longinus, Sect. 19. τα γαρ αλλήλων διακεκομμένα, και ουδέν ήττον κατεσπευσμένα, φέρει της αγωνίας έμφασιν, άμα και εμποδιζούσης τι, και συνδιωκούσης.

De Falsa Legatione. p. 365. 1. 11. επειδή δε ήκεν εις Πύλας, οι Λακεδαιμόνιοι δ' αισθόμενοι την ένεδραν, υπεχώρησαν, τούτον αυ προκαθήκεν εξαπατάν υμάς.-κ. τ. λ.

Vide quid hac de re dicat Eschines Περί παραπρ. p. 302. 1. 3.

De Falsa Legat. p. 374. 1. 13. έστιν ουν, όστις υμών φωνήν ακήκοεν Αισχίνου κατηγορούντος Φιλίππου και τις δ' εξελέγχοντα, και λέγοντά τι τούτον εώρακεν; ουδε είς, άλλ' άπαντες Αθηναίοι πρότερον κατηγορούσι Φιλίππου, και ο τυχων άει.

Πρότερον) ή Αισχίνης scilicet.-Quivis in accusandum Philippum pronior est quam Æschin s?

De Falsa Legat. p. 377.1. 18. καίτοι, τίς ή κοινωνία, τίς ή πολλή πρόνοια υπέρ Φιλοκράτους αύτη; δν ει τα κάλλιστα, και πάντα τα συμφέροντα επεπρεσβεύκει, χρήματα ωμολόγει λαβείν εκ της πρεσβείας, ώσπερ ομολόγει, τούτό γε αυτό φυγείν και διευλαβηθήναι το προίκα πρεσβεύοντι προσήκε, και διαμαρτύρασθαι το καθ' αυτόν.

Inserit Reiskius δε inter χρήματα et ώμολόγει, mutatque ωμολόγει loco inferiore cum ομολογεί, et αυτό cum αυτός. Vera lectio foreitan δν, εί τα κάλλιστα και πάντα τα συμφέροντα ΠΕΠΡΕΣΒΕΥΚΩΣ, χρήματα ώμολόγει λαβείν εκ της πρεσβείας, (ώσπερ ωμολόγει) τούτό γε αυτό (subaud, κατά.-propter id ipsum, On that very account) φυγείν και διευλαβηθήναι τα προϊκα πρεσβεύοντι προσήκε, κ. τ. λ.

De Falsa Legat. p. 383.1. 3. αλλ' υπό τούτων εδιδάχθη (Φίλιππος) και ταύτ' ήκουσεν, άπερ και πρότερόν ποτ' είπον εγω προς υμάς εν τω δήμω, και τούτων ουδείς άντείπεν, ως ο μεν δημός εστιν όχλος, ασταθμητότατον πράγμα των απάντων, και ασυνθετώτατον, ώσπερ εν θαλάττη πνεύμα ακατάστατον, ως αν τύχοι, κινούμενον.

Non hoc vult Demosthenes,- Æschinem Philippum, se Athenienses, eadem docuisse; eandem opinionem de mobilitate populi Æschinem Philippo, sese Atheniensibus professum esse : sed sese verba Æschinis hac de re ad populum Atheniensem detulisse; Æschinem vero sociosque ejus, illis se verbis usos fuisse, non potuisse negare: verba erant, ως ο μεν δημός εστιν όχλος, κ. τ. λ.

'P. 375. lin. penult.

De Falsa Legat. p. 390. 1. 12. ει δε και πάσιν ήρεσκε ταύτα τοις άλλοις πρέσβεσιν, αυτίκα είσεσθε, (quibus enim placuerint, ii Eschini aderunt, patrocinabuntur,) εγω μεν γαρ ουδέν πω λέγω περί ουδενός, ουδ' αιτιώμαι, ουδ' αναγκασθέντ' αυτών ουδένα δεί δοκεϊν χρηστών είναι σήμερον, αλλά δι' αυτόν, και το μη κεκοινωνηκέναι των αδικημάτων,

Sensus est:-Neminem hodie præterquam Æschinem accuso, pemo igitur coactus, nolens volens, innocentiam suam demonstrabit; sed ultro, sponte sua, Æschinem non defendendo : non defendet enim nisi facinorum particeps.-cæcutit hic Reiskius.

De Falsa Legat. p. 390. 1. 24. αλλά τρείς μήνας όλους αποδημήσαντες, και χιλίας δραχμάς λαβόντες εφόδιον παρ' υμών όσα παρ' ουδεμιάς άλλης πόλεως, ούθ' ότε εκείσε επορεύοντο, ούθ' ότ' εκείθεν δεύρο τους όρκους έλαβον, αλλ' εν τω πανδοχείω τω προ του διοσκουρείου.

Nec inter eundum, nec inter redeundum, jusjurandum a Phi- . lippo et sociis, in propriis a quoque finibus, ut par erat, exegerunt.

De Falsa Legat. p. 394. 1. 27. τι δήποτε, ως φής, ώ Δημόσθενες, από του συνειπείν εμέ (Eschinem) Φιλοκράτει, γνούς ουδέν υγιές ημάς πράττοντας, την μετά ταύτα πρεσβείαν την επί τους όρκους συνεπρέσβευσας πάλιν, και ουκ έξωμόσω;

από του συνειπεϊν έμε Φιλοκράτει) Inter primam scilicet et secundam legationem,

De Falsa Legat. p. 395. 1. 1. ταύτα μέμνησθε, ότι τούτοις ωμολογήκειν ήξειν, ους έλυσάμην, και κομιεϊν τα λύτρα και σώσειν εις δύναμιν.

Legatione prima promissum dederat Demosthenes, quod secunda absolvit.

De Falsa Legat. p. 410. 1. 2. σκοπείτε, ώ άνδρες δικασται, ει εφ' οις ο μηδoτιούν άδικών εφοβούμην έγω, μη δια τούτους απόλωμαι, τι τούτους προσήκει παθείν τους αυτούς ήδικηκότας και

Eliminandum το EI.-Constructio; σκοπείτε, ώ άνδρες δικασται, τι προσήκει τούτους, τους αυτούς ήδικηκότας, παθείν (δια τα πεπραγμένα) εφ' οίς εγω, ο μηδoτιούν άδικών, εφοβούμην μή δια τούτους απόλωμαι.

De Falsa Legat. p. 411. 1. 2. και δέδοικα, δέδοικα (ειρήσεται γαρ, ώ άνδρες δικασταί, άπανθ", α φρονώ, προς υμάς) μη τότε μεν τούτοις συνεπισπάσησθε με τον μηδoτιούν αδικούντα, νύν δ' αναπεπτωκότες ήτε.

« μη τότε] Sensus videtur poscere μη ποτε.” IURIN. Legendum potius videtur, τότε μεν μη τούτοις συνεπισπάσησθε

τον μ. α. νύν δε μη αναπεπτωκότες ήτε. Sic τότε non ex συνεπισπάσησθε aptum erit, sed ex δέδοικα. «Sepe (σημείωσαι, ηon semper) et pret. δέδοικα sive δέδια-presentis signif. obtinet.” inquit H. Steph. Thesaur, 1. 919. d.

De Falsa Legat. p. 413. 1. 26. TGŪTOV PÈv tolvur oủx Ěxpavev Aioχίνης, ότι τον αυτού παϊδα επ' αισχύνη προς Φίλιππον έπεμψεν.

én' aloxúvn] Idem quod šø' Üßgel. p 440. 1. 7.

De Falsa Legat. p. 415. 1. 13. si de xal év atrois ois étißão de ήδίκηκέ τις υμών, και ταύτα τοιαύτα, πόσο μάλλον αν μισοίσθε δικαίως ή σώζοισθε; ;

“ F. xai TæŪTA TÀ TOIGŪTA, præsertim in talibus et tantis rebus." Markland.

Quod ad sententiam quidem recte : articulus autem in hunc locum admitti non potest. xal TaŪTU TOIXŪTA, And that so flagrantly too. και ταύτα τ. exaggerat. τοιαύτα regitur ab ήδίκηκε,

De Falsa Legat. p. 417. 1. 21. elta Tòy eis tas opvos alcóyta, xal μετα Πιτταλάκου περιϊόντα, και τοιαύτ' ειπων, αγνοεϊτ', έφη, ποιόν τινα ηγείσθαι δεί;

“ Demosth. eis Toùs ögnis eiooco, ad avium pugnas spectaudas, ut gallinaceorum et coturnicum." H. Steph. Thes. 11. 1454.d. “ In forum pullarium, aviarium.” Reisk. in ludice Græc, Demosth.

THE MEEKNESS OF MOSES CONSIDERED.

NUMBERS XII. 3.

THE very judicious and satisfactory observations of the late learned Dr. Kennicott, on the above subject and text, claim a more general acquaintance; and with this view their insertion is requested in the Classical Journal,--a publication so successfully devoted to the interests of “Classical, Biblical, and Oriental Literature.” They only need to be understood, in order to be universally approved and adopted. Num. XII. 3. 12Y TWO willi.

« This verse strikes almost every reader with surprise; partly on its own account, partly from its connexion. That Moses was meek above all men, if true, was not at all likely to have been recorded by himself. It is still, less likely to have been said by one who has recorded himself as a man of great warmth. See Exod. ii, 11-14. V, 25. xi, 8. xxxii, 19, 22. Num, i, 13, 15, 16. And as to Num. xx, 10-12. see Ps, cvi, 32, 33. But if Moses had been in fact the meekest of men, the record of such a quality seems to have no connexion with the context here. The preceding verses set forth, that Mirium and Aaron exalted themselves as

con

rivals to Moses; boasting, that God had spoken by them likewise. And in the verses following, God declares, that he recealed himself to Moses more than to any other prophet. It therefore seems necessary to consider this 3d verse, as nected with the divine communications, and to translate the words thus :-Now the man Moses gave forth more answers, (from God) or was highly favored with answers, above all, &c.-erat responsor eximius (TNO TUY) præ omni homine, 8c. Such is the excellent version of this place, in a thesis under the very learned Albert Schultens, in 1725. This author refers to Jucbasin, where Ezra is called Tupany responsor similis Mosi. And it is very remarkable, that 16 Mss. read 9'y here, agreeably to the word in Juchasin. Spinoza (cap. viii. p. 107.) quotes this verse (Num. xii, 3.) as one proof, that Moses did not write the Pentateuch.” See Boothroyd's Bibl. Hebr. 1. p. 142. Notes; who says

in addition :-(. The connexion evidently supports this rendering."

In examining the merits of the English version of the present text (and I am sorry to observe that all the other translations give the same meaning), an intelligent reader would be naturally desirous of knowing what may be the literal idea of the original expression ? what signification is required by the context ? and what appears to be the general testimony of inspired history relative to the moral disposition of Moses ?

The primary meaning of guy, as given by Lexicographers, is, to act upon,

to own :--the last of which may perhaps have no distant etymological relation to the sacred tongue. And the passage therefore in question might not improperly be read—“ Now the man Moses was owned above, &c.:"2

-a declaration not inconsistent with self-biography~well confirmed by every portion of the preceding bistory-and again established by the awful occurrences of the subsequent narrative.

This last idea seems decisively confirmatory of the literal interpretation, and shows what meaning is demanded by the general connexion. Miriam and Aaron, who had dared to question Moses' authority, were now convinced by painful experience, that he was indeed “ owned," or "answered greatly more than

any man who was on the face of that land ;" and that“ the Lord hath indeed spoken only by Moses."

But while the lawgiver of Israel sustains this eminent distinction, what appears to be the purport of the sacred narrative respecting his temper? was he distinguished by meekness ?—"I trow not. The general contents of his biography would most certainly induce any other conclusion.

to answer,

« ZurückWeiter »