Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

esse credamus ab iis, quæ propositæ sunt, regulis; potius demonstrabimus, si fieri poterit, alia esse retinenda, alia rejicienda, negligenda alia. Tamen in his rebus cavendum est, ne Herodiano injungamus, quod ab Arcadii ingenio profectum est. Hic enim, id quod constat inter omnes, scripsit nepi 'Opboypapias, περί Συντάξεως των του Λόγου Μερών, et 'Ονομαστικόν. Librum, quem nunc Barkerus quidem edidit, nepi Tóvwv, nec Suidas noverat, nec, quod sciam, alius veterum quisquam. Contra Aristodemus quidam a Suida s. v. tanquam is allegatur, qui Herodiani doctrinam de Accentibus in Epitomen contraxerit. "Idem Theodosii Grammatici Epitomes mentionem facit, non incognitæ illius Bentleio. Præterea ab Fabricio Grammatica quædam, xix complexa libros, in Bibliothecis Parisinis asservata, ut opus Arcadii nuncupatur. Sed ex variis lectionibus, quæ ex alio quodam Codice, eodemque Parisino, annexæ sunt Editioni Barkeriana, satis elucet, hanc Grammaticam ne minimum quidem differre ab ea, quæ typis est conscripta, de accentibus doctrina. Rubrum enim in altero illo Codice (2603) ita habet, Agxadiou I paepe platix), ac si libros, quibus onine suum opus absolvit Arcadius, computes, numero a Fabricio allegato ita respondet, ut nec vola dubitationis relinquatur. Sed habet titulus ille magnifici aliquid ac fastidiosi, ut, quædam de suo addidisse Arcadium, fere pignore contendam. Quibus accedit, quod verba prefationis Arcadii: Σκόπει ούν είτι και ημϊν ήνυσται χρήσιμον εις συντομίαν, αλλά και είς σαφήνειαν· έπει γαρ το πολύύλου των ορισμών εν πολλούς κανόσιν αθρόως κείμενον δύσληπτον ήν, καταδιηρέθη τούτο, ίν' εύληπτα γένηται διαιρεθέντα υφ' εν κείμενα τα Ηρωdiavõ, x. 7. 2.: innuere videntur, non temere eum secutum esse præscripta Herodiani. Satisne hoc sit commode factum, aut quæ populariter ab Herodiano, an elimatius hæc ab Arcadio sint proposita, id scire avemus, judicium nostrum qualecunque interposituri.” Car. Guil. Goettling de Arcadii quibusdam Accentuum Præceptis, Bonnæ, 1820. I am indebted to the learned author for a copy of this Academical tract, and in all probability no other copy has reached this country.

Those scholars, who are curious about such matters, will be thankful for the following information, communicated to me in a letter from a youthful, but erudite, member of the Danish University, Car. Guil. Elberling, Havniæ, d. 12 Augusti 1822: -"Non possum quin hac occasione oblata tecum communicem inventum literarium, his ipsis diebus a C. 0. Blochio nostrate factum. Quum enim evolveret Codicem Græcum chartaceum sec. 15., qui in Bibliotheca Regia. Havniensi servatur, invenit

ibi Theodosii Epitomen της Καθολικής Προσωδίας Herodiani, qualis descripta est a Fabricio Bibl. Gr. vi, 84-5. Ed. Harles., et, comparatione instituta, comperit esse hanc Epitomen eundem librum, quem sub nomine Arcadii nepi Tóvwy duobus abhinc annis ipse edidisti. Censet Blochius, posse ex hoc Codice textum a te exhibitum interdum corrigi. Verum hæc obiter. Vale milique fave.”

“Si vero gravissima eorum Grammaticorum, quorum verba attuli, testimonia, et ea argumenta respexeris, quorum est in hac questione momentum, censebis, άμητον significare Tempus et Actionem metendi, αμητόν vero dici τον καρπόν, 8. Quodcunque τεθερισμένον vel άμώμενον est: αμητόν etiam χώραν dici debere θερισθείσαν, neque vero άμητον cum Zonara. Ιdem valet de νν. τρύγητος et τρυγητός. Cf., preter locos e Suida petitos, Hesych. s. h. ν. dicentem, Τρύγητος ο καιρός τρυγητός, ο τρύγος, quod vocabulum jam H. Steph. Thes. 3, 1678. notavit. Arcadius Grammaticus ineditus, quem Barkerus niox evulgabit, in loco, quem Albertius ad Ηes. ν. Τρύγ. adscripsit: Τρύγητος ο καιρός μονογενως, τρυγητός δε, (ο, ή, το,) το τρυγώμενον.” Fr. Aug. Guil. Spohn. ad Niceph. Blemmidæ duo Opuscc. Geogr. p.41. Lipsiæ, 1818. The passage of Arcadius occurs in p. 81. of my edition, where we have: Τρυγητός δε το τρυγόμενον· τοιούτον και το άμητος xai apytós. A transcript of the Excerpta er Arcadio, used by Alberti, and preserved in the Remonstrants' Library at Amsterdam, was obligingly made for me by Professor Lennep. Imm. Bekker in his valuable Notes on the Etym. Μ. Ρ.

965. cites from Cod. Ρar. 2639. 2640. Λέγουσι δε το μείς ο Ωρος και 'Αρκάδιος και Ευδαίμων άκλιτος είναι. And Blochius produces the same words from Cod. Havn. 1971. The passage referred to does not occur in Arcadius, but I find in p. 125.: Τα εις εις μονογενή οξύνονται, μεις ο μήν, κλείς, κτείς. Το μέντοι εις περισπάται ως τριγενές. «' Arcadius Grammaticus: Κασης, το πιλωτών ιμάτιον, περισπά

Arcadius: Το δε κάσσος από του κάσος γίνεται κατά πλεονασμών του σ' έστι δε είδός τινος ιματίου ούτω καλουμένου.” Salmas. Exerc. Plin. 678. These passages occur in Arcadius p. 24.: Τα εις ης δισύλλαβα μη όντα τοπικά και συναλιλειμμένα βαρύνονται, έχοντα προ του ησή ξ, Ξέρξης, Χρύσης, κάσης: το μέντοι κασής το *πιλώτιον ιμάτιον περισπάται. Το δε *κισσης (sic) οξύνεται, επίθετον: 76. Το δε κάσσος από του κάσος γίνεται κατά πλεονασμόν του σ' έστι δε και είδός τινος ιματίου ούτω καλουμένου. Πιλωτών appears to have been tacitly introduced by Salmasius for the reading of the

ται .-

Μ8. πιλώτιον. Πιλώτιον is corrected into πιλωτόν by Io. Vossius ap. Albert. ad Hes. v. Karróv. See Mr. Barker's Epist. Cr. ad Boiss. p. 268-9. appended to Arcadius.

« Arcadius Grammaticus: Καθάπερ οι τοίς αυλούς τα τρήματα ευράμενοι, επιφράττειν αυτά και υπανοίγειν, οπότε βούλoιντο, κέρασί τισιν ή βόμβυξιν υφορκίοις επετεχνάσαντο, άνω τε και κάτω, και ένδον τε και έξω στρέφοντες. Lege, ή βόμβυξι και υφολμίοις. Βόμβυξ, Pars tibi, ut et υφάλμιον. J. Poll. (4, 70.): Τών δε άλλων αυλών τα μέρη γλώττα και τρυπήματα. Και βόμβυκες, όλμοι, και υφάλμια. Melius tamen legeretur in Polluce, Και βόμβυκος όλμοι και υφόλ. μια. Aliarum tibiarum partes esse dicit lingulas et foramina; bombycis vero, genus tibie est, όλμους et υφάλμια. Uι, preter γλώττας et τρυπήματα, in bombyce preterea fuerint όλμοι et υφόλμια. Όλμος in bombyce videtur esse το στόμα. Νam όλμος εν ταϊς υπογλούτισιν εκατέρωθεν κοίλον. Forte scr. ap. Hesych. εν ταις γλωττίσιν, εκατέρωθεν κοίλον. Γλωττίδες sunt Lingula tibiarum. Inde υφάλμιον, Pars sub lingulis. Ιdem Ηesychius: “Υφάλμιον, μέρος τι του αυλού προς το στόματι, ή αι γλωττίδες.” [Phot. : "Όλμοι και υφόλμια επί αυλών. Εύπολις Φίλοις: Ρέγκειν δε τους όλμους *οιμοι των κακών. “Βόμβυκες, que hic inter partes tibia, Hesychio exponuntur γένος αυλών, Ipse tibiarum species; et ap. Eund. in Laconico Βόμβυρ, nec enim emendandum puto, est αυλού είδος etiam, et Εtym. Βομβύκη: όνομα αυλητρίδος, παρά τον βόμβον των αυλών. Και βόμβυξ, αυλού τι είδος. Ιmo sic J. Poll. ipse infra 4, 82. Tο των βομβύκων αύλημα. Ολμοι vero, Partes tibiarum, accedant ad alias ejus vocis signiff., quas attulerunt.' Jung. ad J. Poll. I. c. But, notwithstanding this, the simple and satisfactory conjecture just proposed did not occur to Jung.) “ Idem Arcadius xépata in tibiis comparat notis illis, quibus adspirationes in vocibus designantur: Ταύτα ούτωσε κακείνοις ώσπερ κέρατα, τα σημεία εποιήσατο τω πνεύματι, έν τι σχήμα εκατέρω σημηνάμενος, τούτο δή όν ώσπερ αυλώ έoικός, όπερ ένδον και έξω στρέφων επιφράττειν και υπανοίγεις το πνεύμα εδίδαξεν. Videntur esse parilli cornei, , quibus immissis foramina tibiarum obturabantur, iisdemque exemptis aperiebantur : ut in imaginibus tibiarum, quæ in antiquis monumentis insculptæ visuntur, etiam nunc apparet. Quintil.: Nam tibiæ eodem spiritu accepto, alium clausis, alium

. apertis foraminibus, alium satis purgata, alium quassê sonitum reddunt. Ibid.: Illa vero jam pene apertis, ut ajunt, tibiis. Acutius sonabant, quæ apertis; gravius, quæ clausis foraminibus inflabantur. Ideo antiquitus rudi adhuc musica sinistræ tibiæ plura foramina quam dextræ habebant.” Salmas. Exerc. Plin. 84. As these passages, quoted by Salmasius from Arcadius, do not occur in the work published by me under bis name, it is

a question of some little moment, from what other work of Arcadius these passages were extracted?

« Πάνθηρ videtur appellatus quasi Πανός θηρ, Panis fera; quia in deliciis Pani et Baccho, ut lynces et tigres: náving, ut *ratugóθης. Αrcadius Grammaticus: Και το πάνθης και σατυρόθης από Moroo utráßwy. lo scenis veterum versatilibus semper anie Bacchi pedes fingebatur parva panthera.” Salmas. I. c. 149. lo Arcadius

p.

20. it is printed catugópnp by a mistake either of the press, or in the transcript, or in the original Ms.

Zeus Æolibus, qui diphthongos dividebant, Zeus, ut nais: tum inserto digammate Zeßús: inde Lat. Jovis. Ut fugòn, jugum. Joupater prius dicebant pro Jovis puter : ut Jouglans, pro Jovis glans. At genitivus Aiòs ex antiquo dis. Arcadius: 'Phy, . Ogéuya. tis, Alòs, ó Zeus. Hinc Lat. Diespiter pro Dispiter, Ais natúp. Jovis ex Zeus vel Zeßús." Salmas. ). c. 423. In Arcadius, p. 124. the passage stands thus : lãy ởvouce povosúdλαβον εις και λήγον αρσενικών και θηλυκόν οξύνεται, Παν ο δαίμων, αν, κύριον, Ζήν, μήν, χήν, ήν το θρέμμα, χωρίς του θώον (sic,) θώντος, κύριον. Τα εις ις μονοσύλλαβα οξύνεται, ίν, ες, ρις, ριν, λις ο λέων, τις, όπερ συστέλλει το 1, Δις, Διός, ο Ζεύς.

“ Schol. Aristoph. Av. adjicit ($opßeiar) per a diphthongum scribi, et Euróvas Herodiano placere. Idem placet et Arcadio Grammatico περί Προσωδίας, cujus haec verba sunt: Το δε παρεια και φορβεια, και φορεια ο βόρβορος, και αρειά η απειλή, οξύνονται, Vides φορειαν exponi βόρβορον. Ιnde Lat. Foria ap.

Nonium de stercoribus liquidioribus. Sane pépousay yactépe et pogòv Græci dicunt, quæ solutior est. Ab eadem origine est et popuTòs, et popúcoelv, quod est Inquinare. Inde conforiare ap. Pomponium i. q. concacare : Conforiasti me, Diomedes. Sic enim ap: Nonium leg.” Salmas. I. c. 585. The learned Critic here cites Arcadius's Work under the title nepi 11 gosadías. The passage cited occurs in

p. 98. and just as it is cited. But in Cod.

" What a Batpaxouvopaxla and hot skirmish is between 3 and T in Lucian! How doe Grammarians hack and slash for the genitive case in Jupiter, whether Jovis or Jupiteris! How doe they breake their own pates to salve that of Priscian! Si foret in terris, rideret Democritus. Yea, even among wiser militants, how many wounds have beene given, and credits slaine for the poor victory of an opinion, or beggerly conquest of a distinction! Schollers are men of peace; they beare no armes, but their tongues are sharper than Actius his razor--their pens carry farther, and give a lowder report than thunder; I had rather stand in the shock of a basilisco, than in the fury of a mercilesse pen." Sir Thomas Browne's Religio Medici, p. 136. Ed. 1645.

τ. λ.

2603. we have : Το δε παρειά, και φορεια το βούρκος, και αρειά κ.

Βούρκα, βούρκος, Limus, non quilibet, sed qui jam putrescenti aqua maceratus pessimam exhalat mephitim, ita Allat. de Opinat. Gr. n. 12.” Ducang. Gloss. M. et I. Gr. p. 222. See Schneider's Gr, and German Dictionary in the word Φορεια, where Arcadius is cited. « Certe μονωψ Grecum est, ut et μονωπός de eo, qui unum tantum habet oculum. Arcadius Grammaticus : Μυωψ, ο μυός οφθαλμούς έχων, μονωψ ο μονόφθαλμος, κελαινωψ, τυφλών.” Salmas. 1. c. 588. The words of Arcadius p. 94, are these: Τα μέντοι επιθετικά οξύνεται, υπεσταλμένων των υποπεπτωκότων κυρίοις, και των ιδιαζόντων, μονωψ ο μονόφθαλμος, κελαινωψ, τυφλώψ. Το δε ελίκωψ και μύωψ, ο μυός οφθαλμούς έχων, βαρύνεται, ώσπερ το Κύκλωψ και κέκρωψ ο δόλιος, και "Ιωψ ο Κυνικός.

« Philemon. Lex. : 'Ερωτύλος: υποκοριστικώς, ο ερωτικός, και ου κύριον. Και "Ιτυλος: Παϊδ' ολοφυρομένη "Ιτυλον, (Od. Τ. 522.) Παροξύνονται δε τα τοιαύτα, οίον έρωτύλος, Αισχύλος, * Ερμύλος, * Σιμύλος" πλην του "Oξυλος και "Ιτυλος. Cod. ubivis "Ιτυλλος. Ηinc auten corrigas Arcad. de Acc. 56, 11.: Αισχύλος, *Ρωμύλος: σεσημείωται το αίτυλος και "Ογκυλος, qui jam ex lin. 25. Το δε άξυλος και "Oξυλος κύρια όντα τους προσηγορικούς κατά τον τόπον, (f. τον αυτόν τρόπον,) ήκολούθησαν, emendandus fuisset. Etiam lin. 3. pag. seq. male ίστυλος pro "Ιτυλος editum.” Osann. ad Philemon. Lex. p. 55. See Etym. Μ. ν. 'Αγκύλος, and the New Gr. Thes, in the same word.

« Grammaticorum commentum videtur, ευοί ex Dorico ευοι pro εύσoι ortum esse, quo explicarent illud ευοί Βάκχε. Caret id difficultate, si súos initio dictum putabimus, imperativo Dorico, i. e, εύαζε. Greg. Cor. de Dial. Dor. 8. 24. Το δίδου δίδοι λέγουσι, και άλλα, ομοίως τοϊς τρίτους προσώπους των ευκτικών τα δεύτερα πρόσωπα των εις ου προστακτικών εκφέροντες. Ιd deinde facile potuit in interjectionem abire, posteriore syllaba circumflexa, ut præcipit Arcadius p. 183. et Regulæ Prosodicæ a me editæ p. 460." Hermann. ad Soph. Trach. 218. p. 49. The language in several of these Regulæ so corresponds to the language of Arcadius, that we must suppose both writers to have drawn from one common source.

Steph. Byz. Αιγόσθενα, πόλις Μεγαρίδος,- -'Αρκάδιος δ' Αίγοσθένειαν αυτήν φησι, και Φωκίδα πόλιν. Λυρνατία, -'Αρκάδιος δε δια της ει διφθόγγου. It appears from the Index of the Authors quoted by Steph. B., which is subjoined to Abr. Berkelius's Edition, that Arcadius is thus quoted by Steph. B. in other places, without any specification of the particular Work referred

VOL. XXVII. Cl. . NO. LIV. P

« ZurückWeiter »